Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Meervalsessies op het bekende water op 1, 5, 8 en 12 juni 2011
 

    
 
Meervalsessies op het bekende water op 1, 5, 8 en 12 juni 2011


Woensdag 1 juni stond in het teken van missers (Marco) en van de vangst van een meerval van 1.26 mtr door Peter.
Peter zat bij Gerrit-Jan in de boot en wist geheel zelfstandig de meerval te haken en maakte een foto met zijn Gsm.

Niet een ideaal instrument om mooie foto’s te maken, maar beter iets dan niets, zullen we maar zeggen.
Het is de tweede meerval die Peter mocht vangen en dat werd tijd ook, want hij heeft daar al vele uren vissen voor geïnvesteerd voor het eindelijk raak was.

1.26 meter woest geweld

Ik daarentegen mocht zelfs geen enkele aanbeet constateren en zat volkomen voor spek en bonen in de boot van Marco en ik leek wel een weeskindje dat liefdeloos en met een harde leerschool is opgevoed door opvoeders die mij eigenlijk ook niet mochten.
De harde schoppen in mijn buik voel ik nog steeds.

Zit je dan met je mooie aangeschafte materiaal.
De meerval liet het wederom voor de zoveelste keer afweten en een aantal van ons, waaronder ook ik, worden waarschijnlijk door de meervallen onder water afgezeken en uitgelachen.



Marco kreeg drie keer een aanbeet en bij de laatste aanbeet haakte hij een meerval, maar vlak voor de boot schoot de haak los van zijn onderlijn (?) en stond hij met lege handen en een sip gezicht.
Heb je de haak wel goed vastgemaakt aan je onderlijn?, vroeg ik hem.
Ja hoor, met een Knotless knot, wist hij mij te vertellen.
Inderdaad, sprak ik lacherig, echt een knooploze knoop, anders schiet de haak niet van je onderlijn af!

Hoe maak ik een Knooploze knoop....zo dus!

Zondag 5 juni gingen we het weer proberen.
Dit was voor mij de zoveelste sessie, terwijl ik daarvoor slechts een enkel meerval(letje) in de boot heb gebracht van zo’n gering formaat, dat ik bij de vangst er haast uitjes bij vroeg, en daar moet NU verandering in komen, anders zet ik mijn meervalspullen op Marktplaats of ik breek de hengels in tweeën en gooi ze in het water.
Oeps!, ze zijn al in twee delen.
Ik liet mij even meeslepen door mijn onvervalste maar echte emoties en dat moet ik na 63 jaar nog steeds onder controle houden.

Als in een colonne (twee boten) voeren we van de trailerhelling naar de belangrijke stekken, waar voorheen al mooie meervallen werden gevangen.(Ja hoor, of ze daar op ons liggen te wachten!)



Zoals altijd was ik weer enorm positief geladen met de nodige adrenaline in mijn bloed, terwijl ik nog geen aasje te water had gelaten.
Dat is voor mij normaal, omdat ik nooit echt negatief tijdens een vissessie ben en ik door blijf beuken tot het gaatje.
Deze keer zat iedereen met een strak opgewonden stalen veer in zijn reet en je kunt dit vergelijken met een vibrator met spiksplinternieuwe batterijen.

We wensten elkaar veel vangsten toe en weldra lagen de dobbers tegen de rietkragen aan, te wachten om onder water getrokken te worden door een gulzige meerval.



Ik zit met 30 grams dobbers en met 30 gram lood aan de hoofdlijn.
Aan een vette wartel aan mijn hoofdlijn zit mijn onderlijn vast van een cm of vijftig met daaraan een Gorilla haak 4/0 van Owner die is gemaakt met een iets dikkere draad dan gewoon.

Aan de haak heb ik een hair van ca. 10 cm die makkelijk een aantal halibut pellets, een viertal kippenhartjes, een aantal brokken koeienhart of een aantal stukken lever van je schoonmoeder kan hebben.
In alle gevallen bedek ik de haak met hetzelfde aas om de meerval de haak niet op te laten merken, aangezien de meerval leert en uitermate slim is om dezelfde aasaanbieding waar al snel een haak is gedetecteerd in de toekomst te vermijden.



Bovenstaand gegeven moet je niet onderschatten, omdat ik van mening ben, dat de meerval sneller leert dan de karper en steeds inventiever wordt om bepaalde aasaanbiedingen niet tot zich wil nemen.
Deze vissoort leert sneller dan zijn andere geschubde soortgenoten en we snijden ons in de vingers aangezien de meerval blijkt te leren van onze aasaanbiedingen.

Haken van pisbakken ijzer, haken met gelaserde punten voor scherpere inhakingen, het maakt niet uit, want de voeldraden aan de bek van de meerval kunnen alle ijzer of stalen haken detecteren en dan went de meerval zich af van het fijnste lekkers aan de hair of haak.

Alle lekkere hapjes worden dan selectief vermeden omdat er ijzer in de hap is gedetecteerd en daar wordt je als fanatiek meervalvisser toch helemaal gefrustreerd van.
Van welk materiaal moet een haak dan gemaakt zijn?
Rubbah?

Hoe ging die vermaledije knooploze knoop ook alweer?

Op de Ebro in Spanje heb je daar veel minder last van.
Daar is voedselnijd aanwezig en als daar een lekkere hapklare brok op de bodem ligt te wachten, moet je daar als meerval als de “kippen” bij zijn, anders is de hap al verdwenen in een of andere gulzige muil van een neef of nicht.

Dat zie je ook bij het vliegvissen op forel.
In een stroomnaad pakken ze alles wat klein en harig is, want dat kan voedsel betekenen en moet je als vis sneller zijn dan je buurman en als je een droge vlieg aanbiedt in een traag stromend water, dan komen ze snel de vlieg bekijken en vaak wenden ze zich af omdat die toch net niet op een echte vliegensoort lijkt die ze voor ogen hadden.



Hier op de Westeinder zwemt de meerval niet echt in grote groepen, maar komt er eens een onder de rietzudden vandaan om zijn voedselgebied te bekijken.
Ze hebben tijd genoeg om de smaakpapillen te strelen, want rond hun monddelen zitten duizenden receptoren om de geurige smakelijke hap te betasten met hun voeldraden, aangezien ze slecht van zicht zijn, en wordt er metaal geconstateerd dan wenden ze zich af of ze geëlektrocuteerd worden en laten het aas met rust.

Dat fenomeen zie je ook regelmatig op de Maas.
Even het aas aantikken, ijzer gedetecteerd en weg zijn ze.



Vandaag kregen Ruud, Marco, Ron en ik een aanbeet, die helaas niet werden afgesloten met een gehaakte meerval
Ron pakte na een volgende aanbeet wél een meerval, maar verloor deze door lijnbreuk (?), dus zal er wel een beschadigde slijtplek in zijn 80 pondslijn hebben gezeten.
Zonde, maar moet hij zijn meervallijn maar niet gebruiken om zijn hond uit te laten.
Vandaag konden we dus weer geen meerval in de boten krijgen en de volgende sessie ga ik van een andere aasaanbieding gebruik maken.



Woensdag 8 juni was de volgende sessie gepland.
Ik ben een dag van te voren bezig geweest met het maken van langere onderlijnen ( 1 meter), kleinere haken (2/0) en lichtere dobbers (11 gram), die weinig lood vragen (10 gram).
Ook ben ik afgestapt van een lange hair aan de haak, aangezien ik deze ook heb ingekort tot 4 cm.
Ik wil daar mee bewerkstelligen, dat er zo weinig mogelijk weerstand is als de meerval het aas heeft genomen en hij niet gelijk het aas dropt als er weerstand door een zwaarder lood en een zwaardere drijfdobber met meer waterverplaatsing wordt waargenomen.

Het loodje van 10 gram zit ver genoeg van de haak om niet direct door de meerval opgemerkt te worden en de haak zal ik goed verpakken in het aas, waarbij ik een klein puntje vrij zal houden voor de inhaking.



Denkend, dat ik het gelijk aan mijn zijde zal krijgen, ben ik wederom goedgeluimd en vol vertrouwen dat ik deze sessie eens positief zal afsluiten met de vangst van een meerval.
Als die glibbers tenminste azen vanavond, want ook dat is de vraag.
Ik zat bij Ron in de boot en voorlopig zagen we geen enkele beweging in de vier dobbers, dan de kabbelende golfjes tegen het riet aan.
We hadden later op de avond allebei aanbeten, maar die haakten helaas geen meervalvlees.

De musketonhaak van het touw dat aan het oog op de voorplecht van Marco’s boot is bevestigd, schoot tijdens het traileren los en de boot met zijn inhoud aan hengelgerei dreef door de wind, zonder Marco en gasten aan boord, over het water richting de plassen.
Grote consternatie, maar gelukkig kreeg Marco hulp om zijn boot weer terug te krijgen en kon nadat hij zijn nagels tot aan zijn ellebogen had afgebeten van de zenuwen, weer plaats nemen in zijn boot.



Marco en Peter deponeerden hun dobbers en aas een eindje verderop in het water tegen de rietkraag aan.
Zij zaten met zijn tweeën in de boot en ze waren zo scherp als nieuwe scheermessen die nog geen keel hadden doorgesneden, ik bedoel, die nog geen baardhaar aangeraakt hebben en hun en onze harten sloegen hetzelfde aantal verhoogde slagen in onze borstkassen.

Wij mochten vanavond een aantal wegtrekkers constateren, maar deze werden niet beloond met een inhaking, maar Marco deed het beter en haakte een meerval van 77 cm.
Ook hij en Peter hadden meerdere aanbeten, die ook helaas weer loslieten.



Vandaag zondag 12 juni ( 1e Pinksterdag) gaan we met nog meer moed en vertrouwen op de meerval vissen.
Ik zit weer bij Marco in de boot en voor de rest gaat niemand van het groepje mee.
Er zijn er bij, die mogen een keer per jaar hun taak als echtgenoot uitvoeren en dan ga je niet vissen op straffe van totale onthouding.

We zijn opgeladen en je kunt er een onverschillig gezicht bij trekken en net doen of het je koud laat, maar je lichaam pulseert je ruikbare adrenaline van spanning door je poriën naar buiten en dat ruiken roofdieren ook.

Het vissen op meerval en het soms wegblijven van een aanbeet intrigeert mij bijzonder en aangezien dit een uiterst slimme vis is, moet je eigenlijk alles uit de kast halen om ze te verschalken.
Daar gaat tijd overheen en al doende leer je van je vorige ervaringen, hoe bitter het soms is om die pil door te slikken.



Door telkens te blanken, roept het steeds weer vragen op wat er vandaag mis is gegaan en soms kan je gewoon geen reden vinden.
Het is net vissen op snoekbaarzen, die zijn soms ook zo wispelturig met het nemen van aas en vaak niet te peilen waarom ze totaal geen trek hebben in een goede stevige ”maaltijd”.

Wat een gezeik.
Even twijfelde ik om de hengels binnen te halen om het aas te controleren en eventueel te verversen, maar ik liet de dobbers toch maar dobberen, met in mijn achterhoofd het idee, dat ik dan net het aas voor de bek van een meerval weg zou trekken op het moment van toehappen.



Als je zo denkt, dan word je toch niet goed van jezelf.
Dan ben je toch rijp voor Bloemendaal en daar is nog steeds plek zat.

Het was uitgesproken waardeloos weer, met steeds terugkerende regenbuien.
Er waren nog twee boten aanwezig met roofvissers die we niet van gezicht kenden en zij hadden ook al geen succes.
Geen enkele keer werd ons aas aangeraakt en na twee keer verkassen zijn we maar om 00.45 uur huiswaarts gekeerd omdat er weer een behoorlijke regenbui ons parten speelde.



Vissen op meerval…,het blijft een gok om ze te vangen en ze doen het, of ze doen het gewoon niet.
Ik denk dat je meer blankt met meerval, dan met karpervissen, of misschien gaat het gelijk op.
Deze periode vorig jaar brachten veel meer meerval in de boot en nu is het gissen waarom de knoerten van aanbeten wegblijven.
Zou dressuur er iets mee te maken hebben?, want er wordt nu veel intensiever door vele vissers op gevist.









 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator