Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| No problemo aan de Ebro? Meervalvissen ( juni 2011) Deel 3
 

    
 
No problemo aan de Ebro? Meervalvissen ( juni 2011) Deel 3


Theo had het gehad.
Hij wilde niet meer vissen en met de huurauto rond gaan toeren.
In La Horre deed hij dat hetzelfde en ging op een dinsdagavond naar huis en liet mij voor de rest van de week alleen karpervissen.
Dat heb ik hem zeer kwalijk genomen.
Op straffe van uitsluiting van mijn visvriendenkring en met de mededeling dat ik dan nooit meer met hem zou gaan vissen, omdat dit de tweede keer zou zijn dat hij mij in de steek liet, kon ik hem overhalen toch maar te gaan blijven vissen.



Rinus had vandaag ook vrij genomen om ook zijn karperhengels uit te gooien en met zijn eigen boot met een snellere motor, kwam hij wat later op de stek aan, toen hij ons bij de trailerhelling had afgezet.
Theo bevestigde een drietal pellets aan de hair´s van zijn twee haken en legde de meervalhengels op de steunen, die in principe alleen maar geschikt zijn om ze rechtop in de houder te steken.

Als je een aanbeet krijgt van een karper of een meerval, zei ik nog, dan ben je ze kwijt door de krachten die vrijkomen bij een aanbeet en zeker van deze sterke karpers of meerval.



Theo geloofde wel wat ik zei, maar liet ze gewoon onaangeroerd liggen.
Het was zwaar bewolkt en de wind kwam uit het Westen, en het zou tot 12.00 uur duren voor de zon achter de wolken kwam gluren.
Het werd ook direct 30 graden.

Om 10.15 uur kreeg ik een aanbeet van een massieve vis en ik maakte me op om een interessant gevecht te houden en mijn spieren en aderen in mijn armen vulden zich met pure adrenaline, die met gulle golven door mijn lijf aangemaakt werd.
Na een minuut schoot ook deze vis van de haak en ik was helemaal opgefokt met een strijdlustig lichaam dat nu zijn ongebruikte adrenaline kwijt moest raken.

Rinus met zijn 14 kg karper

Rinus deed het beter en bracht een karper van 14 kg op de mat.
Hij was in een hoera stemming, maar dat zou zijn enige vangst van vandaag worden.
Niet alleen van hem, maar ook van Theo en mij.
Niemand langs de oevers van de Ebro bleek een meerval aan de haak te krijgen en het was armoe troef.
Dan gaan we ons maar verzuipen in het bier, dacht ik nog en drinken we maar door tot we blind zijn.



De volgende dag begon niet zo goed voor Theo, hij had namelijk ´s nachts in zijn slaap met zijn voet een schop tegen de muur gegeven, waar zijn bed tegen staat, zuiver in de veronderstelling dat hij zich op een voetbalveld bevond.

Schade.
Een zeer blauw/rood/geel uitziende teen met een bijna losgeschopte nagel en vermoedelijk zwaar gekneusd of misschien wel gebroken.
Jakkes!, het zag er ongewoon ongezond lelijk uit.
Rinus moest nog even de benzine voor de buitenboordmotor bijvullen en na een stevig ontbijt, togen we op weg naar de trailerhelling.



Theo nam vandaag het roer over bij een stevige wind uit het Westen, die in de loop van de dag zou gaan draaien naar het Oosten en daarna het Zuiden en weer terug naar het Westen.
We konden niet harder varen dan voorheen, omdat het buiswater constant over de boeg werd gewaaid en er voor zorgde dat we allebei zeiknat werden.

De golven waren soms ongemeen hoog en de wind zwiepte de golven bij de open stukken op de Ebro tot soms op een hoogte, dat varen naar de stekken niet zonder enig gevaar was gespeend.
Ik was behoorlijk nat, maar dat is niet zo erg want met 36 graden is je kleding vrij snel droog.



We hadden intussen allebei een petje met het logo van Rinus en Roxanne gekregen en we droegen deze met trots aan de waterkant.
`s Middags zou Rinus nog even aanwippen om ook nog te gaan karpervissen en pas laat in de middag kwam hij opdagen.
Theo viste niet meer en Rinus vroeg of hij dan van zijn stek gebruik mocht maken.

Helaas kreeg Rinus slechts een voorzichtige aanbeet, die hij onder de noemer van een lijnzwemmer plaatste.
Vandaag ving ik mijn grootste meerval van de week.
Geen twee meter meerval, maar een vette van ruim boven de 150 cm.



Nog steeds waren mijn beide ogen aan de toppen van mijn meervalhengels “gelijmd” en ik zag ook een flauwe beweging van een aarzelende aanbeet.
Alert gingen mijn ogen wijder open en ik zag het gebeuren.
Een tikje van de top naar voren en weer terug en toen een formidabele aanbeet, die de hengel deed stuiteren in de steun.

Ik was er al bij, want mijn klauwende handen pakten de hengel uit de steun en ik sloeg krachtig aan met mijn linkerhand om de molenspoel geklemd en toen ik de weerstand voelde draaide ik de slip van de molen vaster aan.



Wat een adembenemende strijd was dat, deze stoere Ebro kneitebijter gaf alles wat hij in huis had om maar niet op de onthaakmat te hoeven landen.

Ik schatte hem een kilo of 35, aangezien hij behoorlijk zwaar was om te tillen, maar mijn licht vermoeide spieren konden dit nog wel makkelijk aan.
Tijdens de dril heb ik genoten van hoofdhuid tot mijn grote teen en mijn lichaam stond te schreeuwen van zuiver genot en intens plezier.



Net als vorig jaar gebruikten wij geen lood, maar stenen als loodgewicht.
Deze stenen die je volop langs de oevers van de Ebro kan vinden, worden door middel van postelastieken aan een running boom bevestigd.

Deze combinatie kan je niet werpen, maar worden uitgevaren richting de markeerboei en daar laat je ze afzinken naar de bodem.
Houdt er rekening mee, dat de modderlaag op de bodem van de Ebro soms een meter dik is.
Het is dan noodzakelijk dat je de onderlijn met haak minstens aan deze lengte voldoet, anders verdwijnen je pellets aan de hair te ver in deze laag en zit je voor niks te vissen.

Je kunt na het zakken van je aas en steen ook nog even de hengel omhoog hijsen, als het gewicht de bodem heeft bereikt, want dan til je de hele zaak op uit de modder en vlijt je de hap dan weer neer op de bodem zodat het niet te diep in de modder verdwijnt.



De aangeschafte Black Cat molens voldeden precies wat ik van ze verwacht had.
Ik kan mij best wel voorstellen dat deze molens meer op hun “donder” krijgen als er een twee meter meerval er een beroep op doet.

De Black Cat passion meervalhengels, die ik heb gebruikt, zijn echte poken voor het zware werk.
Deze combinatie, molen en hengel, zijn uitstekend op elkaar afgestemd en kunnen elke meerval uit het nat hengelen.
Moeiteloos pareren zij de zware uitvallen van de meerval en degene die deze combinatie in handen heeft, merkt de enorme reserve van de hengel.



De molen/reel van Corboss is echt een takelmachine.
Zonder enige inspanning draai je de onder spanning staande lijn, die door een vette meerval is veroorzaakt, gemakkelijk op de spoel.
Er kleeft een nadeel aan deze machine en dat is het doorgeven van nog vele meters hoofdlijn als het aas en lood de bodem heeft bereikt.

Gevolg, door de snelheid van de spoel, draait deze nog lang door en zorgt voor het in de knoop raken van overtollige lijn op de spoel, de zogenaamde pruik.
Zodra je merkt dat het aas en lood de bodem heeft bereikt, dan rem je de spoel af door de hendel aan de molen/reel met een vinger naar je toe te trekken en pruiken behoren tot het verleden.



Halibut pellets worden door een distributeur aangeleverd in zakken van 20 kg en hebben een olie/vetgehalte van tenminste 13 tot 20%.
Inkoop ca. 50.- euro en verkoop 60.- euro per zak en dat is een klap geld.
Een zak per dag voor twee vissers is “normaal” en doodgewoon en elke keer dat je de lijnen uitvaart, gooi je een schep pellets op de plek waar je het aas in het water hebt gedeponeerd.
Ze zijn al voorgeboord met een gaatje, dus zijn ze makkelijk via een boilienaald aan de hair van je haak te bevestigen.



Ik heb deze handige beetverklikkers gekocht en ben redelijk tevreden over de werking er van.
Eenvoudig te bevestigen aan je hengeldeel, net boven de molen, maar het rubberen bandje is na een week felle zon helemaal verteerd, met het gevolg dat de beetverklikker zoek kan raken of in het water kan vallen.

Elke beweging aan je hoofdlijn wordt direct via een geluidsignaal en een optisch blauwlampje doorgegeven en het geringe gewicht vormt geen belemmering bij het drillen van een vis.
Geen enkele keer heb ik meegemaakt, dat de hoofdlijn rondom het beetverklikkertje is gaan zitten tijdens een dril.



Rinus en Roxanne hebben een prachtig bezit in Playas de Chacon.
Met hun twee katten, Tommy en Stinky en hun hond Bertha zijn ze geheel ingericht om de meervalvisser een goed onderkomen te geven, hem goede adviezen te verstrekken en hem met raad en daad bij te staan.

De schoonmaak en het eten wordt door Roxanne en het drinken en materiaal door Rinus verzorgt.


Hun opgeruimde karakters en schier geestige opmerkingen, maken een conversatie gemakkelijker en worden niet beperkt door nauwe en enge grenzen die sommigen mensen voor zichzelf stellen.

Je kunt daar jezelf zijn, voor zover je dat al niet deed in het dagelijks leven en geloof mij, ze hebben alles al meegemaakt en kijken nergens meer gek van op.
Een aanrader!


www.ebrowhoppers.com
woodbuyer@hotmail.com
Tel: 0034-650328220



Theo heeft zijn beide meervalhengels en molens met toebehoren aan Rinus gegeven en hij wist de verraste Rinus te melden, dat hij NOOIT meer op meervallen zou gaan vissen.
Voor Theo is meervalvissen een gesloten hoofdstuk.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator