Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Vliegvisverhalen|| Bahamas Flats Fishing op Long Island op Bonefish 2007 Deel 2
 

    
 
Bahamas Flats Fishing op Long Island op Bonefish 2007 Deel 2


Vanaf het vliegveld reden we naar de Lodge, waar we twee weken zouden verblijven.
De Lodge was op een stuk land met een privé strand gebouwd, lag vrij afgelegen en was slechts via een enkele stoffige met kuilen bezaaide onverharde weg te bereiken.



Een aggregaat zorgde voor de stroom en het hemelwater werd in grote tanks opgevangen, die onder het huis waren aangebracht.
Dat water werd gebruikt om het toilet door te spoelen en ook voor de was in de wasmachine gebruikt.
Andere watertanks werden met drinkwater gevuld door een externe leverancier.



De Lodge had een ruime keuken en zithoek, twee grote slaapkamers met elk een eigen toilet, douche en wasbak.
Aan de achterkant van de veranda was een washok met een droger en wasmachine en daar konden we onze vuile was wassen en drogen.
Vanaf de veranda, die links en rechts met twee trappen was te bereiken keek je naar het privé strandje en een kleine baai.



We voelden ons als uitverkorenen in een paradijs en wat een mooi bezit was dit toch.
Later hoorde ik, dat het eigendom verhuurd werd door een rijke Amerikaan.
Onder het grote houten huis, dat op palen was gebouwd, lagen bootjes en zwembanden voor kleine kinderen en dat betekende dat de kleine baai rechts naast de Lodge door kinderen werd bevolkt in de vakantieperiode.



Het water was daar heerlijk warm door opwarming van de zon.
’s Morgens ontbeten we gezamenlijk rond 07.00 uur en we zorgden dat we op tijd bij de gidsen waren.
De dichtstbijzijnde flats om te vliegvissen zijn slechts 10 tot 20 minuten rijden van de Lodge en alle flats zijn verbonden met het land.
De meeste flats hebben een harde ondergrond en daar kun je probleemloos te waden.
De grond van sommige flats zijn erg zacht.
Zo zacht, dat je de grootste moeite hebt om de ene voet voor de andere te zetten.
Als je even wacht, dan zakken je voeten soms zo diep weg, dat je jezelf in drijfzand waant.



Gestaag doorwandelen dus, maar ik geef het je te doen, want zelfs mijn gezonde vismaten hadden de grootste moeite.
Ik was een jaar daarvoor aan een openhartoperatie geholpen en door de inspanningen van het lopen op de zachte flats was ik na een uur al lichamelijk kapot.

Als je jong bent dan stap je vrolijk rond, maar als je al op leeftijd bent is het aan te raden dat je van te voren oefent en flinke wandelingen maakt om problemen met je uithoudingsvermogen te voorkomen.
De gids die onwetend was van mijn voorgeschiedenis, werd door mij ingelicht en hij voer met de boot direct naar flats met een hardere grond.



De gids is soms wel een half uur onderweg met zijn snelle boot om bij zijn favoriete plekken ( flats ) te komen en ik heb vele Mangrove flats gezien, waar de bonefish verscholen tussen de wortels in het water hun voedsel vonden.
Natuurlijk hebben de gidsen in de loop der jaren een ruime ervaring aan de betere visplekken opgebouwd en zij kunnen bijna wel zeker vangsten van bonefish garanderen.
Als je de boot uitstapt met je vismaat, sta je soms tot aan je heupen in het water.
Dat is even wennen, maar het water heeft bijna de temperatuur van je lichaam!



Het heeft geen zin om een waadpak aan te trekken, want daarin verander je na een half uur in een vetvlek, nee, gewoon je superlichte broek met afritsbare pijpen en wandelen maar.
Naast elkaar loop je stapje voor stapje, even onwennig over de harde koraalgrond en de gids, die zijn boot heeft verankerd, loopt links of rechts van je om de vis te ontdekken.
Soms, vooral in de ondiepere stukken ( kniediep) hoor je de vis al op grote afstand naar je toe zwemmen.



De lokalen noemen dat nervus (nerveus) water.
In het begin toen ik dat voor het eerst hoorde, was ik onder de indruk van het aanzwellende geluid, de duizenden bewegende vinnen die boven water uitstaken en de brede boeggolf met bonefish, soms honderd meter breed die naar je toe kwamen zwemmen en ogenschijnlijk tegen je aan zullen gaan botsen.
Een prachtige indrukwekkende ervaring, die je heel, heel lang bijblijft.



Als dat bewegende water met grote snelheid naar je toe komt, weet je niet wat er op dat moment aan gevoelens bij je wordt opgeroepen.
Voor je gevoel sta je midden in iets onwerkelijks en je kunt geen kant op en die allereerste ervaring, riep bij mij even een gevoel van ongerustheid op, wat echter wel gelijk verdween toen ze mij met een boog passeerden.

Soms zien de gidsen omgewoeld zand in het heldere water, muds genaamd.
Die ondoorzichtige sluiergordijnen van stof en fijn zand worden door azende bonefish veroorzaakt.
De bonefish hapt het zand met de bek en filtert daarmee het aanwezige voedsel er uit.
Soms zijn die plekken door de vele aanwezige bonefish tientallen meters breed en ook tientallen meters lang.



De gids vraagt dan ook aan je om op de voorplecht van de boot te gaan staan en je vlieg in de smurrie te werpen.
In veel gevallen wordt je vlieg genomen, omdat de bonefish daar nog ligt te azen, al zie je ze niet en je het gevoel hebt in erwtensoep te vissen.
Dat is echt spectaculair om te doen.

Als je op de flats door het water waad, dan zie je tientallen bergjes zand, met in het midden een kuiltje, op de bodem waar de bonefish heeft geaasd.
Voorzichtigheid is geboden want de bonefish kan nog in de buurt zijn.
Soms zie je de bonefish tailen, want dan zie je de staarten boven water uitsteken als ze azen en dat is een spannend gezicht.



Je tuurt het wateroppervlak af en dan merk je dat je polaroid zonnebril zijn werk doet, want die is echt onmisbaar.
Soms zie je op verre afstand een of twee donkere schaduwen in water en dat zijn de solitaire bonefish die veel zwaarder zijn dan de gemiddelde 6 pond en vaak tussen de 8 en 12 pond zwaar zijn.
Uiterst voorzichtig breng je de vliegenlijn op lengte in een andere richting dan waar de vis zich vertoeft, hopende dat ze de valse worpen niet zien.



Het kan gebeuren dat ze toch op de een of andere manier je aanwezigheid bemerken en dan zwemmen ze gewoon van je af en versnellen zeer snel om uit het zicht te verdwijnen.
Een gemiste kans om zware bonefish aan de haak te krijgen.
Tijdens het voorzichtig waden gaf mijn gids aan, dat er een grote bonefish mijn kant opkwam.
Een 12 ponder die ik in het begin helemaal niet en later veel te laat zag.
Op zijn aanwijzingen gooide ik lukraak mijn vlieg naar de plek die hij zo goed als mogelijk aan had gegeven en ik gooide precies de met halterogen verzwaarde vlieg op de kop van de bonefish.



Op het moment dat de vlieg op het water landde zag ik pas de reusachtige schaduw van de bonefish, die enorm schrok van de tik op zijn kop.
In een schot was hij weg en ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik hem niet eerder had gespot.
Vaak is de barracuda in de buurt van grote scholen bonefish te vinden. Als je hem in het water van de flats ziet, dan weet je zeker dat je even later een aanbeet van bonefish kan krijgen.



Veel leuker was het om de barracuda aan de haak te krijgen.
Soms met een plugje aan je vliegenhengel en soms met een stuk vis aan de haak.
Een barracuda van 1.50 meter, en dat is een flinke, nam mijn aasvis en na het zetten van de haak brak de hel los.
Dat is nog eens wat anders dan een snoek of snoekbaars in ons land.
Na een halfuur drillen kon de gids hem voor mij pakken en vertelde dat het een heerlijke vis was om te eten.
Hij werd ook niet teruggezet.



Er zijn toch een paar momenten geweest, dat ik mij onbehaaglijk voelde op de flats in de buitenzee.
Zo ver je kon kijken was er zee en je stond minstens dertig meter van je eerstvolgende vismaat af om de bonefish te spotten.
Naast mij zwommen twee haaien van ca. 1.80 tot 2.00 meter.
Ze zeggen, dat ze niks doen, maar ik voelde mij niet helemaal op mijn gemak, want de kringen werden steeds kleiner en ik kreeg het gevoel dat ze binnendrongen in mijn privé ruimte die ieder mens van nature heeft.



Ze waren zo dichtbij, dat ik alle details zag van hun huid, vinnen en boosaardige ogen.
Ik nam een kortdaad besluit en sloeg met mijn hengeltop op de kop van een van de haaien en die schrok zich wezenloos.
Paniekerig met de ander in zijn kielzog, koos hij het ruime sop en ik heb ze niet meer terug gezien.
Later begreep ik het wel, want er was een paar keer een gevangen Bonefish aangevallen door een barracuda en die beet op de kop van de vis na, in een keer de hele lengte van de Bonefish af.



Het bloed drupte in het water en de kop werd ook in het water gegooid en daar komen natuurlijk de haaien op af.
Je schrikt je een hoedje als je vis door een barracuda aangevallen wordt, volkomen onverwachts en met een snelheid die je niet voor mogelijk acht en met een knauw heb je alleen nog maar de kop van de bonefish aan de vlieg hangen.
Dat maak je in ons eigen land niet mee.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator