Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Brasems en barbelen, doe mij er maar een paar
 

    
 
Brasems en barbelen, doe mij er maar een paar


Ed kon vandaag niet mee, dus Theo en ik zijn weer zeer vroeg ( 03.45 uur) afgereisd naar de rivier de Waal, waar we rond 04.45 uur aankomen en weer de “oude” stek gaan proberen.
De vorige sessie was niet zo succesvol als we gewend zijn, op een barbeel van 55 cm na dan, dus moeten we dat even overdoen en een beter resultaat scoren dan de afgelopen keer.



Tegen de tijd dat wij gewoonlijk ’s middags de hengelspullen inpakken, wordt het drukker aan de Waal.
De kribben en strandjes tussen de kribben worden bezet door vele witvissers, die weten, dat de barbeel makkelijker is te vangen in de namiddag en vooravond.

De strategische plekken worden ingenomen, voordat een ander dat doet en hengels worden opgetuigd en steunen voor de hengels in de grond gedreven.
In een visblad las ik onlangs, dat er zo weinig met de feederhengel wordt gevist in de grote rivieren, waaronder de rivier de Waal.



Dat kan ik mij nauwelijks voorstellen, want wij ontmoeten zeer veel vissers langs de kanten van de Waal en die zitten praktisch altijd te “feederen” op een paar karpervissers na.

We zijn in ieder geval van plan om ook een paar avondsessies in te plannen, maar we moeten ook weten op welk tijdstip gewoonlijk de mooie stekken worden bezet anders zitten we er naast.
Als wij ons ’s middags om 15.30 uur op een bepaalde plek installeren, dan kunnen we de avond tot donker doorhalen.
Is de barbeel dan “los” dan vangen we geheid een paar knappe jongens.

Andere plekken die we voor ogen hadden zijn onbezet, maar is er niet meer met de auto te benaderen.



De weg is afgezet met betonnen liggers, en alleen nog te bereiken per voetreis naar Rome.
Het is inmiddels kindervakantietijd en dat betekent dat er op dit vroege tijdstip meerdere witvissers zijn te verwachten.
Maar gelukkig niet op het strandje.
De spullen zijn uit de auto geladen en als een routineoefening staan binnen de kortste keren de beaasde hengels op de driepootsteun van Theo en die van mij op mijn rodpod.

De voerkorven moesten zich even zetten in de stroming en het wachten op een aanbeet was aangebroken.
Het was fris, maar het kwik zou deze dag weer stijgen naar een graad of 27 en gelukkig zou er ook een beetje wind waaien en geloof mij, dat is broodnodig omdat het verkoelend werkt.



Door mijn voer heb ik weer een paar ons gemalen kaas en een heel busje Zwitserse strooikaas gemengd, maar ook de maden kruipen al twee dagen rond in de madendoos in dezelfde strooikaas.
Als je het madendoosje openmaakt, dan komt de kaasgeur je tegemoet en heb je idee bij een Pizzeria te staan.
Die kaasgeur en smaak is fantastisch voor de brasem en natuurlijk ook voor de barbeel.

Als extra heb ik hele gekookte hennepkorrels aan het al rijk gevulde voer toegevoegd om de brasem gek te maken en tot felle aanbeten te verleiden.
De eerste brasem vond het aas.



Een 56er vond het aas aantrekkelijk genoeg en pakte met gulzige lippen de vette naar kaas geurende maden.
Ditmaal was ik Theo voor en pakte ik eens de eerste vis.
Hoppla!



De tweede brasem van 61 cm, hapte naar al die heerlijkheden aan de hair en haak.
Even een prikje in het lipje en voor dat hij daar van was bijgekomen, moest hij even lachen naar de fotograaf en zwom na het terug zetten bijna de verkeerde kant op naar het strandje in plaats van naar het midden..

Theo haakte een barbeel.
Een sterk exemplaar van ca. 45 cm werd weer zonder een foto terug gezet.
Jammer.
Een brasem van 56 cm, die Theo haakte kwam wel op de foto.



Theo zou geen vis meer haken vandaag, maar dat weet hij nu nog niet.
Ik was daar in tegen nog niet uitgevist.
De volgende gulzigaard bleek 62 cm lang te zijn.
Loeisterk en deze brasem wist van geen opgeven, want hij zwom met krachtige slagen naar links en rechts.



Toen het schepnet in zicht kwam, ging hij er als een speer vandoor en trok weliswaar een tiental meters lijn van mijn molenslip.
Heerlijk gewoon.
Ik ontdekte een kluwen draad half in het zand naast mijn stoel.
Zeker 30 meter rode lijn van ongeveer 40 honderdste dik en achtergelaten door een “visser”.



Fijn hè, ik heb het maar opgeruimd en meegenomen.
Vogels kunnen er in verstrikt raken, maar ook vissen en het is ondoordacht dat iemand dat achterlaat op een strandje waar ook veel kinderen komen baden en spelen.
Nu stond mijn hengel krom door een barbeel, want de aanbeet was onmiskenbaar.



Dit kleinood was ook 45 cm en liet zich ternauwernood fotograferen aangezien hij weg probeerde te glippen.
Natuurlijk had ik publiek bij de vangst en die mochten ook op de foto.
Papa, wist de kleine man te vertellen, neem wel eens vis mee naar huis.
O ja, wat voor vis dan?, vroeg ik hem.
Haring met ui, kwam er spontaan uit en zijn moeder begon te grinniken en schoot in de lach.



De volgende brasem gleed in het net.
Dat ging ook niet zomaar.
Het begon al met zware beuken op de top van de feederhengel en die kan heus wel wat hebben.
De klappen waren enorm en ik dacht, een beetje minder meneer brasem, anders trek je finaal je lip in gruzelementen.



“Slechts” 60 cm was deze kanonskogel, maar schijnbaar altijd krachtvoer gegeten.
Ik zou nog drie brasems vangen van 58, 60 en een van 61 cm.
De koek was op.
Theo was al eerder naar huis gegaan en ik was het ook zat met dat hete weer.










Bij het versjouwen van de hengelspullen naar de auto, kwam ik een andere visser (Frank) met zijn vrouw tegen.
We raakten even aan de praat en hij wist te vertellen dat hij in de middag tot donker op de barbeel zou gaan vissen.
Ik gaf hem mijn visitekaartje en een dag later kreeg ik een reactie van hem in mijn gastenboek op mijn site.
Kijk, dat zijn leuke dingen voor de mens.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator