Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Brasems en barbelen. Triootje in uitvoering
 

    
 
Brasems en barbelen. Triootje in uitvoering


Daar stonden we dan, met zijn drieën, Ed, Theo en ondergetekende te kijken naar de Waal om daar eens huis te houden onder de aanwezige vis.

Dit trio staat bekend om zijn meedogenloosheid, boosaardigheid en brute kracht en dan moet je dat zien als, meedogenloos als de gehaakte vis aan de haak zit om hem kostte wat het kost binnen te halen, boosaardig, omdat we van te voren plannen smeden hoe we ze gaan vangen en we gebruiken brute kracht om met poken van hengels het aas aan te bieden op flinke afstanden waar de vis valse hoop heeft, dat we die voor hun veilige afstand niet halen.



En ja hoor…..we waren 3 minuten te laat op onze “oude” stek, want een viertal vissers liepen bepakt en bezakt vanaf hun geparkeerde auto naar onze visstek toe.
Tandenknarsend moesten we dit toestaan en helaas moesten we weer uitwijken naar een tweede (niet fijne) optie.

Theo gaat links zitten, Ed in het midden en ik ga aan de rechterkant mijn ding doen.
Er is ruimte voor drie vissers en dan zitten we niet in elkaars vaarwater, tenminste als we de boel in de gaten houden.
Voor Ed is deze plek nieuw, want hij heeft er nog nooit een hengel uitgegooid.
Ik hoop dus vandaag, dat Ed ook eens aan zijn trekken komt en een paar mooie brasems en misschien een mooie winde in het net kan landen.



Om 05.00 uur was er genoeg licht om de boel op te tuigen en raadt eens wie het eerst zijn aas aangeboden heeft, juist…..snelle Theo. Supersnel die man.
Natuurlijk was Theo ook de eerste die een mooie brasem op de kant bracht.
Die werd zonder pardon, zonder een foto, zo weer het water in geknikkerd.
Theo, sprak ik vermanend toe, dat is niet goed voor mijn verhaal!



Dan maak ik maar een foto van mijn eigen vangsten, dacht ik nog.
Ik kreeg een knal op een van mijn hengeltoppen en dacht gelijk aan een barbeel, maar bij het aanslaan merkte ik het zware gevoel en daarna het bekende gebeuk van een brasem, die een veilig heenkomen zocht.



Ik was echter onverbiddelijk en de sterke stroming maakte het mij niet gemakkelijk om de “buit” binnen te halen.
De brasem ging echter lekker breed in de stroming liggen, maakte zich zwaar en liet zich lui met zijn volle gewicht langzaam maar zeker naar binnen slepen.

Hij gaf even een kleine sparteling voor de moeite en schoof gewillig in mijn klaarstaande schepnet.
Het grote wachten was begonnen.
Zitten we vroeg aan de waterkant, zie je gewoon twee uur niks, geen enkele aanbeet, nada.



Theo was weer de eerste die een knoert van een aanbeet kreeg.
Ed had in de tussentijd een marmergrondel gevangen en we merkten, dat ze in overvloed aanwezig waren.
Steeds weer trilden onze toppen, als ze zich te goed deden aan de maden op de haak, want ze bleven van de kaas aan de hair af.
De maden zogen ze binnen 5 minuten van de haken af en dan bleven de toppen plotseling stil.

Na het standje van een paar uur geleden, liet Theo zich nu wel fotograferen met zijn brasem.



De zon werd steeds warmer, maar gelukkig schoven er af en toe ook wolken voor en dan was het gewoon behaaglijk aan de kant.
We moesten toch de paraplu’s uit de auto halen om er onder te schuilen en ik zeker, want mijn huid begon alweer branderig aan te voelen.



Ik had net mijn linkerhengel van aas voorzien, de voerkorf met lekkernijen gevuld en de haak uitgedost met de grootste vetste maden die ik in de madendoos kon vinden, toen ik na het inwerpen direct een aanbeet kreeg nadat ik mijn hengel in de rodpod had geplaatst en de baitrunner had aangezet.



De feederhengel klapte telkens tegen mijn onderarm aan, tijdens de dril.
Wat een feest is dat.
Wat zijn ze sterk, dacht ik nog en na elke meter binnenhalen, probeerde de brasem weer aan zijn stutten te trekken en te ontsnappen.
Vergeet het maar, mompelde ik binnensmonds.

Ja hoor, ik heb weer een barbeel!, hoorden we Theo roepen en automatisch keken we naar zijn verrichtingen met zijn hengel.



De kant liep schuin af, dus Theo moest weer op de schuine kant zijn vis drillen.
Met het schepnet in mijn handen, wachtte ik op het moment, dat ik de barbeel kon scheppen, maar die was nog lang niet moe.

Kijk uit voor de rotsen Theo, riep ik onderwijzend, want een barbeel heeft de neiging de rotsen op te zoeken om zich te verschuilen.
Maar dat had hij goed gezien en kon de barbeel van de rotsen vandaan houden.



Trots toonde Theo zijn 55 cm lange barbeel en wat een puntgave vis was dat.
Sterk en een krachtige verschijning en nog lang niet moe en nog strijdvaardig, want hij liet zich niet direct fotograferen.
Ik maakte nog een close-up van zijn pientere koppie en dan zie pas de oogopslag van deze vissoort.



De volgende uren waren weer visloos.
Als oude vermoeide knakkers zakten de luiken van de ogen als vanzelf dicht en voor dat je het wist, kon je het zagende geluid horen van slapende witvissers.



Tja, dat heb je als je om 03.30 uur uit je warme mandje moet omdat de wekker afloopt en schreeuwt dat je moet gaan vissen en je vismaten op je wachten aan de waterkant.
En het is nog een uur rijden voor dat je er bent.
Wat een hobby.

Woei!, zei de opstekende wind en de paraplu van Ed vloog op eigen kracht het water in.
Hilariteit ten top, want voordat de wind en de stroming er een zeilboot van maakte moest hij natuurlijk snel uit het water komen.
Dat lukte gelukkig met behulp van Theo.



Mijn kaasblokjes heb ik aangepast.
De vierkant gesneden kaasblokjes geven veel weerstand in het water en gaan draaien in de stroming.
Door de zijkantjes er af te snijden krijg je een langwerpige achthoek, lijkend op een tetragonale vorm, niet zijnde een octaeder, die veel minder weerstand geeft in de stromende rivier.
De kleine overgebleven stukjes deponeer je in het voer en komen vanzelf via je voerkorf op de gegooide plek in het water.
Hangen!, riep ik tegen Ed.
Theo was net om 14.00 uur naar huis gegaan.



Ik pakte een mooie brasem vlak tegen de kribbe aan.
Beulen was er deze keer niet bij, want ik heb nog nooit een gewilliger brasem aan de haak gehad.
Niks kopstoten, niks zwaar gevoel, aangezien hij zich slank en zich klein makend door het water liet trekken.
Wat een verschil met zijn broertjes en zusjes.
Ed had nog steeds geen aanbeet mogen verzilveren.

We spraken af, dat we om 15.00 uur de boel in zouden pakken en ik kreeg onverwacht tijdens het inpakken een volle aanbeet van een barbeel aan mijn rechterhengel.
De hengel was hevig aan het buigen en met de roodaanlopende slip van mijn molen, pakte ik de hengel uit de rodpod.
Worstelingen onder water verraadde een knoert van een barbeel en na twee minuten intense strijd schoot hij zomaar los.
RHAAAAAAA!
Kun je mijn teleurstelling proeven?
Kun je mijn frustraties begrijpen?



Niets aan te doen, dat hoort bij het vissen.
Volgende keer pak ik ze wel, let maar op.








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator