Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Gaan de meervallen eindelijk los op de Westeinderplassen? (15 juni 2011)
 

    
 
Gaan de meervallen eindelijk los op de Westeinderplassen? (15 juni 2011)


Vanavond gaan we met zijn zessen in drie boten de meerval verzoeken om ons aasje te nemen.
Ruud, Edwin, Marco, Peter, Frido en ik, zijn zo vol verwachting, dat we hormonaal binnen drie maanden kunnen baren.
Die drie maanden zijn nu voorbij en we verwachten vanavond dat onze kleine glibberige breedbekkige altijd hongerige alleseters zonder schroom ons aas nemen.



Het is volle maan, maar straks rond 21.30 tot 23.00 uur zal er een maansverduistering optreden.
Niks bijzonders zul je zeggen, maar dat is ten dele waar, omdat de meerval daar sterk op blijkt te reageren.
Terwijl mijn tanden groeien en mijn harige armen wapperen in de wind, ruik ik de bloederige harten van runderen en kippen en ik voel en proef de aanwezigheid van glurende glibbers onder de rietzudden van de Westeinder plassen.

Ze zoeken een moment van onbedachtzaamheid van de visser, een moment dat de aandacht is verslapt en dat is het moment om toe te slaan en het aas stiekem weg te nemen maar ze kiezen ook precies het moment uit om het aas uit te spuwen als de visser wilt aanslaan.



De rakkers zijn slim, volleerd en door de vele pogingen om ze aan de haak te slaan, te bijdehand geworden en daar hebben wij gewoon last van, maar vanavond zijn ze de pineut.
Vanavond gaan we rauzen en zullen we die palinggladde doerakken eens een poepje laten ruiken.

Frido en ik passeren Ruud en Edwin, die de ankers al uit hebben staan en de hengels aan het optuigen zijn.
Deze snelle gozers verliezen geen seconde vistijd en rap liggen de dobbers met beaasde haken tegen het riet aan.



We varen Peter en Marco voorbij, want wij hebben een stek op het oog, waarvan we weten, dat er al enkele meervallen zijn gevangen.
Natuurlijk kan je op de hele Westeinder meerval verwachten, maar iedereen heeft zijn eigen hotspot en denkt dat hij alleen op die plek de vangst van zijn leven kan bewerkstelligen.

De boot ligt vast langs de rietkraag en we maken aanstalten om de hengels uit te werpen naar de overkant van de vaart.



Nu is het afwachten geblazen.
We turen al pratend naar onze dobbers, omdat we geen enkele aanbeet willen missen en vullen de tijd met verhalen, het uitpluizen van geruchten, gewone roddels en achterklap.

Een van de dobbers van Frido begon een eigen leven te leiden en schoot onder de rietzudden.
Natuurlijk zagen we dat allebei te laat, ondanks onze oplettendheid, maar je kijkt elkaar af en toe eens onder het praten beleefdheidsgetrouw aan en op zulke momenten slaat een meerval toe.



De aanbeet hoorden wij eerder door de slip van de reel, dan de weggetrokken dobber, maar het was te laat, omdat de gluiperige meerval het aas had losgelaten.

Zonde, was het woord dat over onze lippen kwam en ik nam mij in ieder geval voor, beter op te letten.
Het zou echter nog een keer gebeuren, maar ditmaal was Frido alerter dan voorheen, maar hij sloeg een gat in de lucht, toen hij had aangeslagen.
Mis!
Mijn linkerhengel schoof ineens met een ruk naar links.



Ik zag mijn verlichte dobber ineens half ondergedoken aan de rand van de rietzudden staan en dat betekende maar een ding…..BEET!
Stiekem was het aas genomen en de meerval probeerde terug te zwemmen naar zijn geliefde schuilplaats, maar ondervond ineens weerstand toen de haak met aas in zijn vissenbek houvast vond.

De vaart veranderde van kleur toen de meerval met al zijn krachten probeerde te ontsnappen en kwam er achter dat een flinke kerel de touwtjes in handen hield.



Ik raakte in vervoering, want eindelijk werden mijn inspanningen van de laatste weken beloond met een mooie vangst van een meerval, maar ik liep vooruit op de zaken, aangezien hij altijd nog kon ontsnappen.
Af en toe liet hij zich even zien.

Die is meer dan een meter lang hoor, riep ik naar Frido en deze knikte bevestigend onder het foto’s maken door.
Het geweld was overweldigend en mijn nieuwe meervalhengel boog rustig met de uitvallen van de meerval mee.



Die werd gelijk even getest, voor ik a.s. zaterdag naar de Ebro afreis om samen met Theo een meervalsessie van een week te ondergaan.
De meerval werd moe, moe van de wilde uitvallen en moe van die vent die de hengel beet hield en geen meter toegaf.

Ik gaf hem een tikje op de kop en mijn vier vingers van mijn linkerhand schoven in zijn bek en raspten over zijn onderkaak en kregen houvast achter zijn met vele tandjes bezette gebit.
Hij probeerde nog even zijn bek dicht te doen, maar mijn duim drukte ik omhoog tegen het gladde vlees van zijn onderkaak en gewillig opende hij zijn brede muil.

118 cm

Hij was de pineut en hij wist het, want ik zag het aan zijn kleine pientere oogjes die mij vorsend aankeken.
De haak zat in het scharnier van zijn bek en het aas zat nog aan de haak en daar had hij weinig plezier aan gehad, dacht ik nog.

118 cm Leo, zei Frido, toen we hem zorgvuldig opgemeten hadden.
Hoera!, vulden mijn gedachten en terwijl Frido aanstalten maakte om nog enkele foto’s van mijn vangst te maken, schoot een van zijn dobbers onder water en direct boog zijn hengel zo krom als die maar kon.
Hij hangt, riep hij mij toe en ik keek naar zijn handelingen met mijn eigen gevangen meerval nog in mijn handen.



Voorzichtig liet ik de meerval in het water zakken en langzaam zwom hij weg van ons naar een veilige plek onder de zudden.
We hebben een stereo aanbeet, merkten we nog op en even zwom de meerval van Frido met alle kracht naar links, waar de hoofdlijn van mijn andere hengel nog in het water lag.

Gelukkig kwam de boel niet in de knoop en kon ik de hengel snel weghalen om hem vrij te laten drillen.



Onder het drillen ging de gsm van Frido en we wisten dat naar alle waarschijnlijkheid Marco aan de andere kant van de lijn zou hangen, maar daar hadden we nu even geen tijd voor.
Die benadert ook een meter hoor, zei ik tegen frido en ik keek naar zijn handelingen en zijn prachtig gekromde hengel.

We zaten te genieten van deze momenten, de drils, de vangsten en de wilde uitvluchten van de fraaie oersterke meervallen, die ondanks die lelijke brede koppen bewondering afdwongen vanwege hun vechtkwaliteiten.

113 cm

113 cm lang is hij Frido, zei ik bewonderend en ik liet het meetlint weer terugschieten in de houder van de rolmaat.
De vaart was door de twee vangsten achter elkaar veranderd in een baggersloot.

Marco belde weer en hoorde ons verhaal van de twee vangsten aan en na ons gefeliciteerd te hebben, kwam hij met de mededeling dat hij net een meerval van 157 cm had gevangen!
Hij is maar naast de meerval in de boot gaan liggen, want hij kon hem niet tillen voor een foto.

Hahaha.
Marco is ondanks zijn kleinere lengte beslist geen doetje en heeft behoorlijk kracht, maar de meerval optillen en vasthouden voor een foto, dat ging even niet.



Wat moet Marco met 2 thermosflessen?

Even later hoorden wij, dat Edwin een meerval van 160 cm had gevangen!
Vier geslaagde aanbeten in nog geen uur en precies in de periode dat de maan verduisterd werd door een planeet.

Edwin met een meerval van 160 cm
Hoe is het mogelijk en hoe nauw luistert de natuur en alles om ons heen, daar wordt je toch helemaal stil van.

Het werd steeds donkerder en we hoorden het gepruttel van een stationair draaiende buitenboordmotor naderen.
Marco en Peter maakten even een praatje en maakten de boot iets verderop vast om verder te gaan vissen.



Helaas bleven verdere aanbeten uit.
Het was afgelopen, slechts anderhalf uur was de meerval actief en bijtgraag en nu kregen we steeds meer het vermoeden dat de rust onder water is weergekeerd.

Dat gaf niks, want vier van ons waren blij en daar kon de avond/nacht niet meer van stuk.
Daar hoorden wij de boot van Ruud aangevaren.
We nokken, was het verhaal en Frido en ik borgen de hengels op en gezamenlijk voeren we naar de trailerhelling.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator