Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Barbelen en brasems uit de Waal
 

    
 
Barbelen en brasems uit de Waal


Theo en ik gingen vandaag weer eens naar de Waal om te proberen of de brasems weer trek hadden in een dot maden en de barbelen weer hun stukje kaas zonder vlaggetje wilden proeven.
Het ochtendrood straalde mij tegemoet toen ik vanaf de parkeerplaats de Bovendijk opdraaide.
Ik stopte even om dit wonderschone plaatje te schieten.



We hadden bij de veerpont van Brakel onze ontmoetingsplek beraamd, omdat Theo uit Ede en ik uit Mijdrecht moesten komen. En vandaar reden we richting Zaltbommel, naar de plek die wij voor ogen hadden.
Daar waren we nog nooit eerder geweest en we waren blij, dat we niet al te ver met onze hengelspullen hoefden te lopen, want de auto konden we op ca. 30 meter achter ons parkeren.



Terwijl ik nog bezig was mijn hengels te voorzien van onderlijnen, voerkorf en aas, had Theo al de eerste aanbeet.



En de tweede en de derde.
Telkens stond ik op om te helpen met scheppen, meten en foto’s te maken en zat ik weer in mijn stoel om mijn hengels gereed te maken, dan hoorde ik weer een brul: Ja hoor, hangen!



De formaten waren weer als vanouds.
Brasems tussen de 55 en 60 cm lang, loeisterk en twee bakstenen breed.
Dat begon gunstig (voor Theo dan), want ik had nog geen schub gezien en eindelijk lagen mijn voerkorven met lekkers en aan de hair een heerlijk stukje belegen kaas op mooie plekken in de Waal.
Theo gaf weer een brul en de vierde brasem had zich weer vergrepen aan zijn haakaas.



Wat een wereldstek was dit toch en ondanks dat de zon snel aan kracht toenam, bleven de aanbeten gewoon doorgaan.
Het kwik zou deze dag oplopen naar 29 graden Celsius en dat was al te voelen ook, dus het overhemd ging uit.
De top van een van mijn hengels maakte ineens heftige bewegingen.
Gelukkig, dacht ik nog, ze hebben mijn aasje ook gevonden.



Een groot dood gewicht, gooide zich in de stroming en worstelde om los te komen.
Ik voelde de zware weerstand van een brasem, want de stotende bewegingen waren onmiskenbaar.
Theo schepte hem en maakte de foto.

Veel tijd hadden we niet, want een van de hengels van Theo lag bijna horizontaal op zijn hengelsteun en balanceerde vervaarlijk heen en weer.
En wat kwam daar tevoorschijn….juist!, weer een knoert van een brasem.



Weer een bijna zestiger en ook gek op kaas (en maden).
Mijn rechterhengel ging ritmisch heen en weer.
Een van de kenmerken van een barbeel, schoot er door mijn hoofd en ik gaf een korte droge tik om goed de haak te zetten.

De vis bleef vechten en we zagen hem pas toen hij in het ondiepe water zichtbaar was.
Het was een barbeel, weliswaar geen afmeting die in de prijzen zou vallen, maar zeer welkom.



Het kleinood bleek 42 cm lang.
Ik zat helemaal te kicken, want het was mijn eerste barbeel van dit seizoen.
Met moeite kon ik hem vasthouden aangezien de barbeel uit mijn handen probeerde te glippen en ook ditmaal was ik verrast van zijn kracht.

Laat Theo nu ook een aanbeet van een barbeel krijgen.

Zelfs nog kleiner dan mijn barbeel(tje), maar ook Theo was in euforie omdat hij ook een barbeel mocht haken.



Je hengel!, riep Theo, en mijn andere hengel zwiepte heen en weer.
Aan de weerstand te voelen, was het een brasem en inderdaad, daar toonde hij zijn happende snuit.



Theo liet zich ook niet onbetuigd.
Die stond met superlatieven te genieten van zijn kromme hengel en de vangst aan zijn haak.
Jeetje!, zei hij telkens en er klonk verbazing in zijn stem.
Wat een kracht heeft deze vis, dat is me een bak. Theo was zwaar onder de indruk.



Hij bleek precies 63 cm te zijn en was gelijk voor hem een Personal Best (PB), want Theo heeft nooit eerder zo’n kneiter aan de haak gehad.
Mijn volgende aanbeet was weer onmiskenbaar een aanbeet van een barbeel.

Een grotere ditmaal, want ik voelde het aan de manier waarop hij tekeer ging.
De zware kopstoten voelde ik van mijn hengel doorbeuken tot in mijn elleboog en bovenarm en ik was benieuwd hoe deze barbeel er uit zag.



54 cm lang, zei het meetlint en wat een prachtig gezond dier hield ik in mijn handen.
Dit was de tweede van deze vissessie en ik hoopte op meer, zo inhalig dat ik was.
Theo ging maar door met het vangen van brasems.
Weer had hij een mooie jetser aan de haak.



Deze bleek 62 cm lang te zijn en was ook zo sterk als horde olifanten op de vlucht voor een muis.
Ik moest naar de auto lopen voor mijn paraplu, want de schaduw van de bosjes was door de draaiing van de aarde verdwenen en ik zat nu op mijn stoel in de zon.

Natuurlijke schaduw is veel koeler dan de schaduw van een nylon paraplu, maar ik was blij dat de verkoelende wind van de rivier iets toenam.
De volgende brasem diende zich aan.



Deze brasem kende ook het klappen van de zweep, want hij bood net als elke andere brasem wat weerstand en ging mooi op zijn zijde liggen om geschept te worden.
Even lachen naar de fotograaf en langzaam gleed hij tussen mijn vingers uit naar zijn veilige schuilplaatsen onder water.
Theo stond ook weer met een kromme hengel.



Het bleef maar doorgaan.
De aanbeten waren soms net te zien, maar ook fel en overweldigend, maar elke keer duidelijk zichtbaar.
De volgende brasem gleed in het inmiddels slijmerige net.
Weer een mooie brasem van formaat.



We keken allebei naar de wuivende staart, toen de brasem langzaam maar gestaag wegzwom.
De top van een van mijn hengels stond te stuiteren op mijn driepoot hengelsteun.
Ik rende er naar toe en de vis hing.
Volgens mij is het weer een barbeel, schreeuwde ik naar Theo.

De strijd om zijn vrijheid was weer spectaculair.



De bijna 50 cm barbeel keek met stekende oogjes naar mijn glimlachende gezicht en vergat even te spartelen.
Wat een karakteristieke kop hebben barbelen toch. Machtig mooi.



Ik mag misschien wel meer brasems hebben gevangen, zei Theo tegen mij, maar jij vangt wel de spectaculairste vissen.
Wat moest ik daar op antwoorden? Welk antwoord verwachtte die grijze postduif eigenlijk?
Is dat gewoon mazzel of lag het gewoon aan het feit dat ik dichter tegen de kribbe aan lag te vissen en Theo wat meer stroomafwaarts.

Ik had geen tijd meer om verder te praten want de volgende aanbeet moest ik verzilveren.
Zo te voelen was het een brasem.



Ik moest zelf even de foto’s maken, want Theo was bezig met zijn eigen aanbeet.
Naderhand bleek dat hij ook een brasem aan de haak had gekregen.
Gelukkig kon ik deze voor hem wel fotograferen.



Wat een feestdag was het vandaag. Bakken van brasems, oersterke barbelen, maar ook een aantal gemiste aanbeten.
Ik kreeg op het laatste ogenblik voor het weggaan nog een aanbeet van een barbeel.

Mijn hengel stond krommer dan ooit. Bij elke kopstoot schoot mijn arm naar voren, zo zwaar waren de beuken en na een tiental meters voelde ik de zwaarste beuk en los was hij.
Ik stond een beetje beteuterd naar Theo te kijken.
Maar ja, dat hoort er ook bij.











 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator