Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Brasemen op de rivier de Waal
 

    
 
Brasemen op de rivier de Waal


Snoeken is zoeken, maar is nu ook te zeggen over de brasem. Ik heb haast geen asem, door mijn zoektocht naar de brasem.
Ik heb dit nog niet eerder meegemaakt, dat de brasem massaal op de Waal wegblijft en de voedselgronden lijkt te negeren.
Zit er vis dan vang je vis, zit er geen vis, dan vang je gewoon niks, maar waar zijn die prachtige slijmjurken toch gebleven.

Het water in de rivier de Waal staat lager dan ooit

In mijn achterhoofd groeit de vrees, dat een beroepsvisser dit op zijn geweten heeft.
Regelmatig lees je verhalen van vissers, die beroepsvissers op de Waal bezig hebben gezien en er wekenlang daarna geen schub meer zien omdat (bijna) elke vis wordt weggevangen.

Maar goed, het is een mooie dag met weinig wind, zon en ik ga het toch weer met Theo aan de Waal proberen.
In de buurt bij Haaften strijken we rond 17.00 uur neer en ik begin vast mijn auto uit te laden en de hengelspullen naar de waterkant te sjouwen.
We houden vandaag een avondsessie en misschien pakken we nog een barbeel.
Ik word te zwaar, want de achterste vierkante verschuifbare poten van mijn karperstoel schuiven elke keer naar beneden als ik ga zitten.



Vervelend, want dan kom ik alleen maar moeilijker uit mijn luie stoel met een aanbeet.
Het wordt weer tijd om een paar (heel veel dus) kilo’s af te vallen, want dan gaat ook meteen het veterstrikken veel gemakkelijker.
Alles ligt klaar dus ik kan beginnen met inwerpen en weldra liggen de beide feederhengels op de steun en met een tevreden gevoel kijk ik naar de twee licht gekromde toppen.

Ik hoor een paar stemmen achter mij boven op de dijk en zonder om te kijken weet ik, dat er een paar mensen op het openbare bankje zijn gaan zitten en wellicht naar de voorbijgaande schepen en naar onze handelingen kijken.



Tevreden gesteld, wisselt mijn blik van de toppen van mijn hengels, naar de stroming van de Waal en de schepen die soms stampend voorbij varen.
Ik wacht op een aanbeet en die mag van mij NU komen.
Het gemurmel van de bankzittende mensen achter mij is afgelopen en ze zijn waarschijnlijk doorgelopen naar de volgende zitplaats langs de rivier.

Ik ben lichamelijk en geestelijk toe aan een flinke vloermat, een vette bak met treurige hondenogen, een slijmerige kanjer van een stoere rivierbrasem, die zich aan mij over moet geven omdat hij het aasje heeft genomen en door mij wordt binnengehaald.



Ik vind dit prachtige vissen en ondanks hun voorkomen en slijmerige huid kunnen ze bij mij niet stuk.
De top van mijn rechterhengel sloeg wild uit.
Hoera!
De wederom ingeschoven achterste poten van de stoel verhinderde mij tot een vlotte elegante opgang, maar met aangespannen, te slappe buikspieren, hees ik mij moeizaam uit de stoel en de vis zat gelukkig nog aan de haak en dat is buitengewoon mazzel.

Ja hoor, sta ik daar een beetje onwennig als een bakvis een vis te drillen en de gedachte drong zich aan mij op, dat het misschien wel een winde in plaats van een brasem zou kunnen zijn of een bescheiden barbeel, want je krijgt allerlei visuele beelden in je gedachten binnen die werkelijk geen enkele grond hebben tot een normale realiteit en de droom duurde maar voort.



Maar de brasem sleurde mij in de huidige realiteit en ik was rondom gelukkig toen ik een glimp van hem kon opvangen tussen het gespetter in het water.
Heerlijk, eindelijk een brasem van formaat, een kanjer waar ik al een tijd naar uitkeek, een stoere brasem met kracht en allure, een vet exemplaar die voor zijn nazaten kan zorgen, en met liefde in mijn handelingen pakte ik hem uit het schepnet op en voelde zijn hartslag pulseren in mijn handen.

Het was tijd voor de volgende aanbeet, want op een been kan je niet lopen en ik kreeg een lichte verhoging van de brasemkoorts.
Met gloeiende wangen zat ik nog heerlijk na te genieten en van mij mocht de hele familie brasem aan de haak komen.



Theo sloeg aan en pakte een barbeel, maar die schoot los een tiental meters van de kant.
Hij liet zich even zien door uit het water te springen met een salto mortale, de lijn viel slap en de barbeel was er af, zijn vrijheid tegemoet.

Ik zat te murmelen in mijn eigen privé gedachten en hoopte nog op een krachtige aanbeet.
Er zaten al enige uren tussen de laatste aanbeet en ik verlangde een stoere aanbeet van een mooie geschubde brasem met een ouderwetse klap op de top van een van mijn hengels.



En die kwam.
Wat een power had deze brasem, en wat een waterverplaatsing, ik zat te kicken als een tienjarige die voor het eerste een voorntje aan de haak kreeg.
En daar kwam hij in zicht.
Al die tijd was hij onder water aan het kopstompen voor zijn vrijheid en om dat lastige haakje kwijt te raken, maar deze vette baklap moest even met mij op de foto.

Een kwartier later kreeg ik de volgende aanbeet.
Ѐn nog een aan mijn andere hengel, terwijl ik de eerste brasem nog aan het drillen was.
Die lag te stuiteren op mijn steun.
Theo was zo aardig om de hengel over te nemen en de brasem af te drillen.



Dat was gelijk een mooie afsluiter voor deze avond, een mooie stereo aanbeet, een twin power duo van de rivier de Waal met onderzeeboot kwaliteiten.
Ik kon ze allebei met hetzelfde schepnet scheppen en verbaasd keken de brasem elkaar in het net aan.
Tja, dacht ik nog, daar liggen jullie dan, elkaar te smetten met jullie slijmlaag.
Broer en zus in innig contact met elkaar.



Nummer twee was moeilijk in bedwang te houden en die wilde per se niet op de foto.
Die glibber deed alle mogelijke moeite om te ontsnappen aan de grip van mijn vingers en tot drie keer toe schuurde zij tegen mijn trui aan, grote plakkaten slijm achterlatend.

Jekkes, wat stinkt dat, dacht ik nog en onderweg in de auto heb ik daar veel plezier van gehad, want het leek wel of ik zo van de visafslag kwam.



Maar uiteindelijk kon ik haar dikke buik op de gevoelige plaat vastleggen en mocht ze van mij snel weer verder zwemmen.
Het was al bijna 22.00 uur en we maakten aanstalten om het kamp op te breken.
De sessie was geslaagd, voor mij dan tenminste, aangezien Theo geen rukje meer aan de toppen van zijn hengels mocht waarnemen na de eerste aanbeet van de barbeel.

Ik was gelijk wat zekerder geworden over de vangsten op de Waal en we spraken af, dat we nu weer regelmatig naar deze rivier zullen gaan.











 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator