Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr 45 (Koning winter is terug)
 

    
 
Leo vertelt nr 45 (Koning winter is terug)


Wat een ellende.
Het begon eind november 2010 en we zitten nu in december midden in de winter en dan kan je vissen op een bepaalde vissoort wel vergeten..
Ik kan nog niet eens janken van ellende want mijn tranen bevriezen gelijk op mijn oogleden.



Over Global Warming up gesproken, want daar zet ik de laatste tijd wel even hele grote vraagtekens bij en ik krijg steeds meer het gevoel dat we door de regering gebruikt en uitgemolken worden inzake het (zogenaamde) verslechterende milieu.
Hoezo, geloof je niet in een Global Warming up?, zei een vriend verbaasd, we hebben toch een bloedhete zomer gehad!
Met die uitspraak balanceert hij op het uiterst dunne draadje vriendschap.

Het werd weer tijd om te verticalen op snoekbaars en te vissen met doodaas op de snoek, maar dat wordt je door het slechte weer onmogelijk gemaakt.
Ik zie mijzelf niet met een feederhengel op de witvis in sneeuwwitte omstandigheden in allerlei haventjes vissen, ook leuk, maar niet echt mijn liefhebberij in de winter en het is nog maar de vraag of ik daar door de winterse omstandigheden heelhuids en zonder blikschade met mijn auto aan kom.



Marco vroeg een paar dagen geleden aan mij of ik mee wilde gaan om te verticalen en dat heb ik in de eerste instantie toegezegd.
In een paar dagen tijd werd ons land overspoeld door een winterse neerslag, ijskoude wind uit het Oosten en een matige tot wat later een strenge vorst.

Tot het uiterste heb ik gewacht voor een weersomslag, maar ik heb de avond ervoor afgebeld vanwege de nog strengere vorst in combinatie met een loeistrakke harde wind, die een gevoelsmatige temperatuur van -15 graden zou bewerkstelligen.
Hij was toch wel verbaasd, dat ik afbelde en dat hoorde ik aan zijn stem, maar ik zag mij niet in een bootje op het IJ zitten om met een bevroren hoofdlijn en dichtgevroren hengelogen op de hoge golven met een snijdende wind een snoekbaars proberen te vangen.

Nu ben ik pas 62 jaar en beslist geen oude snikkel in doen en laten, maar ik merk dat ik wat selectiever wordt en mij dat eigenlijk niet in dank wordt afgenomen door vrienden die een jaar of tien á vijftien jonger zijn dan ik en een beetje teleurgesteld reageren.
Begrijpelijk, maar ik vind het tegelijkertijd een beetje kortzichtig.



Later bleek, dat Marco en Dirk in barre omstandigheden slechts 3 snoekbaarsjes uit het IJ konden vangen en uitgeweken zijn naar een ander water omdat de harde wind het opzwepende water van het IJ met flinke golven over de achterspiegel in het bootje terecht liet komen en gelijk bevroor.
Het was gewoon niet te doen en daar zijn ze (helaas iets te laat) achter gekomen.

Maar ik geef het je te doen.
Als je elke dag je geld moet verdienen als loonslaaf of ZZPer en je bijna alle vrije weekenden aan je vrouw en kinderen moet besteden, dan is elke vrije dag waar je eindelijk je hobby in uit kunt oefenen, een dag die je dan ook werkelijk gebruikt voor je hobby.
En als die dag stralend is of bar en boos door slechte weersomstandigheden, dan ga je toch je hobby vissen uitoefenen omdat de drang naar vissen groter is, dan het oog op het slechte weer, aangezien je anders weer een week of langer moet wachten voor je op het water of aan de waterkant kunt gaan zitten.
Ook begrijpelijk en dat snap ik volkomen.



Daar heb je natuurlijk als “gepensioneerde” geen last meer van, want als het vandaag te slecht weer is voor je hobby vissen, dan ga je morgen of overmorgen en intussen ben je bezig met onderlijnen maken, pluggen nazien, haken vervangen en hengels oppoetsen en dan blijf je toch constant in contact met je grootste hobby.
Maar intussen zit ik met mijn grote teen in mijn mond en ik gebruik geen Rohypnol, omdat ik niet kan vissen.
En je kent immers het gezegde:

Gepensioneerd?

• Geen slapeloze nachten meer
• Geen baas meer in je nek
• Geen onverwachte werktelefoontjes
• Geen haast meer
• Geen zorgen meer

En.....elk uur wat je besteedt aan het vissen, dat word opgeteld bij je levensverwachting, dus hoe meer je vist, hoe ouder je wordt.
Ik zou, als ik jou als lezer was, zo veel mogelijk gaan vissen als ik kon of zo snel mogelijk proberen om ouder te worden of gewoon een paar decennia werken overslaan, want je weet niet wat je als gepensioneerde (met zeeën van tijd) mist.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator