Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Meerval vangsten op de Ebro in Spanje (sep 2010) Deel 4
 

    
 
Meerval vangsten op de Ebro in Spanje (sep 2010) Deel 4


Ik heb zelden zo genoten als de afgelopen dagen aan de Ebro.
Elke gevangen vis, of het een meerval was of een karper, die gaven mij een enorme energie en een potentiële opkikker.
De adrenaline gutst met gulle golven door je bloed en je raakt verslaafd aan deze door je eigen lichaam aangemaakte drug.

Ik pakte mijn hengel uit de steun, want die gaf een felle aanbeet door van een meerval die van mijn pellets had gesnoept.
Je kunt de strijd al dromen en automatisch draait je hand aan de slinger van de molen en je luistert naar het zingen van de lijn door de wind.

De kromme stotende hengel wijst naar de vis onder water en na tien of vijftien minuten strijd kwam de meerval voor het stuk zeil.

Zie de wesp op mijn handschoen

Moegestreden ligt hij in het water te wachten op de kaakgreep en gewillig laat hij zich fotograferen.
Het is weer een beste van 1.50 cm en ik begin deze lelijkerds nog mooi te vinden ook.
Het is winderig vandaag en die komt links van ons, terwijl de zon zich ook liet zien aan de rechterkant.
De ene kant van je lichaam is koud aanvoelend door de wind en de andere kant van je lichaam verbrandt door de felle zon.

Ed en ik krijgen gelijktijdig beet.
Jeetje, riep Ed nog, wie gaat straks de foto’s maken?



Daar denken we straks wel aan, als we ze binnen hebben gedraaid, zei ik nog en we gingen iets uit elkaar staan om niet in elkaars lijnen te verwarren.
Ga anders in de boot zitten, riep ik nog tegen Ed en neem je fototoestel mee, dan kan je af en toe een foto maken.

Ze waren allebei even sterk als een “beer” en het duurde een eeuwigheid voordat ze de strijd opgaven.
Telkens trokken ze de ingedraaide lijn van de spoel alsof het niets was.
Ongelofelijk.
Dat vertelt niemand tegen je( behalve Anton).
Zoek dat maar zelf uit of het is zo, dat weinig meervalvissers dat weten.



Die meerval van mij gaf het eerste op en ik merkte dat de animo om verder te strijden niet meer aanwezig was.
Hij was rijp voor het zeil en ik keek naar Ed terwijl ik tussendoor foto’s maakte en die was ook bijna zover.
Wat doen we nu?, vroeg Ed aan mij.



Ik ga hem scheppen in het schepnet en daar blijft hij maar even, terwijl ik jou help met je vangst, was mijn antwoord.
Zo gezegd en zo gedaan.
De meerval bleef rustig in het grote schepnet liggen, weliswaar met gebogen lijf, maar deed geen pogingen om te ontsnappen.



Ed maakte zelf een close-up foto van de kop van zijn meerval van 1.25 en daar gleed hij terug van het zeil het water in.

Ik haalde de meerval uit het schepnet en trok hem op het zeil om hem te onthaken.
Ook deze marmerkleurige meerval was sterk in zijn strijd om zijn vrijheid geweest en deze mooie jongen was exact 1.35 cm en een beauty om te zien.



Het zou vandaag voor Ed rustig blijven, want hij kreeg geen aanbeten meer.
Ik kreeg er nog twee.
Het was er weer een, waar ik alle zeilen bij moest zetten om hem te houden en hem veilig de haven (het zeil) in/op kon loodsen.

Steeds weer ging hij van kiet en ik voelde nu wel even mijn linkerborstspieren van de afgelopen dagen intens draaien aan de molenslinger.



Telkens kwam hij weer een paar decimeter dichterbij en de ritmisch pompende werking van de hengel werd gestaag en beheerst door mijn rechterarm uitgevoerd, maar ik zorgde ervoor dat de spanning op de lijn bleef om verlies van de vis te voorkomen.
Mijn onderarmspieren van mijn rechterarm hadden minder te lijden dan mijn linkerborstspier, maar die zijn ook wat krachtiger.



Ik pakte de meerval van 1.40 cm met beide handen op en Ed nam de foto.
De hele ochtend hadden we verder niets gezien en pas laat in de middag kwam de volgende aanbeet.
Het was weer een mooie meerval die onophoudelijk bleef vechten.
Natuurlijk verloor hij de ongelijke strijd en ik trok hem gedeeltelijk op het zeil om hem te ontdoen van de scherpe haak die prachtig in zijn mondhoek zat geklonken.



Opnieuw pakte ik de meerval met beide gehandschoende handen in de bek en na het bekende fotootje mocht hij terug naar zijn habitat.
Dit was de laatste voor vandaag, maar we zouden allebei nog twee missers moeten verduren.



Een keer kreeg ik lijnbreuk aan mijn (dikke) onderlijn van 176 lbs, na een hevige maar zeer korte strijd en de andere keer bleef mijn lijn vastzitten aan een obstakel op de bodem van de rivier.
Alles eraf.
Ed kreeg ook twee echte missers te verduren.
Even eraan en net zo snel weer eraf.
Later bleek, dat de octopushaak te bot was om tot inhaking over te gaan en dat was de oorzaak van zijn lossers.


De volgende dag kwamen de karpers weer op onze stek.
De eerste schubkarper van 17 kg liet zich om 10.15 uur verleiden door twee aaneengeregen Halibut pellets tot zich te nemen.



Die lag binnen tien minuten in het net.
En dacht je dat hij uitgedrild was? Vergeet het maar!
Wat een wildebras was dat op het zeil, dat wil je niet weten, maar ik vertel je het toch.

Telkens als ik hem op wilde pakken begon hij te spartelen als een jonge hond die niet opgetild wil worden.
Wat een ellendepukkel was dat.

Om 11.30 uur werd mijn hengel bijna uit de steun gerukt door een gigantische aanbeet.
De vis nam op zijn gemak zeker twintig meter lijn van mijn spoel en daarmee kwam het einde van mijn gevlochten lijn akelig dicht in de buurt, want ik zag de kale spoel door mijn overgebleven lijn schemeren.



Ondanks de stijf aangedraaide slip, was het aftrekken van de hoofdlijn een makkie voor deze gigant.
Weer hield ik de draaiende spoel tegen met mijn hand en de hengel boog tot het uiterste en deze handeling vergde veel van de spieren van mijn armen en rug.
Hij liet mij de hele Ebro zien, aangezien hij van links naar rechts zwom, maar ook met een gang naar mij toe waardoor de lijn regelmatig slap viel.

Dan moet je als een wezenloze aan je molenslinger draaien om contact te houden met de vis, anders verspeel je hem.
Ruim 18 kilo bleek deze sportieveling en als je naar de krachtige staart kijkt, dan kan je zijn kracht wel voorstellen.

Ed had net zijn lijn uitgevaren met twee pellets aan de hair bevestigd en ik plaatste de hengel in de steun.
Daar sloeg mijn andere meervalhengel uit, die er vlak naast stond.



Ik had het maar druk.
Het bleek een goede tegenstander, ondanks zijn lengte van 1.20 cm.
De meerval mocht even voor de camera zijn zondagse gezicht trekken voor een leuke foto en zwom weldra weer in de Ebro.

Ed kreeg een flinke dreun op zijn hengel.
Vol goede moed begon hij aan zijn missie om het drillen van de vis tot een goed einde te brengen.
Maar dat viel even tegen.
De meerval deelde even niet zijn mening om de drilsessie vroegtijdig te beëindigen en bood behoorlijk weerstand, waarmee de indruk werd gewekt dat de meerval groter moest zijn dan de doorsnee meerval die in grote getale in de Ebro zwemmen.

1.80 meter!

Ed was net zo moe als de gehaakte meerval en eindelijk was de meerval moe genoeg om zich op het landingszeil te laten trekken.
Ook aan deze meerval kwam geen eind aan zijn lengte.
Hij is 1.80 cm Ed, zei ik bewonderend, moet je zien wat een bak!
De grote open bek was imposant om te zien en het blijft een vreemde zaak, dat de oogjes zo klein door de natuur zijn uitgevoerd.



Tja, deze laatste dag van onze meervalsessie stond bij mij in het teken van karpers.
Door elke keer twee Halibut pellets aan een hair te presenteren, in plaats van de geijkte 5 of 6 pellets, is de kans op het vangen van karper veel groter.

Ook kan je de haak aanpassen, door een Gamakatsu LS-4644F haak maat 2 te gebruiken.
Sterk genoeg om een knappe meerval te landen, hoewel ik een haak met een dikkere draad prefereer, maar zeker sterk genoeg om een 25 kg karper veilig te drillen en te landen.

Daar ging mijn hengeltop weer.
Een 17 kg karper had van de twee pellets gesnoept en bleef aan de haak hangen door de tegenstand van het zware lood (steen) gewicht.
Heerlijk!
Ik kan daar gedichten over schrijven en muziekstukken over creëren, want met het drillen van karpers ben ik in mijn element.



Daar bleef het vandaag niet bij.
Nog geen uur later werd mijn expertise weer op de proef gesteld, omdat een sterke schubkarper mijn aangeboden aas had genomen.



Ik moest de boot in om de karper verder te drillen, want hij zwom met alle kracht naar links en de spoel bleef maar lijn afgeven.
Ik stond volop te genieten.
Maar na veel moeite kreeg ik de karper zo ver, dat hij het op moest geven, zuiver en alleen door verlies van zijn krachten die hij ruimschoots had opgebruikt.



Het scheppen was ook al geen sinecure, want telkens als hij het net zag zwom hij met krachtige slagen van mij vandaan.
Zeker vier keer zwom hij het net weer uit, maar uiteindelijk had ik hem in het net gekregen.
“Slechts” 18 kilo woog deze yesbaby, maar wat een ongebreidelde krachten kon hij ontplooien.
Ik had weer een prachtexemplaar uit de Ebro ontfutseld.



In deel 5 kom ik terug op bepaalde methoden om te vissen, maar ook wat je verder nooit hoort van andere meervalvissers en ook nooit leest in hun verhalen.
Pak eerst maar even een bak koffie.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator