Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| No problemo aan de Ebro? Meervalvissen (juni 2011) Deel 2
 

    
 
No problemo aan de Ebro? Meervalvissen (juni 2011) Deel 2


De volgende dag stond in het teken van de Oostenwind.
Zoals iedereen weet is de Oostenwind funest voor een zekere vangst en dat geldt in Nederland, dus ook voor Spanje en met name de Ebro!

Met 34 graden in de schaduw en deze wind ( Beaufort 4) was het in de morgen nog aangenaam door de heerlijke wind, die je okselharen droog fohnde, maar het was ’s middags na 15.00 uur een crime om te leven in deze zinderende hitte.



Theo ging door de hitte helemaal stuk en hij vond in dromenland een gelijkwaardige partner om bij 16 graden onder nul te schaken en nog te winnen ook.
In zijn dromen welteverstaan, want terwijl bij mij het zweet in kleine beekjes mijn lichaam verliet, zag hij er uit als een glimlachende Eskimo op vakantie in IJsland.

Theo kreeg vandaag slechts een aanbeet op zijn karperhengel en door lijnbreuk kon hij de aanbeet niet verzilveren en kreeg hem zitten.
Zijn schichtige ogen kregen een treurige aanblik en zijn leed nam groteske vormen aan, toen weer de diefstal bij de gehuurde auto plaats in zijn gedachten nam.



Vandaag heb ik van ca. 9.00 uur tot 19.00 uur constant naar de toppen van mijn meervalhengels gekeken om ook maar de kleinste aanbeet te registreren, maar helaas bleef deze uit.
Ik ben soepel van natuur en ik weet, dat dit bij het vissen hoort, maar toch dacht ik dat ik een beetje kregel werd, en zeker door de houding van mijn vismaat, maar dat wist ik gelukkig te pareren door positief te denken door een visloze dag in het voordeel van de meerval te plaatsen.

Deze glibbers hebben vandaag mijn tactiek omzeild en ook daar kan ik respect voor op brengen, hoewel mijn positief denken mij in staat stelt om de volgende dag nog meer de meerval proberen slimmer af te zijn.



Theo verspeelde vandaag weer een haak en onderlijn, door veel te hard aan te slaan.
Eigenlijk is dat niet zo gek, want de hoofdlijn die hij gebruikt is afgestemd voor de Waal en niet voor lastige oersterke karpers uit de Ebro.

Ik vertelde hem, sla niet aan als de hengeltop een zwieper krijgt, want dan heeft een karper zichzelf al gehaakt en hoef je alleen de hengeltop na het opnemen van de steun naar de hemel te wijzen.

Maar nee, als de bekende beginnersfout slaat Theo aan of hij bang is een vis te verliezen en hij met zijn handeling voor of voor liploze vissen zorgt of daarmee zijn haak en erger, zijn gehele onderlijn, running boom en een stuk van zijn hoofdlijn verliest.



Oké, zo erg als ik het beschrijf is het niet, maar toch.
’s Avonds bracht mij een paar biertjes en Theo de witte wijn voor het eten voor zorgeloos plezier, maar het instinct om een meerval aan de haak te krijgen werd bij mij sterker dan ooit.

De volgende dag zou in het teken staan van Theo, hij zou namelijk eindelijk zijn eerste vis uit de Ebro gaan vangen, en het bleek bij nader inzien helaas geen meerval te zijn.
De Oostenwind was sterker en zweepte de golven op en verderop zagen wij de onweerswolken, met blikseminslagen en het gerommel van de donderslagen waren nu duidelijk hoorbaar.



Het was 35 graden in de schaduw en zinderend heet als in een woestijn.
Ik miste een aanbeet om 13.00 uur en voelde een enorm zwaar gewicht aan mijn hengeltop en de massa onder water scheurde de lijn van mijn molen, die ik na de aanbeet volledig op de strak aangedraaide slip draaide, en de meerval vervolgde gewoon zijn weg en de haak die verankerd in zijn visvlees zat schoot los en de doorgebogen top van mijn meervalhengel schoot met een ziekmakende ruk in een rechte stand.
Los!

Ik keek vertwijfeld naar de top van mijn hengel en de losschieter werd nog niet volledig opgenomen en geregistreerd door mijn op volle toeren draaiende hersenen.



Ik werd een beetje boos, op de haak, op mijzelf, maar ik nam gelaten maar tandenknarsend mijn verlies en concentreerde mij op een volgende aanbeet, maar die bleef vandaag uit.
Theo daarentegen, wist vandaag een karper van 15 ˝ kilo te vangen, door eerst drie keer aan te slaan en lijnbreuk te veroorzaken, maar uiteindelijk bij zijn laatste poging een schubkarper op de mat wist te krijgen.



Eindelijk mocht hij na drie dagen blanken een schubkarper op de mat brengen en hij was rondom gelukkig, maar ook een beetje teleurgesteld omdat nog geen meerval zijn aasaanbieding lekker genoeg vond om het tot zich te nemen.

De spieren van mijn vismaat waren aangetast door de vechtende karper en lichtelijk verzuurt, om de karper in de handen te nemen voor een mooie foto.
Theo pakte hem met de La Horre stijl beet en hield de karper tegen zich aan om hem aan de wereld te tonen.


15 1/2 kilo karper voor Theo

We bleven vandaag iets langer doorvissen, omdat ik gewoon niet kon stoppen en het gevoel kreeg dagen te kort te komen voor de twee meter meervallen en ik bleef maar het gevoel houden dat ik elk moment een formidabele aanbeet kon verwachten.
Die bleef dus gewoon uit en nog steeds niet overtuigd van het uitblijven van een aanbeet, gingen we toch maar richting trailerhelling, na het opruimen van de spullen rondom ons heen.

De volgende dag zou mij wat meer geluk brengen.



De eerste meerval vandaag ving ik rond 13.00 uur.
De top van een van mijn meervalhengels zwaaide van voor en naar achter en af en toe trok de gehaakte onverlaat wat lijn van de spoel van de molen.

De massa onder water viel wel mee en dat gaf mij de indicatie, dat de meerval geen gigantische afmetingen kon bezitten.
Theo pakte de meerval in de bek en na het onthaken en opgemeten te zijn kon ik hem tonen voor de camera.



Ik was nog bezig met het terugzetten van de kostbare glibber Janus, toen naast mij mijn tweede hengel schokte en te kennen gaf een meerval te hebben gehaakt.
Twee aanbeten in een kwartier en ik nam de hengel in mijn handen, na snel mijn handen eerst van het slijm van de vorige meerval te hebben ontdaan.

Ongelofelijk, zei Theo bewonderend, twee aanbeten in minder dan een kwartier.
Ze gaan misschien eindelijk bijten, zei ik nog.
Het was 36 graden in de schaduw en de wind was gedraaid naar het Westen.



De meerval gaf het vrij snel op en hij bleek iets groter te zijn dan de vorige meerval, maar veel sterker en breder.
Theo kreeg twee aanbeten op zijn karperhengel en veroorzaakte tot tweemaal toe dat zijn hoofdlijn brak.
Hij werd zo kwaad, dat hij zijn karperhengel tegen de rotsige grond sloeg, waarbij enkele ogen uit de hengel sprongen.
Einde karperhengel van Hardy van 40 jaar oud.
Een uur later was het weer raak.



Deze meerval was weer sterker dan de twee ervoor en ook weer groter en in de zinderende hitte draaide mijn molen overuren om een glimp van de meerval, in zijn strijd om zijn vrijheid, te zien.
Theo was weer behulpzaam bij het onthaken en bij het fotograferen ervan.

Het was vandaag nog niet afgelopen voor mij.
Om 15.00 uur kreeg ik weer een loei van een aanbeet en ik schoot uit mijn stoel, waar ik mij net weer met zonnebrandcrčme had ingesmeerd.



Een klein opdondertje kwam hevig kwispelend boven water en keek mij met brutale oogjes aan.
Niet direct gaf hij zich over en Theo moest alle zeilen bijzetten om hem in bedwang te houden, want hij had de hele onthaakmat nodig om de Hercules onder de kleine meervallen onder controle te houden.

Uit zijn bek bungelden nog steeds de Halibut pellets aan de hair en de haak was stevig in de hoek van zijn bek gedraaid.
Die had geen kans om te ontsnappen, dacht ik nog en terwijl Theo de Hulk onder controle hield, haalde ik de haak uit zijn bek.
Ik nam hem over en klik zei de camera.



Je hebt weer beet, schreeuwde Theo en ik zag uit mijn ooghoek, dat mijn andere hengel stond te zwiepen in de steun.
Weer een kwartier later een aanbeet, dacht ik nog en de hengel lag als een verlengstuk van mijn lichaam in mijn handen.
Deze maal was de meerval sterker dan alle voorgaande meervallen tot nu toe.

Hij bleek ook groter dan de vorige vangsten van deze week.



Eindelijk weer een vette bak van een meerval, maar ik wilde ze nog groter en nog sterker vangen, aangezien ik er helemaal klaar voor was en lichamelijk best wel de strijd aan kan.
Op de onthaakmat was de kolos helemaal uitgeteld en liet zich zonder morren onthaken en met zich sollen.

Hij was best wel zwaar, toen ik hem optilde om hem aan de camera te tonen en hij had een beetje hulp nodig om weg te zwemmen, want hij zwom weer bijna de onthaakmat op, omdat de meerval een beetje gedesoriënteerd bleek te zijn.
Een koud biertje bleek een heerlijke versnapering te zijn toen we weer terug waren en de tweede koude toeter ging er net zo snel in.

Juist! Die met het bescheiden buikje ben ik. Ahum!


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator