Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Vliegvisverhalen|| Vliegvissen bij Frau Eisenberger in Ruhpolding Duitsland
 

    
 
Vliegvissen bij Frau Eisenberger in Ruhpolding Duitsland


Ik kwam vanaf 1991 bij Frau Eisenberger, St. Valentin 12 in Ruhpolding, telefoon 0049 86631859 in Duitsland om in de Weisse Traun en de Sagebach te vliegvissen.
Ik ging daar voor de eerste keer met Wim van Stralen en Wim van der Jagt naar toe, maar later alleen met Wim van Stralen en weer wat later met Appie de Jong en Peter Naarden.

Uitzicht op de Rauschberg vanaf het balkon van het pension

Frau Eisenberger hield alle reserveringen bij in een grote agenda die in de keuken op de grote tafel lag en daar was ze ook vaak te vinden.
s Morgens kon je een zacht gekookt eitje bij je twee verse broodjes krijgen ( die bakte ze zelf af ) bij de overige sneetjes Duits brood en roggebrood, maar je moest voor je dagelijkse eitje wel extra betalen.
Het beleg op brood was een beetje afgepast en je moest elke keer met je vismaat afspreken, wie welke worst, of kaasplakjes mocht pakken.
Je kon kiezen tussen koffie en thee, die elk apart in een kannetje werd aangereikt en dat was het, want er was geen middagmaal en geen avondmaal, alleen maar een ontbijt.

De Weisse Traun is werkelijk een prachtig water om in te vliegvissen

In de grote kamer waar je s morgens gezamenlijk at, werd s avonds televisie gekeken, vliegen gebonden, boeken of tijdschriften gelezen of gezellig gekeuveld met een eigen drankje of flesje bier.
Bier en eetgerei kon je koel houden in de grote koelkast onder aan de trap en in de kelder stond een aantal vrieskisten, waar je koelelementen kon invriezen.
In de loop der jaren kom je daar elke keer weer dezelfde vliegvissers tegen, soms met hun vrouwen en dat is voor Frau Eisenberger het ultieme genot.
Soms vergat ze even dat ze een bedrijf runde en keuvelde dan in de avond gezellig onder het genot van een glaasje lekkers met de gasten mee.
Na twee glaasjes stopte ze giechelend met drinken, want ze kon er eigenlijk niet tegen.



Het was er altijd gezellig en huiselijk en de besproken kamers netjes, schoon en proper, die door haar geestelijk iets minder bedeelde zuster werden onderhouden en zij was hartelijk tegen elke gast die bij haar op bezoek was, of je moest in de maatschappij een hoge positie bekleden, want dan deed ze er werkelijk alles aan om je het naar je zin te maken.
Uniformen en titels voor je naam, deden haar buigen als een knipmes en daar had ze veel ontzag voor.
De Weisse Traun is adembenemend en landschappelijk uniek, met watervallen, snelle en langzaam stromende stukken.
Voor de jonge en oudere vliegvisser zijn er genoeg mooie stukken in de rivier, want bijna overal kan je zo in de rivier stappen om de forel aan de vlieg te krijgen.



Soms heb je brede langzaam stromende stukken met overhangende struiken en bomen waar de forellen onder liggen, dan weer wat snellere stukken met stroomnaden en rotsen in het water en wat meer stroomafwaarts watervallen en vrij snel stromende diepe geulen en kuilen waar grote vis zich pleegt op te houden.
De ondergrond van de Weisse Traun bestaat uit kleine kiezels, waar je gemakkelijk grip vindt en niet uit kunt glijden of vast in de modder komt te zitten, want modder komt in deze rivier niet voor.
De Sagebach daar in tegen is echt iets voor de oudere vliegvissers.
Vanaf de graskant, die naast het wandelpad loopt, is het mogelijk de vliegenhengel te hanteren en er staat mooie forel, die echter jou al van verre kunnen zien en erg schuchter zijn.



De Sagebach loopt evenwijdig met de Weisse Traun en is slechts enkele meters breed.
Er staan vooral mooie forellen bij een bruggetje verderop en dat zijn werkelijk kneitebijters van forellen, die de zestig centimeter ruim passeren, maar ook door passerende wandelaars worden gevoerd met brood en broodkruim.
Het is een riviertje dat je nog op zeer hoge leeftijd kunt bevissen en dat is voor velen die bij Frau Eisenberger komen een feest.
Bij een parkeerterrein heb je een houten brug over de Weisse Traun en daar vanaf kun je de rivier stroomopwaarts en stroomafwaarts bekijken en eventueel bepalen waar je in de rivier gaat staan.



Het is ook een van de eerste plekken waar we ons op concentreren om te zien of de rivier helder of troebel is na een regenval.
Bij zware regenval is de Weisse Traun niet bevisbaar en zeer troebel, maar na een dag is hij weer zo helder, dat je er weer in kunt vliegvissen.
Stroomafwaarts zijn echt mooie stukken rivier te vinden met mooie grote forel, maar je moet echter een heel eind door het bos lopen ( 1 2 km) om er via (gladde) bospaden langs de rivier bij de plekken te komen.



In de zomer met je neopreen waadpak aan is een opgave, want je bent voor de helft gesmolten als je daar aankomt.
En voor de rest is dat een hele klim kan ik je vertellen, glibberig door het altijd vochtige bos met vele scherpe keitjes en rotsen en gladde boomwortels op de smalle paadjes.

Vanaf de paadjes kun je de rivier in al zijn pracht zien en je inspanningen worden beloond met een prachtig stukje natuur en een stukje bijna ongerepte wereld.
Het snel stromende soms wilde water klotst tegen de uitgesleten rotsen aan de waterkanten en grote rotsblokken en raast door en langs diepe geulen waar mooie grote forel staat en verderop ligt weer een heerlijk stukje rivier waar je een droge vlieg kunt presenteren.



Je waant je daar helemaal alleen op de wereld en je zit te genieten van de omgeving en het heldere water in al zijn facetten.
Er zijn stukken rivier bij, waar je tot aan je heupen in het water staat en prachtig onder de schaduw van overhangende takken de forel spot en ze daar weg probeert te vangen met een droge klinkhamer of een zelfgebonden vlokreeft.
Bah! Ik word er gewoon lyrisch van.
Volgens ons wordt er nooit vis in de Weisse Traun uitgezet.
De bezetting van forel is een natuurlijke bezetting en dat is toch na de vele jaren vissen er op wel te merken.
In de loop der jaren worden de vangsten wel iets minder en moet je er harder voor werken om ze aan de vlieg te krijgen, maar dat geeft niks.

Wim met een mooie forel

Wij hebben ook gemerkt, dat er illegaal op de forel wordt gevist en gestroopt omdat we met regelmaat dikke nylonlijnen met grote haken uit het water halen of er met onze waadschoenen in verstrikt raken als we langs de rivier waden.

Controle is er niet, dus iedereen met slechte bedoelingen kan daar gewoon zijn gang gaan.
Aangezien Frau Eisenberger de enige is, die de vergunningen uitschrijft en je weet wie bij haar een kamer heeft betrokken, dan is een stroper direct herkenbaar en kan je die aanspreken.
Er zitten nog genoeg grote regenbogen en bruine forellen in de rivier, want die haak je nog wel eens aan de droge of natte vlieg, maar het is toch wel een stuk minder geworden.

Deze maat regenboog is vrij algemeen en prachtig om te vangen en te zien

Soms als je op het hoge pad langs de rivier loopt, zie je soms beneden in de rivier flinke forellen liggen.
Als ze je spotten, en dat gebeurt al snel, schieten ze vlug met een grote snelheid naar de kant tussen de rotsblokken en schuilen onder het wier.
Er zitten mooie dikke exemplaren bij, want ze zitten er nog steeds en als je ze voorzichtig van achter stroomopwaarts benadert, dan heeft de forel je niet zo snel in de gaten.

Het water van de rivier de Weisse Traun is glashelder.
Dat is een voordeel bij het waden om te zien waar je loopt, maar ook een voordeel voor de vis, want die ziet je al van verre aankomen.



Als je bij de zacht stromende stukken rivier iets te veel deining maakt op het wateroppervlak of een flinke rimpel over het water laat gaan, die vaak door het instappen van de kant in het water wordt veroorzaakt, dan kun je het schudden want dan zie je van verre al de vis naar de oeverkanten van de rivier schieten.
Ook je vliegenlijn spotten ze direct, dus is het belangrijk dat je minder valse worpen maakt en de droge vlieg niet te ver van je vandaan aanbiedt om het zogenaamde overgooien over de vis te voorkomen.
Aftma #4 en #5 is zwaar zat en meestal gebruik ik dan een lange tip om de kleine droge vlieg boterzacht te laten landen op het water.
Vaak blijven wandelaars op de wandelpaden even staan als je een forel gehaakt hebt en ze genieten net zoveel van jouw vangst en het schouwspel.



Verderop langs de weg bij St Valentin ligt een kleine vijver, die in verbinding staat met een smal stromend riviertje.
Dit vijvertje herbergt een groot aantal flinke forellen en die kan je zien staan vanaf de kant en het houten bruggetje en het zijn er heel wat.
Bij het bruggetje kan je enige kleine korsten brood in het water gooien en de altijd hongerige forellen komen daar subiet op af.

Tussen de grote regenbogen, liggen ook bruine forellen die de 60 cm halen en een prachtige tekening hebben.



En natuurlijk is er altijd wel een die zijn vliegenhengel in de vijver uitprobeert.
Dat is lachen, want ga je er in vliegvissen dan is het net of je in een kweekvijver staat te vissen of erger, het aquarium thuis waar de goudvis in het rond zwemt.
Appie de Jong nam deze keer zijn vliegenhengel mee en wierp een droge vlieg, die op een broodkorst leek, via een welgemikte worp voor de neus van een van de forellen die naast elkaar in de stroming lagen.
Tja, het kon natuurlijk niet uitblijven.
Een van de hongerige forellen deed een aanval naar de vlieg en het was appeltje eitje.



De hel brak los.
Zo getraind als de forellen waren om korsten brood van het wateroppervlak te nemen, zo dom waren ze om een droge vlieg gelijkend op een korstje tot zich te nemen.
De vliegenreel van de vliegenhengel van Appie gierde van plezier en vele meters vliegenlijn werden van zijn reel afgetrokken.

De vliegenhengel boog en boog als een gespannen boog die elk moment een puntige pijl af zou schieten.
Via zijn spaarzame haar aan zijn slapen zag ik een klein straaltje zweet omlaag kruipen en Appie begon licht te hijgen.
Hij had beet en dat zou hij weten ook.



Naar links en rechts zwom de forel en trachtte aan de overkant van het vijvertje zich te verstoppen onder de uitgesleten gaten onder de kant.
Maar Appie was onverbiddelijk, hij kreeg weer de overhand en wist de forel na een machtige strijd naar de kant te krijgen, waar ik hem professioneel schepte met een schepnet.
Vol trots liet hij zijn buit aan de camera zien en direct daarop zwom de geschrokken forel weer in de vijver.

Ik heb daar met Wim van Stralen een mooie tijd gehad.



Vanaf 1991 gingen we elk jaar naar de Weisse Traun om onze vliegenhengels uit te gooien, naast de twee of drie keer per jaar naar de rivier de Lenne bij Dortmund.
Het waren topjaren.
De vangsten waren sensationeel en de stukken rivier waren elk jaar telkens weer anders van opbouw.
Waar je eerst diepe stukken had, stond 50 cm water en waar het ondiep was, kon je ineens staande drinken.

Dat merkte je direct, want als eerste liepen we naar de stukken rivier, die het jaar daarvoor zo rijkelijk bedeeld was met fraaie forellen en na vele worpen verder geen kop meer boven water brachten.



Gelukkig is de Weisse Traun na een flinke regenval snel weer helder, want ik heb de rivier wel eens helemaal donkergeel/bruin meegemaakt, na een vreselijk onweer in de buurt en dan is vliegvissen echt onmogelijk.
Op het heetst van de dag is de forel te vinden langs de kanten en meestal op de schaduwkanten van het water, waar de overhangende takken van de vele bomen net boven het water hangen.

Als je dan spatzuiver je vliegje of je vlokreeft tussen die takken aanbiedt en even mee laat drijven, dan wordt je vaak beloond met een mooie vangst.
Natuurlijk vang je op de dag meer kleine forel dan de grote exemplaren, maar er zitten vaak uitschieters bij.



Tijdens een van onze vliegvistrips naar Frau Eisenberger, kwamen Wim en ik, Peter Naarden en Appie de Jong tegen.
We hadden ze al s morgens bij het ontbijt gezien en we kregen te horen dat ze al jaren bij Frau Eisenberger logeerden, als ze de Weisse Traun weer eens jaarlijks met een bezoek vereerden.

Een stel visvrienden, leerden wij, die elkaar al tientallen jaren kenden en die ook uiterst geraffineerd een vliegje aan konden bieden, als ze niet aan het verticalen waren op de snoekbaars.
Een gezellige stel gasten, die rond Amsterdam woonachtig waren en allebei een eigen zaak hadden om in hun levensonderhoud te voorzien.



Het klikte, want we hadden veel dingen met hun gemeen.
Bijna elk jaar zagen we elkaar, omdat Wim en ik altijd twee weken in de Weisse Traun gingen vliegvissen en er viel altijd wel een of de volle twee weken in de visvakantie van Appie en Peter vielen.

Wat later spraken we gerichter af, zodat we elk jaar twee volle weken met elkaar optrokken en samen een plan trokken op welke stukken zouden gaan vissen om elkaar niet in de weg te lopen.
Dat was handig en tussen de middag gebruikten we gezamenlijk de lunch en wisselden we onze dagelijkse ervaringen uit.

Wim en Appie bij de Audi van Peter

Enkele jaren later, toen ik niet meer met Wim op vliegvis vakanties ging, ben ik eerst met Appie en Peter naar de Weisse Traun gegaan en weer iets later met Appie alleen.
In het begin reden we met zijn drien met de bus van Appie en toen Peter niet meer meeging, reden we om het jaar met de auto van Appie en het jaar er op met mijn auto naar Frau Eisenberger.
Dat werkte prima en geeft geen wanklanken

Zon rit is al snel 950 km en dat is een flink eind, aangezien je daar toch wel een uur of 10 over rijdt, met een paar korte stops onderweg om te plassen en wat te eten en drinken.
In Duitsland kan je op vele stukken het gaspedaal induwen en als je dan met een gemiddelde snelheid van 180 km over de grote wegen rijdt, gaat de tijd sneller dan je denkt.

Appie kleedt zich om bij de brug van de Sagebach

Dat is makkelijk te doen, aangezien we allebei goed en probleemloos kunnen rijden en vergeleken bij een week karpervissen, hoeven we maar weinig vliegvis spullen mee te nemen, dan wat hengelkokers, vliegenreels,vest, waadpak, schoenen, twee klapbare stoeltjes en een paar tassen met kleding en vliegendozen.
Zelfs een kleine koelbox vind nog een plekje.

In mijn Golf past makkelijk alles wat we nodig hebben, door de achterbak naar beneden te klappen, maar de VW-bus van Appie was weer beter vanwege zijn enorme ruimte en de ruime plek onder de geopende achterklep als het regende.
Op de achterkant bij de bumper, zit je tenminste droog als je een waadpak aan en uit moet trekken.



Toch zijn we een paar jaar later op de terugreis gaan overnachten in een Motel (Spessart) langs de Duitse autoweg, want na twee weken vliegvissen ben je toch niet echt uitgerust en is een rit van 950 km ineens te lang om in een keer te rijden.
Dat kan door de leeftijd zijn, maar ik geef het de schuld aan het intense vliegvissen.
s Avonds aten we in het restaurant naast het Motel en s morgens een ontbijt voor we gingen rijden.

In de omgeving van Ruhpolding heb je vele tentjes en restaurants waar je een goede hap kunt krijgen.
We lunchten tussen de middag vlak aan de rivier en s avonds zochten we een van de vele tentjes op, die in de omgeving van Ruhpolding liggen.
Een Joegoslavisch restaurant had duidelijk onze voorkeur, aangezien ze een lekker sappig stuk vlees voor weinig kunnen serveren.

We namen bij een van die restaurants in de omgeving een Irisch koffie en die werd zeer professioneel op een aparte tafel naast ons klaargemaakt.



De Whisky werd secuur voorverwarmd, de bruine suiker, de hete koffie en slagroom toegevoegd en het was een feest om te zien hoe het werd klaargemaakt.
Toen we later op de avond de rekening zagen, verschoten we haast van kleur, want wat was dat een dure Irisch koffie.

Voor we naar ons mandje gingen, namen we nog een paar neuten en pakten we de kaarten om een paar potjes te kraken (soort klaverjassen op zijn Amsterdams).
Dat ging altijd met hilariteit gepaard, want het is een klotespel om te spelen en zeker met zijn tween.
Van het vele roem wat er soms viel werd je gek en de spelregels werden elke tien minuten door Appie veranderd.

Even een momentje van rust

Je zou zeggen, dat je na een paar jaar op de rivier bent uitgekeken, maar niets is minder waar.
Elke keer als je daar aankomt, dan lijkt het net of je niet bent weggeweest en je voelt je direct thuis.
Het straalt een soort vertrouwen uit en gevoelsmatig zit het goed.

Het heeft toch 16 jaar geduurd voor we er niet meer naar toe gingen en dat kwam door de ziekte van Frau Eisenberger, maar ook door een dubbele boeking die ze in haar verwardheid gemaakt heeft en Appie en Peter niet terecht konden, en volgens haar een week te vroeg waren gekomen.
Helaas krijg ik Appie niet meer mee en onder al mijn visvrienden, zitten geen vliegvissers.



Frau Eisenberger werd in 2007 ernstig ziek.
Met haar ruim 70 jaar was ze broos en fragiel en het zag er slecht voor haar uit.
Haar ziekenhuisopname was onvermijdelijk, maar het is een sterke vrouw.
Ze vocht en terwijl de meeste reserveringen in 2007 door haar zoon afgezegd moesten worden, kwam ze in 2008 weer terug met haar jeugdig elan.

Deze sterke vrouw met haar enorme plichtbesef en haar zieke lichaam nam de draad weer op om de vele vliegvissers die haar dierbaar zijn weer van dienst te zijn.
Als je daar goed over nadenkt, dan schieten de tranen in je ogen.

De Rauschberg is 1671 meter hoog en via een kabelbaan te bereiken

Waarschijnlijk is 2008 en 2009 het laatste jaar dat ze dit nog kan bewerkstelligen en velen met mij hopen dat ze eigenlijk nog vele jaren de reserveringen kan verzorgen.
Velen met mij hebben er decennia lang een mooie tijd en een goede verzorging gehad en helaas is er geen opvolging als zij weg zou vallen.
Haar zoon ziet het niet zitten om de boel verder te exploiteren als zijn moeder ons en hem zou verlaten.

En dat is jammer, jammer voor haar, vanwege haar ultieme levenswerk en voor de vele honderden vliegvissers die een uiterste voldoening en levensvreugde hebben gehad in de vangsten van prachtige forel in de Sagebach en de Weisse Traun, de heerlijke ontspannen omgeving van St Valentin en de aangename verzorging en aanwezigheid van Frau Eisenberger.



Het is gewoon niet zijn ding en waarschijnlijk worden de pachtrechten van de rivier door een andere uitbater overgenomen.
Sommigen denken aan Rudi Heger, maar dat zou zo een ander kunnen zijn.
Het kleine prijsje, wat je nu voor een week of twee weken betaalt, voor je ontbijt, overnachting en je vergunning om te mogen vliegvissen (50.- euro per week)is dan voorgoed voorbij.

Tenminste, als ik de prijzen in ogenschouw neem van Rudi Heger, Willy Forstinger en andere uitbaters.

Klinkhamer

Maar goed, ik kan er alleen maar met vreugde naar terug kijken en de mooie momenten liggen opgeslagen in mijn geheugen.
En dat zijn er velen en die blijf ik koesteren tot in lengte van dagen.
Dat kan niemand van mij afnemen.

Vlokreeft


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator