Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Boswetering gebrabbel
 

    
 
Boswetering gebrabbel


De mist was haast ondoordringbaar.
Grote flarden mist hingen over de wegen tussen de weilanden, de vaarten en de kanalen in mijn omgeving.
De rit naar de Boswetering ging dan ook met een gematigde snelheid.



Toen de zon opkwam, kreeg het oranje landschap een sprookjesachtig karakter.
Theo was al op de plek aan de Boswetering gearriveerd en keek naar de plompenbladeren die op het wateroppervlak dreven.
Waren er vorige week ook zoveel, vroeg hij aan mij en wees met zijn linkerhand naar de bladeren.



Ja, knikte ik bevestigend en dacht nog, hoeveel bladeren kunnen er in een week bij groeien.
De vorige sessie konden we geen brasem haken en we hoopten, dat we er nu een paar zullen vangen, naast misschien een zeelt of wat.

De eerste ruisvoorn lag in mijn hand en er zouden nog vele volgen.



Ik zat weer met mijn feederhengels met voerkorven te vissen, maar ik had vandaag net zo goed mijn vlokhengel mee kunnen nemen, want de voorns waren speels en bijtgraag.
Gulzig propten ze moeiteloos drie of vier maden en de haak waarop ze bevestigd waren naar binnen en als toegift stoeiden ze nog na met een robbertje vechten.

Het blijft een mooie sportvis, al waren ze niet erg groot.



Naast deze ruizers, zit het vol met gewone voorns en blei.
Die zijn wat slijmeriger en vragen meer zorgvuldigheid om ze zo min mogelijk te beschadigen en daarom is het zo goed, dat we ze gelijk weer terugzetten in hun habitat en niet in een leefnet.

In een leefnet rondbanjeren met je soortgenoten, tot je aan het eind van de dag bijna platgedrukt door je grotere soortgenoten, wordt vrijgelaten.
Nee, daar doe ik niet aan mee.



Theo pakte ook voorns, ruisvoorns en bleitjes, maat net als ik, geen brasems of zeelt.
Ondanks de grote plakkaten gasbellen, die rondom zijn dobber waren verschenen en telkens iets opschoven, maar zijn aantrekkelijke aas lieten liggen.

Daar wordt je gillende gek van, want je weet dat de brasem of zeelt op je voerstek zitten te wroeten, maar ze weigeren om je krioelende maden op je haak te nuttigen.



Zijn dobber trilde en verdween onder water, maar Theo zag het niet en de driepoot die hij gebruikte als hengelsteun viel om en zijn hengel lag in het gras met een zwiepende top.
Theo zag het nog steeds niet, want hij had zijn ogen gesloten en het hele voorval was hem ontgaan.

Ik pakte zijn hengel en een paling kwam kronkelend aan de oppervlakte.
Ik tikte op de schouder van mijn slapende vismaat en overhandigde hem zijn hengel met de paling er nog aan.



Hij knipte de onderlijn vlak bij de bek van de paling door, want de haak zat te diep om hem te verwijderen.
Zonder er weer een haak aan te bevestigen, plaatste Theo de hengel op de inmiddels rechtopgezette steun en sloot zeer vakkundig zijn ogen om ze na een uur weer open te doen.

Een baarsje nam met veel geweld mijn dotje wormen en de top van de hengel maakte een diepe buiging vol ontzag.



Wat mij opviel, was de enorme grote bek van dit kleinood.
Meer bek dan vis, zal ik maar zeggen.
Weer lag dezelfde snoek als de vorige keren op onze plek en griste met grote regelmaat de ingeworpen gevangen visjes van het wateroppervlak, voor dat ze naar veilige plekken konden zwemmen.

Tot twee keer toe kreeg ik de snoek aan een net gevangen visje.
Hij pakte hem voor ik de vis kon onthaken, maar liet de beide keren los na een paar minuten er mee rond te hebben gezwommen.



Vandaag had ik geen brasem, geen zeelt en geen schokkende vangsten, maar wel bijna 30 voorns.
De teller bij Theo lag bij ca. 15 vissen, maar ja, die heeft de helft van de tijd liggen slapen in zijn stoel.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator