Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De kribbige Waalse kribben bij Brakel
 

    
 
De kribbige Waalse kribben bij Brakel


Theo en ik vonden het tijd om eens de andere kant van de rivier de Waal op te zoeken, aangezien de vangsten op de voor ons reguliere stekken de laatste tijd wat tegenvielen door de lage waterstand.
Natuurlijk weten we niet zeker of we hier beter of meer zullen vangen, maar niet geprobeerd is nooit weten of het wel zo kon zijn.



We voelden ons gelijk weer thuis in deze zo vertrouwde omgeving en toen het aas ingeworpen was, keken we met een duidelijke voldoening naar de toppen van onze hengels in de hoop dat het aas snel zijn werk zal doen.
Ook hier was het strandje breder dan voorheen.

De lage waterstand was hier niet zo duidelijk te zien , maar dat komt omdat de kribhoofden langer zijn dan de kribhoofden aan de overkant, valt het middengedeelte tussen de kribhoofden wel mee.



De wind kwam vanaf de achterkant van de dijk, dus daar hadden we weinig last van, maar de parapluís waren alvast met de punten in het zand gestoken omdat we toch enkele pittige buien konden verwachten.
De autoís stonden achter ons en snel bereikbaar als we iets nodig hadden wat we eventueel vergeten waren.
Theo schonk een kopje koffie in en ik lurkte aan een kopje warme thee.



Zwiep!
Mijn hart maakte een sprongetje en ik vergat mijn thee door te slikken.
De top van mijn linkerhengel boog sneller dan mijn ogen konden registreren en trilde nog even na.
Aanbeet!, schoot door mijn gedachten en ineens gaf de slip van mijn baitrunner korzelig lijn mee.

Zwaai!
De hengel lag als een fijn stuk gereedschap in mijn handen en stond machtig mooi krom door het gewicht aan de andere kant van de lijn.
Het plezierige stompen van een brasem nam in kracht toe en ging onverdroten voort.
Ik likte met mijn droog geworden tong over mijn lippen en het voelde een beetje zoutig aan.



Theo keek naar mijn verrichtingen en hield met een schuin oog zijn eigen hengeltoppen in de gaten, want ook hij wilde geen aanbeet missen.
Toch pakte hij alvast mijn schepnet en stond klaar om de moegestreden brasem te scheppen.
Daar kwam hij in zicht.
Een prachtig volwassen exemplaar van 60 cm schoof zijdelings het net in en liet zich gewillig onthaken.

Klik, zei de sluiter van mijn fototoestel en de buit staat vereeuwigd in mijn verhaal.
Ze zitten er nog, al hebben we er even op moeten wachten, zei ik tegen Theo, terwijl ik een aantal naar kaas geurende maden aan de haak prikte.
Het voerkorfje werd weer volgepropt met allerlei lekkers om de brasems te verleiden tot een aanbeet en met een grote boog landde en plonsde de hele hap in het water.



Ik plaatste de hengel op de hengelsteun en draaide de lijn iets strakker, zodat de top iets gebogen stond en de gelaste ankerstaafjes aan de voerkorf grip kregen in de bodem.
De korf van 120 gram lag als een rots in de branding en kon alleen losgetrokken worden door een aanbeet van een mooie gulzige vis, die het aas van de haak wil afsnoepen.

Theo gaf een brul.
Hangen!, riep hij met overslaande stem en keek even zijdelings naar mijn reactie.
Zijn hengel schokte onder het inhalen van de lijn op de spoel van zijn baitrunner, want hij stond als een bezetene te draaien aan de slinger om de vis zo snel mogelijk naar binnen te krijgen.
Misschien was hij bang, dat hij alsnog de vis zou verliezen door een losschieter.



Met de snelheid van een engel die met heimwee naar de hemel terug verlangde, werd de brasem naar binnen gesleurd en ik stond klaar met zijn schepnet om de brasem te scheppen.
Door de inhaalsnelheid was de brasem helemaal de weg kwijt en lag een beetje weg te kwijnen in het schepnet.

De haak was zo verwijderd, maar de brasem lag nog amechtig na te hijgen van de enorme hoop zuurstof die hij bij het naar binnen takelen langs zijn kieuwen naar binnen kreeg.
In een vangst was de brave vis veranderd in een zuurstofjunkie en misschien wil hij in de toekomst wel constant gevangen worden door de zuurstof adrenalinestoot.



Kul natuurlijk, maar van een echte strijd van een vis om te overleven kun je natuurlijk niet spreken, want takelen is nog altijd geen drillen en de dril is een onderdeel van het vissen, waar een visser spanning van achter zijn rits krijgt en de vis zich op een gegeven moment overgeeft aan de jager, zuiver en alleen door gebrek aan kracht en energie om nog los te komen.

Twee uur later kregen we weer beet.
Een school brasems bezocht onze plek en vonden onze aangeboden aasjes.



Een brasem van 60 cm pakte voorzichtig mijn stukje kaas en de haak vol met maden en kwam even later tot de ontdekking, dat hij in een schepnet lag.

Rust keerde terug in mijn hart en langzaam kreeg mijn lijf voldoende tijd om zich voor te bereiden voor de volgende strijd met een strijdvaardige vis.
De motregen druilde op de grote parapluís en de zorgvuldig geplaatste voerbak, tackelbox en andere attributen bleven daaronder gelukkig droog.



Ook Theo pakte een brasem uit de school en we zaten ons te verwonderen, hoe vet, met dikke borstkassen en gezond deze vissen waren.
Eerst dachten we dat Theo een barbeel aan de lijn had, want ook deze brasem bleef lang onder water en stompte constant door om los te komen.
Toen ik een foto nam, vroeg ik aan Theo of hij iets naar achteren wilde lopen.
Hij stond in de branding en een schip was net gepasseerd.



Je raadt het al.
De hekgolven vulden de laarzen van Theo en zijn broek daarboven, terwijl hij poseerde met de vis.
Hij wist niet hoe snel hij het water uit moest komen.
Ik lag helemaal dubbelgevouwen van de lach en telkens als ik dat verschrikte gezicht weer voor me zag, moest ik weer grinniken.
Theo pakte de volgende brasem van een mooi formaat en weer was de brasem zo sterk als een orca.



Pas een dik uur later en na twee losschieters, kon ik mijn hengel weer ter hand nemen om Boris Brasem te drillen.
Deze brasem had een rare knik in zijn staart en dat is te zien op de foto.
Waarschijnlijk heeft hij een tijd geleden zijn staart gebroken, maar daar schijnt hij nu helemaal geen last meer van te hebben.



De laatste brasem was voor Theo.
Ik zou geen vis meer aan de haak krijgen, zelfs niet door een enorme ruk aan mijn hengeltop, die helaas geen vis opleverde omdat hij er af schoot bij het drillen.
Bij het scheppen van de brasem van Theo, schoot de aanhechting van de steel en het schepnet los en was het schepnet van Theo onbruikbaar geworden.



Vandaag zijn er 7 brasems gevangen en net zoveel aanbeten niet gehonoreerd.
De grootste brasems waren 60 cm en de kleinste 55 cm en dat zijn flinke vissen, zal ik je vertellen.
Natuurlijk zijn dat geen super aantallen, maar vandaag heel redelijk met het rare weer van de afgelopen dagen.
Hadden we de 7 aanbeten niet gemist, dan was het wťl een goede dag geweest.

Oeps, een Blooper.

Rond 16.00 uur had ik wel gezien en nam ik het veer naar de overkant en na een rit van een klein uur, was ik om 17.00 uur thuis.
Zaterdag gaan Theo en ik weer eens naar de Boswetering, kijken of de zeelt of brasems daar trek hebben in een lekkere snack.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator