Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De wetering aan de Bosweg (Gouden beloften?)
 

    
 
De wetering aan de Bosweg (Gouden beloften?)


Mijn auto draaide om 06.30 uur de bosweg op en reed bijna vanzelf naar de stek, waar Theo en ik ons plegen te vertoeven om te vissen vanaf de waterkant.
De auto van Theo zag ik al in de verte en die was al bezig aan het vissen.
Het regende.

Ik parkeerde mijn auto vlak achter de auto van Theo en na een wederzijdse begroeting, waarvan de geluiden van onze stemmen in de ochtendregen bleef hangen, maakte ik aanstalten om mijn visplek naast die van Theo in te richten om te beginnen met de vissessie.



De avond ervoor had ik stevig gevoerd en misschien konden we vandaag wel voor verrassingen komen te staan.
Laten de zeelten, brasems en graskarpers maar tot mij komen, prevelde ik binnensmonds.
Heb je het schepnet al gemaakt?, vroeg ik aan Theo, want die zal je vandaag wel nodig hebben, vervolgde ik.

Hij bromde wat, wat ik echter niet kon verstaan, en ik ging verder met installeren van mijn stoel en hengelsteunen om te feederen.



Veel van de ruisvoorns en gewone voorns die hier zwemmen is “klein grut” , maar af en toe zit er best wel een mooie voorn of ruisvoorn bij en de rode rijders zijn sterk, nieuwsgierig en speels.
Ik behandel deze prachtige vissen met respect.
Misschien omdat ik ze veel aan de haak heb gehad in vroegere sessies, maar ook vanwege de delicate kleuren die ze dragen.



De vinnen met de prachtige rood/oranje kleuren en het gouden lichaam tot bronskleuren toe heeft bij mij veel losgemaakt, toen ik daar gericht op ging vissen.
35 jaar geleden brachten deze gouden beloften mij al in extase en nog steeds kan ik in vervoering raken door de vangst van een fraai exemplaar.
Vlokvissen was een aparte sport, een bezigheid die weinig vissers pleegden te doen, maar is bij mij en vele andere vissers die ik ken, een ware belevenis gebleven.

Oude tijden herleven.

Theo gooide enkele handen voer op zijn stek, in de hoop snel een mooie vis te landen.
Hij vist met een dobber, die hij secuur heeft uitgelood en vanaf zijn stoel keek hij naar het puntje van zijn dobber, alert vanwege een aanbeet die hij niet wilde missen.
Een zevental ganzen in een V-formatie vlogen over ons heen en hun gegak vulde de ijle lucht van deze mooie morgen.

Het zou droog en warm worden vandaag met toenemende wind.
De een na de andere voorn vonden mijn casters aan de haak en soms sabbelden ze er aan en een andere keer stijgt de dobber en loopt hij langzaam weg met de maden vol in de bek.



43 ruisvoorns en voorns, blieken en een baars waren vandaag de vangsten.
Theo ging om 12.00 uur naar huis en ik ben blijven zitten tot 15.30 uur en met kleine tussenpozen ving ik de vissen.
Rond 11.00 uur kreeg ik een behoorlijke kromme hengel, toen ik aansloeg omdat mijn dobber langzaam verdween.
Het bleek een zeelt te zijn.



Loeisterk en in het begin dacht ik nog, zijn strijd valt eigenlijk wel mee, maar toen zag hij het schepnet.
Als een razende sloeg hij op de vlucht en ik moest alle zeilen bijzetten om hem te houden, want met haakje 14 aan een gekocht onderlijntje van 12 honderdste is nogal fragiel.
Maar ik hield hem, en een paar minuten later gleed hij in het net.



Wat later op de dag kreeg ik weer een aanbeet van een zeelt.
Ik trok hem voorzichtig naar boven en zag zijn donkere kop met zijn rode ogen en ineens nam hij een schot naar het midden van de wetering, schoot naar links richting brug en terwijl mijn slip schreeuwde om hulp en mijn molen krijste met kreunende lagers, schoot hij los.

Wat jammer, dacht ik nog, want dat was een flinkerd.
Ik keek naar mijn haakje en zag dat hij bijna gestrekt was.



Vissers die voor ons op de stek zijn geweest, hebben de meeste plompenbladeren van het wateroppervlak verwijderd om geen vis te verspelen als deze achter het blad zwemmen tijdens het drillen.
Waarschijnlijk hebben ze een hark gebruikt om de bladeren kapot te trekken.
Waar ben je mee bezig.



45 vissen vangen is een mooie dag.
Als ik de missers meetel, dan waren er nog een stuk of 15 bijgekomen.
Maar ja, bijna gevangen is niet gevangen.

De brasem liet het ook deze keer weer afweten en dat vinden we erg vreemd.
De plakkaten bellen op de voerplekken zijn niet alleen door de zeelt veroorzaakt, maar ook door brasems.
We hebben er geen verklaring voor.











 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator