Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Barbelen en brasems, intens Waalplezier. Barbeel 72 1/2 cm. (juni 2010)
 

    
 
Barbelen en brasems, intens Waalplezier. Barbeel 72 1/2 cm. (juni 2010)


Om 05.20 uur stonden we op het strandje, tussen de kribben van de Rivier de Waal, want het zal ons toch weer niet overkomen, dat er al mannen op die plek zitten te vissen.
Die het eerst komt, het eerst maalt, zegt het spreekwoord toch?



Het was vandaag mijn beurt om de rechterkant te bevissen, want daar komen de meeste brasems vanaf en Theo zou de linkerkant tegen de kribbe aanvissen, want daar komen de meeste barbelen vandaan.
Op deze wijze komen we allebei aan ons trekken.
Ik heb nu mijn Anaconda Rodpod meegenomen om mijn feederhengels op te leggen, want dat staat als een huis en toont ook nog een beetje.



Mijn hengels lagen nog geen 5 minuten op de rodpod, of mijn rechterhengel ging als een bezetene te keer.
Brasem nummer 1, had zich aangediend en was bereid om met mij de dril aan te gaan.



Zo, dat is snel riep Theo en keek naar mijn drilpartij.
Mijn hengel zuchtte en steunde onder het drillen en het geweld hield maar niet op, want dit gezonde exemplaar had er zin in vandaag en knokte als een muis met leeuwenmoed.

En weer schoot een van mijn hengels bijna uit de steun, aangezien de beuk op de top abnormaal hard was en een joekel van een brasem vermoedde.



Deze zestiger leek wel een broertje van Rambo, want hij ging maar onverdroten door met het schudden van zijn kop om los te komen van de haak.
Hij was geenszins van plan om op zijn zij te gaan liggen en hij zwom van links naar rechts en liet zich niet zien.
Pas op het allerlaatste ogenblik gaf hij het op en toonde mij de beschadigingen op zijn lijf van de afgelopen paai.

Rang!
Ik was nog bezig met het beazen van mijn hengel van de net gevangen brasem of de molen van mijn andere hengel op mijn rodpod begon lijn af te geven.



Weer een kneiter met berenkracht in zijn donder en hij verraste mij volkomen met zijn uithalen en zwom ineens naar mij toe, zo dat ik als een bezetene lijn in moest draaien om de boel strak te houden en om hem niet te verliezen.
Het zweet stond op mijn voorhoofd, want ik werkte nog harder dan vroeger bij mijn baas.

Theo kreeg zijn eerste aanbeet.



Ook al een brasem met enorme gebundelde krachten in zijn lijf. Wat hebben deze rivierbrasems toch?
Slome duikelaars?, nou vergeet het maar!
De volgende aanbeet was anders dan een aanbeet van een stoere brasem, want mijn hengel boog of er een volwassen vent aan stond te trekken.
Een barbeel!, flitste door mijn hoofd en na een enerverende strijd kwam hij in zicht.



Inderdaad een barbeel van net geen 50 cm.
Uit mijn ooghoek zag ik Theo verwoedt aanslaan en zijn hengel stond ineens krom als een aangespannen boog.
Met een wilde blik in zijn ogen begon hij met de dril van deze gigant en die liet hem alles uit de kast trekken om hem te landen in het net.
Theo kon natuurlijk niet achterblijven en wist ook een prachtige barbeel te haken van 54 cm.



Terwijl ik een foto maakte van de barbeel, maakte Theo mij op attent, dat een van mijn hengels stond te zwiepen als een gek.
Je hebt beet, riep hij nog, maar ik was al onderweg.
Je kon op dit zanderige strandje echt niet met een emmertje en schepje zand gaan scheppen en poffertjes van zand maken, want daar was geen tijd voor.



Weer kwam er een vette bak in mijn net.
Het leek wel of ze vandaag met elkaar afgesproken hebben om ons de tijd van ons leven te geven, aangezien ze alles gaven en uitgeput het net in gleden.
Zorgvuldig onthaakte ik de brasem en als ik Rex was geweest dan had ik hem een tongkus gegeven.

Je andere hengel!, schreeuwde Theo met overslaande stem.
Weer moest ik naar mijn hengel rennen, met mijn andere hengel in mijn handen en terwijl ik hem tegen de rodpod aanzette, schoot de half beaasde haak in mijn wijsvinger van mijn linkerhand.



Ik had het nog niet in de gaten, maar toen ik de hengel met de aanbeet van de rodpod nam en aan de slinger van de molen draaide om de beetrunner uit te schakelen, voelde ik een felle prik aan mijn vinger toen de haak er uit getrokken werd.
Auw!, mompelde ik en ik zag dat mijn hand rood kleurde.
De brasem kreeg ook een beetje bloed van mij, toen ik hem beetpakte.

Hebbes!, riep Theo.
Het leek wel een estafetteloop, dan had hij en dan had ik beet en we zaten en stonden eindeloos te genieten van deze superstek.



Trek eens een andere muil, zei ik tegen Theo toen ik een foto van zijn trofee wilde maken, je staat altijd op de foto met een valse grijns.
Hij gaf daar prima gehoor aan zoals je kunt zien.
We kregen even rust, want de aanbeten bleven even uit en als je maar 1 uur slaap hebt gehad, dan is er maar weinig nodig om in te dutten.



Die rust werkte aanstekelijk.
Weliswaar had ik 4 uur slaap achter de rug, maar ook mijn oogleden werden zwaarder en bijna niet meer op te tillen.
Misschien was ik even weg, maar ik zag ineens dat de top van een van mijn hengels trilde terwijl hij niet aangespannen stond.
Ik haalde met een paar slagen van de slinger de overtollige lijn binnen, toen ik ineens op tegenstand stuitte en direct stond de top van mijn hengel krom.
Een aanbeet, dacht ik nog, en gewoon mee weggezwommen.



Tja..is dat een werkelijke aanbeet?, dacht ik nog, maar ik wiegde mij in slaap met de gedachte dat de aanbeet er was geweest (terwijl ik even weg was) en de brasem voor de rest geen weerstand meer kreeg en gewoon door was wezen azen met die haak in zijn bek.

Een vluchtgedrag krijg je toch alleen als je een vis probeert tegen te houden en niet als je lijn toegeeft, want dan gaan ze gewoon door met azen.
Vreemd, maar verklaarbaar.



Het voer wat ik gebruik voor in mijn voerkorven, was weer van een sublieme kwaliteit.
De half liter pinkies (kleine maden) gingen door mijn uitgelezen voer en een heel busje Zwitserse strooikaas ging er over heen.
Als dat niet naar kaas meurt, dan weet ik het ook niet meer.

De passerende schepen zorgden voor voldoende beweging in het water van de Waal en zogen duizenden liters uit de kribvakken en pompten naderhand het dubbele er in terug.



De hitte van de zon, was weer onhoudbaar.
En terwijl ik mij insmeerde met factor 50 voelde ik het heerlijke koele windje dat van de rivier kwam en dat houdt je op de been.
Toen ik even naar mijn auto liep waar geen enkele zucht wind stond, voelde ik de zinderende hitte en het zweet brak me uit.

Hangen!, riep ik tegen slaperige Theo.



Die was gelijk wakker en volgde mijn bewegingen terwijl ik de brasem aan het drillen was.
Het is weer een cadeautje, riep ik enthousiast tegen Theo.
Zijn batterijen zijn waarschijnlijk net opgeladen, want er zit pit genoeg in!

Waarom krijg ik daar geen genoeg van?
Het is toch elke keer weer een feestje als je zulke mooie brasems mag vangen en in je handen mag houden .
Hoppa, doe mij er nog maar een.
En daar kwam die gigant.
Stuur je broertje ook maar.
En je zusje.



En je Tante.



En je Oom.



Theo stond uit zijn dak te gaan, want die stond het zweet uit zijn naad te werken om een hevig stoeiende vis te drillen.
Dat is weer een barbeel!, schreeuwde Theo, terwijl ik naast hem stond met het schepnet in mijn handen.



En daar kwam hij dan toch eindelijk en onze kinnen klapten tegen onze borst aan, omdat we allebei nog nooit zon grote barbeel in direct aangezicht hebben gehad.
72.5 cm lang, zei de meetlat en onze ogen puilden uit de kassen.



Dat is een Personal Best (PB) voor Theo, want nooit eerder wist hij zon grote barbeel te haken en te landen.
De euforie bleef lang na werken bij Theo en dat is logisch.
Oma, besloot ook maar bij mij een bezoek te brengen, want haar hele familie is al bijna geweest en ze wilde wel eens zien wie ik eigenlijk wel was.



Oma bleek 63.5 cm brasem en dat is voor mij een Personal Best (PB), verbeterd met een halve centimeter.
Goed het is maar 5 streepjes op de maatlat, maar toch.
Zo, heeft Oma ook een nieuwtje voor haar familieleden.



En dan heb ik het nog niet eens over de dubbele vangsten gehad.
Twee keer kregen we dezelfde tijd beet en ik vond een duo vissen best wel een mooi plaatje.
Dus onthaken, naast elkaar leggen in het schepnet en knippen maar.



En hieronder is de volgende.



De brasems zijn van mij en de barbelen van Theo.
Binnenkort gaan we weer naar deze plek, want we zijn er nog steeds niet uitgevist en we hopen dat er weer een Personal Best aan zit te komen.
Bijvoorbeeld een grote winde of kopvoorn.








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator