Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Meerval vangsten op de Ebro in Spanje (sep 2010) Deel 3
 

    
 
Meerval vangsten op de Ebro in Spanje (sep 2010) Deel 3


Vandaag was het bewolkt met een temperatuur van 27 graden en later zou de zon weer door de wolken doorbreken.
Het zou een dag worden, die we niet snel zullen vergeten want de vangsten waren buitensporig vergeleken met de andere dagen.
Een uur na het installeren (8.30 uur) begon mijn hengel stoterige bewegingen te maken en rukkerig gaf de spoel van mijn molen lijn af.



Het brute geweld van de meerval deed een uiterste beroep op mijn hengel en steeds weer boog hij prachtig op de maat van de uitvallen van de vis.
Ik vond het weer heerlijk, dat ik een meerval kon drillen en ik genoot er intens van.
De spieren van mijn armen werden snel opgewarmd en waren in top conditie.
De eerste meerval van vandaag was 1.50 mtr lang en kwam eindelijk moe gestreden aan de kant.



Een half uur later ging de hengel van Ed te keer.
Hij wist het getrek van de meerval prachtig te pareren en werd bijna van zijn stoel getrokken als de meerval telkens weer een uitval deed.
Het valt ook niet mee om met een vastgedraaide slip een hengel te mannen.

Na een lange strijd dacht Ed dat de meerval het op had gegeven en stond op van zijn stoel, maar moest na een paar stappen weer terug op zijn stoel plaatsnemen omdat de vis nog niet uitgestreden was.
Hij werd bijna van zijn sokken getrokken en viel bijna omver door het ruwe getrek van de meerval.



Ook Ed stond mateloos te genieten van het explosieve geweld wat deze vissoort tentoonspreidde en na een intense strijd bleek de meerval een lengte te hebben van 1.25 cm.

Het is opmerkelijk dat een uitgestreden meerval direct rustig op de mat/zeil blijft liggen en dat zou je niet verwachten van zo’n strijdlustige vis.
Dat was een mooi begin van de dag en de zon brak door.
Ed trok zijn korte broek aan en zijn vest ging uit.

En ja hoor, Ed was net terug van het uitvaren van zijn lijn of ik duwde hem een van zijn hengels in zijn handen toen hij uit de boot was gestapt.
In de tijd dat hij terug voer, kreeg hij beet en ik nam de hengel alvast uit de steun met de bedoeling om hem direct aan Ed te geven als hij terug was.



Daar begon de strijd weer opnieuw en je zag aan de armen van Ed dat ze begonnen te verzuren.
Zijn tong kwam uit zijn mond en elke nieuwe slingerslag ging wat moeizamer dan de vorige.
Maar ook deze meerval van 1.25 cm moest de strijd opgeven en daar kwam hij in zicht.

De snorharen stonden nog strijdlustig naar voren, maar hij liet zich gewillig via de kaakgreep het zeil optrekken.



Dat was nummer drie in een uur tijd.
De lijn werd weer uitgevaren, een schep pellets erbij gegooid en Ed zat weer geïnstalleerd. We waren een beetje aan het bijpraten en mijn hengel stond ineens krom en kon ik de strijd met een volgende meerval beginnen.

Het gewicht valt mee, dus het is niet zo’n grote,zei ik tegen Ed en de strijd om zijn vrijheid was ook niet zo lang, want ik was onverbiddelijk en binnen tien minuten lag de meerval in mijn armen.
De meerval bleek inderdaad net een meter lang te zijn.



Om 10.45 uur was het alweer Ed die een aanbeet kreeg.
Ditmaal had Ed er meer moeite mee om hem te drillen en met een lamme arm zat hij de meerval te dirigeren om naar de kant te komen.
Maar daar had de meerval niet zoveel zin in en hij deed verschillende uitvallen naar links en rechts.

Ik gaf hem de handschoen aan, die we gebruiken om de kaakgreep uit te voeren en uiteindelijk kon Ed de meerval van 1.30 cm, met een vertrokken gezicht door de krachtsinspanning, de kant op trekken.



We hadden even een rustige periode.
Maar dat zou niet lang duren.
Mijn hengel gaf moeizaam lijn vrij en stond gebogen als een rietstengel in een zware storm.
Ik moest met mijn hele gewicht achterover hangen, vanwege het geweld wat zich onder water afspeelde.



De vis schoot geheel naar links, het wijd op en ik wist op hetzelfde moment dat ik weer een karper aan de haak had.
Bijna alle lijn was van mijn spoel opgebruikt en dat is ruim 270 meter en nog steeds probeerde karper lijn van mijn molen af te trekken.

Maar ineens gaf hij eindelijk een beetje mee, door de hevige tegenstand die hij ondervond, want ik hield de spoel gewoon vast met mijn hand en met elke inhaalslag van mijn slinger groeide mijn vertrouwen in een goede afloop.



21 kilo schubkarper, was het uiteindelijke resultaat en ik was blij dat de vis het na een lange strijd had opgegeven.
Het zag er in het begin even penibel uit, maar je leert snel aan dit water en daar doe je vlug je voordeel mee.

Ed moest snel naar zijn hengel lopen tijdens het foto’s maken van mijn karper, want er stond weer een hengel naar hem te zwaaien.
Het ritueel begon weer opnieuw en van vooraf aan.
Het ging Ed helaas niet makkelijker af dan de vorige, want deze meerval was weliswaar net zo lang als de vorige, nl 1.30 cm lang, maar leek wel sterker.
Toch kon Ed weer genieten van het drillen.



Nu was ik weer een kwartier later aan de beurt om een meerval te landen.
Hij is ook niet zo groot, wist ik Ed tijdens het gevecht mede te delen, want ik voel niet zoveel weerstand als bij een groter exemplaar.
Desondanks was hij fel en had helemaal geen zin om gefotografeerd te worden en de meerval deed alle moeite om op het diepere gedeelte te blijven.



De 1.10 meter lange meerval gleed op het zeil terwijl ik hem beet hield met de kaakgreep en met zijn geringe gewicht was hij gemakkelijk op te tillen.
Het wachten was op de volgende aanbeet en je weet nooit van te voren of het een meerval of een karper is en dat maakt het spannend.

Nog geen half uur later zat Ed te puffen met een knoert van een meerval aan de lijn en we schatten hem groter dan 1.50 cm door zijn uitzonderlijke kracht en uithalen onder water.
Gelukkig voor Ed kon hij op zijn stoel blijven zitten om de meerval te drillen, maar je zag aan hem dat hij er veel moeite mee had.
Het bleek ook even later dat het een beste was, die hij gehaakt had.
Ik observeerde hem vanuit mijn ooghoeken om snel in te grijpen als dat nodig bleek.



Maar Ed hield zich uitstekend en was mans genoeg om de 1.75 mtr meerval geheel zelf te vangen en hem het zeil op te trekken, waarna ik de foto’s kon nemen met een glunderende Ed op de voorgrond.
Je had hem moeten zien, zo trots als een pauw zat hij naast de grote vis.

Maak snel een paar foto’s, vroeg hij nog nahijgend, want ik houd hem haast niet meer.



Zijn overblijvende krachten werden nogmaals aangesproken, toen hij een uur later weer een aanbeet kreeg.
Nee hè, hoorde ik hem roepen en weer lag een van zijn twee hengels in zijn handen om de volgende meerval op de kant te krijgen.
Het was gewoon een feestje om een zwetende Ed te zien werken voor zijn plezier en hobby.



Ik geef het je te doen, om vrijwel achter elkaar met een meerval te vechten terwijl je spieren schreeuwen om zuurstof.
Met verzuurde armen en borstspieren ben je in de weer en je wilt het per se winnen van de gehaakte vis omdat je ego het niet toelaat om te capituleren.

Je kunt hier eigenlijk niet voor trainen, want deze inspannende bezigheid vraagt veel van de conditie en uithoudingsvermogen van elke normaal gebouwde man.
En Ed is geen uitzondering, maar heeft zelfs een nadeel met zijn evenwicht.



De 1.35 cm meerval liet zich met een volledige overgave fotograferen en Ed kon even uitrusten van alle inspanningen.
Hoppa!
Een kwartier later schoot een van mijn hengels in de stress en bonkte heen en weer.
Bij het opnemen van de hengel bleef de onderkant van mijn hengel in de steun steken door het geweld en de rubberen onderkant scheurde in.

Karper, schoot door mijn gedachten, want de strijd die 250 meter verder onder water afspeelde, had een bekend karakter door de specifieke bonkende eigenschappen en was voor mij herkenbaar als de strijd van een karper die probeerde om los te komen van een vervelende haak.



Maar hij had nog wat meer voor mij in petto.
De karper zwom op zijn dooie gemak naar links door drie uitstaande lijnen heen en ik moest plaatsnemen in de boot omdat ik hem anders kwijt zou raken.

Het was weer een krachtpatser van formaat en bleef lang onder water, zodat ik niet kon zien wat ik nu weer aan de lijn had.
Hij gaf zijn vrijheid maar mondjesmaat op en na een verbeten strijd van vijftien minuten werd hij eindelijk door mij geschept.



En ja hoor, een prachtige schubkarper van 22 kilo schoof in het net.
Ik helemaal rondom blij, want dit was de zoveelste karper van boven de 40 pond en dat vertelde mij weer, dat er vele kapitale karpers in de Ebro voorkomen, waar veel Engelsen op af komen om ze aan de schubben te krijgen.

Het was Ed allemaal even te machtig geworden en je zag hem wegzakken in vergetelheid.
De strijd die hij de laatste uren heeft moeten leveren heeft veel van zijn reserves gevergd en het was tijd om de batterij op te laden voor de volgende gevechten.



Begrijpelijk en normaal want ik geef je het te doen om blijvend veerkrachtig te blijven.
Dat is voor een gezond iemand al een opdracht, laat staan voor een persoon met minder energie.
Ook ik gleed even in slaap en werd wakker door een raar geluid.

Prrrrrt!
Een van mijn baitrunners begon een verhaal te vertellen, dat een vis de pellets in de bek had genomen.
De hengel lag wederom soepel in mijn handen en telkens trok de vis aan de haak de lijn weer van mijn spoel af als ik de uitstaande lijn had ingehaald.

Dat zijn momenten dat ik geniet van mijn hobby, want je gaat een strijd aan met een vis, waarvan je denkt dat de uitslag in je voordeel is, terwijl de vis alle moeite doet om die gedachte te torpederen.



De ongelijke strijd was vanzelfsprekend in mijn voordeel en de meerval van 1.40 cm poseerde even voor de camera die door Ed werd verzorgd.

Je hengel!, je hengel!, riep ik tegen Ed.
Die stond driftig te bewegen als superzenuwlijder met spasmen en met een krijsende slip.
Wat heb ik er nu weer aanhangen, vroeg Ed zich hardop af en direct daarna zei hij; Los, wat jammer nou.
Nee, antwoordde ik tegen hem, dat kan een karper zijn die naar je toe zwemt, draai snel je lijn naar binnen.

En inderdaad.
Bij het indraaien van de uitstaande lijn voelde Ed ineens weer weerstand.
Je hebt gelijk, hij zit er toch nog aan, riep hij tegen mij en er lag verbazing in zijn stem.
De eerste karper voor Ed kwam uit de Ebro en gelijk een mooie van 17 kg.



Helaas kon Ed hem niet optillen en ik dirigeerde hem naar de koelbox.
Ik geef hem wel aan, dan maak ik snel een foto, sprak ik tegen hem.
Dat lukt nooit, zei Ed nog weifelend.
Gelukkig bleef de karper rustig en een glunderende Ed hield zijn PB (Personal Best) omhoog.
Klik, zei de camera en de foto van de kanjer was een feit.

Ik liep naar mijn karperstoel en keek in het water.
Een kreeft liet zich even zien tussen de rotsen in het water en wandelde rustig verder. Toen ik naderbij kwam met een stokje ging hij er achterwaarts vandoor.



In deel 4 gaat de strijd aan het water van de Ebro onverdroten verder.
Ga er maar eens goed voor zitten.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator