Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Barbelen en brasems, Waals geluk in een notendop
 

    
 
Barbelen en brasems, Waals geluk in een notendop


Om 05.45 uur stonden Theo en ik weer aan de rivier de Waal om deze vissessie te evenaren, als de vissessie aan de Waal van een paar dagen geleden.
Toen brachten we mooie barbelen en brasems op het droge die er best mochten wezen en waar we trots op waren.



Vandaag is het weer een zeer hete dag in juni met temperaturen van wederom 29 tot 31 graden Celsius.
Gelukkig staat er iets meer wind en die komt verkoelend vanaf de rivier.
We moeten vroeg op deze plek zijn, omdat deze strandjes snel bezet worden door de lokale jeugd en inwoners van het dorpje.
Zeker op deze zonnige vrije zondag van de week.
En…..we waren te laat, want de plek was om 05.45 uur net bezet door 3 vissers, dus moesten we uitwijken naar een andere plek.

Kaas vormt weer het hoofdaas aan de hair, met op de haak vette maden, die een dag te voren zijn bestrooid met Parmezaanse kaas.
Ze meuren inderdaad naar kaas en niet naar de bekende ammoniakgeur.
Ron Noorlander, de plaatselijke hengelsportleverancier in Uithoorn (Schwegler), vroeg aan mij of ik al boilies met een kaassmaak voor de barbeel had geprobeerd.
Nee dus.



Thuis gekomen, pakte ik een zak met Heavy Cheese, kaasboilies van Black Widows, juist ja, die met een hele penetrante kaasgeur ( die had ik nog over van een karpersessie) en ging gelijk aan de slag.
De ronde boilies sneed ik met een aardappelschilmesje vierkant en de zijkantjes bewaarde ik om straks door het voer te mengen.
Die kaasgeur benam mij bijna de adem en die geur blijft zelfs na het wassen van de handen aan je lijf hangen.
Geef niks, je hebt wat voor je hobby over.



We maakten onze feederhengels in orde en al weer was Theo de eerste die zijn aasaanbieding in het water had gedeponeerd.
En natuurlijk ving hij de eerste vette brasem van de dag.




Mijn eerste brasem kwam op het droge.
De aanbeet deed eerst anders vermoeden, want hij had in het begin echt zin in een adembenemend gevecht, maar al snel vocht hij zoals het een brasem betaamd.
Eerst probeerde hij met zware kopstoten weerstand bieden, dan ging hij lekker breed in de stroming liggen en zich voort laten trekken als een zak aardappelen en op het ogenblik dat het schepnet in zicht komt, nog even proberen weg te duiken voor de vorm.



De tweede brasem deed het anders.
Log en zwaar gooide hij zijn totale gewicht in de strijd, zodat je het gevoel kreeg dat je vast zat, dan een kopstoot links en rechts en dan als een razende naar je toe zwemmen zodat je lijn zo slap valt, dat je denkt dat hij losgeschoten is.
De trukendoos was nog niet leeg, want bij het scheppen gooide hij als een slang zijn “slijmerige” huid af en alles, maar dan ook alles zat onder het slijm.

Dat weerhoudt vele vissers om gericht op ze te vissen, maar mij niet!
En zeker niet als ze ruim over de 60 cm meten en zo’n 3 á 3 ˝ kilo wegen.



Het was de intentie van Theo om een of meerdere barbelen aan de kant te brengen. De kennismaking met een klein barbeeltje van het vorig bezoek aan de Waal, is van een zodanige doorslaggevende betekenis geweest, dat hij dolgraag een grotere wil vangen om ook eens de kracht er van te voelen.
En Theo wist een kleine barbeel te strikken.




Bij de vorige sessie had ik laarzen aan mijn voeten om tijdens het scheppen van de vissen droge voeten te houden, maar die brandden aan mijn voeten door de sterke zon.

Ga je met schoenen aan, aan de waterrand staan en de hekgolven van passerende boten komen er plotseling aan, geeft je dat steevast natte voeten.
Dus ditmaal een broek met afritsbare pijpen aangetrokken, afgeritst en op de blote voeten in het water gestapt om gevangen vissen te scheppen.
Heerlijk verkoelend en daar had ik gewoon eerder aan moeten denken.

Hier krijg ik het helemaal warm van

Ik pakte een in een blokje gesneden kaasboilie en bevestigde dat aan de hair van een van mijn onderlijnen.
Het haakje wat ik gebruikte was een haakje maat 8 en die was bevestigd met een No Knot knoop aan een onderlijn van 25 honderdste van ca. 40 cm lang.



We zullen eens kijken of er een barbeel in de buurt is, die het hapklare brokje lekker genoeg vindt om dit tot zich te nemen als een supersnack.
De voerkorf van 125 gram zwaar was gevuld met een uitgekiend voertje met daarin o.a. snippers van de afgesneden kaasboilies er in verwerkt.
Plons! En de hele zaak wierp ik op mijn gemak richting een neer in de Waal.
Ik zorgde er voor, dat de hele hap vlak naast een neer in een stroomnaad terecht kwam en al snel lag de voerkorf vrij stabiel op de bodem.

De bevestiging van de voerkorf aan de hoofdlijn was zeer eenvoudig aangebracht.
Aan de gevlochten hoofdlijn had ik een speldwartel bevestigd, met in de speld het oogje van de voerkorf, maar ook het lusje van de onderlijn gehangen.
Een simpel soort vastlood bevestiging, maar zeer effectief gebleken.



Geen moeizame ingewikkelde bevestigingen meer met door de druk van het snelstromende water wegrollende voerkorven of gewichten, maar door deze eenvoudige bevestiging tot een minimum gereduceerd.
Ook het in de knoop raken van de onderlijn behoort hiermee tot het verleden en dat moet je ook eens proberen.



Brasem 3, in plaats van een barbeel, kwam aan de kant. De haak met maden zat in zijn bek en de in een blokje gesneden kaasboilie hing er naast. Geen interesse in de kaasboilie dus.
Theo zat een eind verderop, dus maakte ik maar zelf de foto’s.

Ik kreeg visite van een vrouw en een man, die in een cabriolet de dijk kwamen afgereden.
Twee stoelen, een paraplu en een dekentje kwamen uit de auto en ze gingen tien meter achter mij zitten.



Heppu al wat gevangen?, vroeg de man achter mij.
Als je om een praatje verlegen zit, moet je naar het buurthuis gaan, snibde ik terug.
Daar had ik nu even geen zin in, ik kwam om te vissen. Hij zei niets meer.



Twee keer moest ik verkassen omdat de stroming te sterk was en mijn voerkorf maar niet bleef liggen en bij de andere plek te veel rotzooi op de bodem lag waardoor ik steeds vast kwam te zitten.
Ik haalde mijn aas en voerkorf naar binnen omdat ik na het inwerpen een trillende top kreeg.
Een kleine grondel bleek de oorzaak.



Theo hoorde ik af en toe brullen dat hij een barbeel of een brasem had gevangen.
We zaten een flink eind uit elkaar, zodat ik niet in de gelegenheid was om foto’s er van te nemen.
Dat was toch wel jammer, want een verhaaltje kan je leuk opluisteren door een aantal foto’s van vangsten te laten zien.

Brasem 4 was ook al zo’n krachtpatser.



Met zijn 58 cm en zijn brede borst trok hij het bovenste deel van mijn hengel krom, zodat ik de indruk had een barbeel aan de haak te hebben.
Hij trok eerst mijn top krom en toen begon pas de slip van mijn molen draad af te geven. Niet, dat mijn molen een miskoop is, maar omdat de hoofdlijn uitstaat onder een hoek van 45 graden en als je een ruk geeft aan je lijn, dan zal altijd eerst de top van de hengel buigen voor je de slip werkt.

Brasem 5 bleek gemoedelijker van aard.



Een echte slome duikelaar, een dikke goedzak van de bovenste plank, kortom een echte brasem uit de binnenwateren in plaats van een sterk stromende rivier.
Hij was te lui om weerstand te bieden en gaf totaal geen sport. Misschien was het wel een ouwe snikkel.
Het laatste uur zag ik geen aanbeten meer.
Het was inmiddels zo heet geworden, dat ik mezelf in de weg zat van ellende.
14.30 uur gaf mijn horloge aan en ik vond het welletjes.


Ik verlangde naar mijn airco in mijn auto en daar kon ik een klein uurtje in zitten onderweg naar huis voor ik weer de warmte in moest.

Ik had bijna al mijn hengelspullen in de auto gelegd, toen ik zag, dat Theo met een kromme hengel stond en luidkeels mijn naam riep.

Hij moest een aantal meters met zijn kromme hengel stroomafwaarts lopen omdat hij de vis niet kon houden (te vaste slip?) en ping!, zei zijn hoofdlijn en alles was er af.
Of het was een knaap van een barbeel of een meerval, want die zitten ook in de Waal, zonde!
Theo maakte ook al aanstalten om er mee te stoppen.
Aanstaande woensdag gaan we het weer proberen, maar eerst ga ik dinsdag met Appie verticalen op snoekbaars op de Zaan.














 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator