Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Rivier de Waal. Zitten de brasems er al?
 

    
 
Rivier de Waal. Zitten de brasems er al?


Toen ik een tijdje geleden op de Waal met een achttal vismaten in een aantal bootjes aan het snoekbaarzen was, zag ik een aantal witvissers aan het water in de kribvakken zitten met hun hengels op de hengelsteunen in afwachting op aanbeten van witvissen.

Bij mij kwam ineens een onbeheersbare dwang naar boven om weer te gaan vissen op brasem en winde en de volgende dag heb ik mijn feederhengels uit het vet gehaald, de bijpassende baitrunners schoongemaakt en van elke molen een tiental meters van de hoofdlijn afgetrokken tot ik geen rafels meer voelde aan de gevlochten lijn van de laatste sessie.

Ochtendzon weg gefilterd door de mist

Ik droomde ’s nachts van lekkere vette bakken van brasems, donkere pukkelige vloermatten, dikke stoere zestigplussers met een kracht en een power die je alleen bij brasems op de grote rivieren ziet en ik zat weer lekker met mijn handen in een zelfgemaakt voertje te wroeten, die ik geheel naar keuze met “geheime” ingrediënten heb samengesteld.

Ik word helemaal emotioneel als ik er aan denk en ik voel gewoon vlinders in mijn buik.
Je kent dat gevoel wel, net of je weer verliefd bent op het mooiste meisje uit de klas en wil je dat gevoel permanent houden, dan moet je maar een paar rupsen in je achterwerk stoppen en wachten tot ze ontpoppen, dan komen die vlinders vanzelf weer in je buik terug.



Vandaag ga ik met Theo op de brasem en mijn hart klopt in mijn keel van opwinding en ik lijk net een klein kind die naar de Efteling mag.
Dat uurtje rijden heb ik er graag voor over en meteen ga ik mij installeren aan het water en weldra liggen onze goedgevulde voerkorven en het aas te wachten op de geschubde bewoners van de rivier de Waal.



De gemeente heeft klaarblijkelijk opdracht gegeven om de plek vrij te maken van het woekerende struikgewas, want vorig jaar zat ik nog met Theo in de luwte tussen de laaghangende takken van de bomen en nu zit ik in allerlei weersgesteldheden, want alles is omgezaagd en weggeknipt .
De plek ligt er troosteloos en kaal bij en ik voel mij een beetje ontheemd, want de omgeving heeft aan gezelligheid en privacy ingeboet.



Ik concentreer mij op de toppen van mijn feederhengels, die op de hengelsteun liggen en ik verwacht elk moment een aanbeet van een brasem, maar de aanbeten laten lang op zich wachten.

Het water tussen de kribhoofden is na een paar dagen zon opgewarmd tot 9 ˝ graden en dan verwacht je toch al wat schooltjes brasem en witvis op die plekken.
Ik besluit om een voersessie te starten.



Met gulle volle korven uitgekiend grondvoer ben ik een ruime voerplek aan het maken en ik weet, dat als er een groot duwschip voorbij komt met 6 of 9 duwbakken, ik mijn grondvoer gedag kan zeggen en het (bijna) voor niks heb gedaan, maar voorlopig is er geen enkel schip in de buurt.

Mijn onderlijnen, die ik gebruik, zijn gekocht.
Je kunt ze kant en klaar kopen met een haak naar grootte en er zitten tien onderlijnen in een boekje.
Zo’n boekje kost een drol en daar ga je zelf niet voor knopen.
Is het haakje bot, door het schuren over de bodem, dan kan je gewoon snel de hele onderlijn verwisselen en pak je er een uit het onderlijnenboekje.



Soms gebruik ik wel drie onderlijnen in een vissessie van een paar uur, want door de langsvarende schepen schuurt je lijn en haak over stenen en schelpen en dan slijt de punt van je haak wel heel erg snel.

Je merkt trouwens snel genoeg als je haakje bot geworden is.
Probeer maar een made op een botte haak te krijgen en de darmderrie spettert vanuit de maden in je ogen, als je niet uitkijkt.
Een made op een nieuw scherp haakje kan je zelfs door de dunne buitenhuid van de made vastprikken, zodat hij levendig blijft en een scherpe haak op de onderlijn scheelt missers bij een aanbeet.

Theo zat in gedachten een uitgekiende methode te verzinnen

Een nadeel van gekochte onderlijnen is, dat er geen hair op de haak is gebonden.
Op een hair kun je immers een pellet, een boilie of een blokje kaas bevestigen en daarmee de kans op een andere vissoort aan de haak te krijgen, behoorlijk vergroten.
Met een beetje handigheid is een hair er zo aangeknoopt.

Mijn schepnet ligt droog, vandaag nog ongebruikt en troosteloos eenzaam geleund tegen mijn hengelsteun.
Die zal vandaag toch nog wel nat worden van geschepte vis?
De mazen van het net zullen vandaag toch wel gebruikssporen van vissenslijm gaan bevatten en straks stinken in mijn door de zon opgewarmde auto?
Waar blijft de brasem toch?



Ik probeer steeds mijn haakaas anders aan te bieden om een aanbeet te bewerkstelligen, maar vandaag lijkt het er op, dat de aanbeten van brasems uitblijven.

De top van een van de hengels van Theo bibberde even en bij het naar binnen halen van de voerkorf en haakaas, zat er een kleine marmergrondel aan de haak.



Verderop zat Frank, die ik eerder heb ontmoet aan de Waal, met een vismaat en die hadden twee kleine marmergrondels gevangen en ook bij hun bleven de brasems weg.
Dat kan maar een ding betekenen en alles wijst er op dat ze er gewoon nog niet zitten.

Als het water een paar graden gestegen is, dan worden de brasems vanzelf wel actiever en gaan we ze weer vangen.
Daar moeten we maar op wachten.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator