Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Meervalvissen op de Westeinderplassen (13 juli 2011) (109 cm)
 

    
 
Meervalvissen op de Westeinderplassen (13 juli 2011) (109 cm)


Het is vandaag “beestenweer” geweest in driekwart Nederland en de temperatuur is ruim 10 graden gezakt, vergeleken met de vorige dag.
Toch besluiten we weer om te gaan meervallen en misschien werkt deze totale weersomslag wel in ons voordeel.

Het is waterkoud vanavond, tijd voor wollen borstrokjes, oorwarmers en gebreide onderbroeken.
Ondanks dat het regent, de harde windvlagen je bril of je petje bijna in het water laat waaien, gaan we toch met zes man, in drie bootjes, proberen of de meerval misschien bereid is het aangeboden aas tot zich te nemen.
We hadden net de ankers uitgegooid of Marco had na vijf minuten al een meerval van 70+ cm aan de haak en zo snel, dat beloofd voor vanavond veel goeds.



Ik ben van een (1) hengel even van de dobbermontage afgestapt, want ik ben van mening dat aanbeten, die kunnen leiden tot vangsten van een meerval, de mist ingaan omdat de meerval teveel weerstand van een te licht afgestelde dobbermontage ondervindt.
Deze theorie kwam ineens bij mij op en dat wil ik uitgetest zien.

Als het aas door de meerval van de bodem is opgenomen en het loden gewicht eveneens van de bodem is getild en dan ook nog eens de weerstand van de dobber aan de oppervlakte wordt opgemerkt bij het wegzwemmen, dan kan de begeerlijke hap na een tiental centimeters verplaatsen door een argwanende meerval worden uitgespuwd.



Frustrerend tot en met en je zit je af te vragen, wat de aanleiding kan zijn tot het loslaten van het aas.
Misschien is het loslaten helemaal niet de schuld van de meerval, maar is snoekbaars de boosdoener, want ondanks zijn redelijk grote bek kan een snoekbaars niet een grote homp aas verwerken, maar wel een flinke slanke vis, en laat de homp na een meter verslepen dan verder ook met rust.
Die gedachte wordt versterkt door meerdere vangsten van snoekbaarzen als er gericht op meerval wordt gevist met wat kleiner aangeboden aas wat we doorgaans voor de meervallen gebruiken.



Na het verkassen kreeg Marco opnieuw een aanbeet en ditmaal kwam er een snoekbaars van dik 60 cm in de boot.
Een pracht exemplaar, die een dood visje op de bodem niet kon weerstaan.
Na een kleine pauze dook een van zijn dobbers naar de diepte, want die had het aan de oppervlakte wel gezien, en na een hevige weerstand bij het aanslaan kwam de muil van een meerval boven.

Deze meerval was iets groter en met zijn lengte van 109 cm mocht hij er best wel zijn.



Tijdens het drillen schoot zijn andere dobber naar beneden en ik dook naar zijn hengel om aan te slaan.
Hing er weer een meerval aan de haak, maar die schoot na enkele minuten los en de haak katapulteerde tegen zijn andere hoofdlijn aan en bleef hangen aan zijn dobber.
Gelukkig was er niets aan de hand, dan alleen maar een verspeelde vis.
Intussen waren Frido en Mike komen aanvaren en Mike ving na een half uurtje een prachtige snoekbaars van 75 cm.



Na een half uur vond een snoekbaars van dik 70 cm het visje op bodem en Marco en ik zagen de dikkerd vlak naast de boot voor hij met een laatste krachtsinspanning van de haak schoot.
Intussen bleek ik een aanbeet te hebben gehad op mijn dobberloze hengel en de vis had zeker vijf meter onder water naar links afgelegd terwijl ik bezig was met de hengel van Marco.
Losgelaten!, dat schiet lekker op.

De pret was ineens voorbij, het bijtuurtje was over want we zagen geen enkele aanbeet meer en je kunt wel spreken van een geslaagde avond.
Niet voor sommigen van ons, maar zeker voor Mike en in het bijzonder voor Marco.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator