Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Vliegvisverhalen|| Vliegvissen in de Kyll bij Kyllburg (7 tot 10 augustus 2011)
 

    
 
Vliegvissen in de Kyll bij Kyllburg (7 tot 10 augustus 2011)


Na twee jaar niet met de vliegenhengel gevist te hebben, besloten Appie en ik een paar dagen naar de Kyll te gaan om te vliegvissen op forel en vlagzalm.
Haus Wehrbüsch in Kyllburg zal onze uitvalsbasis zijn en ik ben al een keer in dat Hotel geweest, maar Appie vaker.
We hebben een tweepersoonskamer met douche, wc en balkon geboekt, maar ook halfpension en we zijn gesteld op een beetje privacy, dan is een douche en wc op je eigen kamer een must.



In Nederland hebben we de laatste dagen nogal wat regen moeten verwerken en we hopen, dat de Kyll, zijtak van de Moezel, die enorm regengevoelig is, niet al te hoog en donkerbruin van kleur is want anders kunnen we eigenlijk meteen weer vertrekken.

Op zondagmorgen werd ik om 07.30 uur door Appie opgehaald met zijn VW-bus, daar ik anders eerst naar Zaandam had moeten reizen om later op de A2 weer vlak langs mijn huis te rijden.



Overbodig en gekkenwerk, dus Appie kwam mij ophalen en voor vliegvissen heb je niet veel nodig, dus het inladen was zo gebeurd.
Waadlaarzen, waadpak en schoenen, een vliegvisvest, wat kleding in een koffer en een paar extra regenjassen.
Het vest en regenkleding kunnen aan de zijkanten van de bus opgehangen worden aan knaapjes en dat is wel zo handig.

Appie nam twee, maar ik drie vliegenhengels mee.
Drie Orvis vliegenhengels, van aftma 3, 4 en 5, waar ik overigens al meer dan 30 jaar plezier van heb en goed onderhoud.



We hebben allebei vliegenreels van Ari ’t Hart en ook deze waren weer van de partij en zaten in een vistas.
Een tamp kaas, pinda’s, kaarten en wat te drinken voor de avonduren hadden een plekje in de reistassen gevonden en goedgeluimd gingen we op pad.

Onze Duitse Staatsvergunningen ( Fischereischein) waren nog geldig, want zonder deze vergunning krijg je geen dag of weekvergunning van de rechthebbende van het stuk Kyll waar je in gaat vissen.
Het hotel waar je verblijft vraagt expliciet om deze vergunning.
De Kyll is opgedeeld in verschillende stukken, waar je overigens voor elk apart stuk een andere dagvergunning moet kopen.
Lijkt Nederland wel.

Ik vis het liefst met vlokreeften.



Stroomopwaarts gooien en binnenstrippen in stroomversnellingen en kolkende stukken vind ik heerlijk om te doen.

Natuurlijk is het werpen met een droge vlieg fantastisch en als de forel de vlieg van het wateroppervlak wegzuigt, dan vergeet je bijna de vis te haken van opperst genoegen.
Maar ik vind toch een vlokreeft een probater middel om de soms wat grotere forel en vlagzalm te strikken en het stoppen van je oranje beetverklikkertje in de stroming heeft ook wel wat.


Dan moet je wat sneller de vliegenhaak zetten, dan bij een droge vlieg.
Als ik een tijd met een vlokreeft heb gevist en ik ga over op een droge vlieg, dan heb ik in het begin een aantal missers.

Ik zet dan iets te vlug de vliegenhaak, wat ik bij een aanbeet van een vlokreeft gewend ben.
Het is maar even een paar maal, maar ik mis dan toch een paar mooie aanbeten.
Voor alle zekerheid heb ik mijn waadstok meegenomen.



Ik loop nog niet met een wandelstok of andere hulpmiddelen om mijn evenwicht te bewaren tijdens het lopen, maar een waadstok bij sommige wilde stukken rivier met gladde stenen onder water, is wel handig gebleken.

Een paar jaar geleden ben ik er aan begonnen (Vliegvissen in Noorwegen) want in de rivier Trysilelva, liggen zoveel verraderlijke (grote) stenen onder water en de stroming is soms zo sterk, dat je zonder waadstok het risico loopt je vismaten gedag te zwaaien terwijl je in de stroming stroomafwaarts voorbij drijft.
Iedereen die ik ken, die een vliegenhengel hanteert is al eens onderuit gegaan of bijna.



Ik ging dus deze trip voor het eerst van mijn leven onderuit.
Jawel, het overkwam mij voor het eerst.
Een hele grote steen onder water met een gemene schuine kant was de oorzaak van mijn van valpartij.
Ik viel gewoon plotseling voorover in de rivier en brak bijna mijn polsen op de stenen op de bodem.
Vergeet niet, dat mijn fragiele polsjes ineens 110 kg lichaamsgewicht op moesten vangen.

Het ergste was nog, dat mijn Orvis Henry’s Fork vliegenhengel uit maart 1981 (30 jaar oud!) sneuvelde en net boven het handvat..
Hier ben ik toch wel een beetje ziek van, want die is echt onherstelbaar kapot, was uniek en onvervangbaar, aangezien deze Orvis hengelserie al jaren niet meer gemaakt worden.



Mijn ego had een flinke deuk opgelopen en ik stond daar zeiknat met gevulde lieslaarzen armoedig te zijn.
Ik liep verderop naar Appie en zei, Ik ben uitgevist en ik toonde hem mijn gebroken hengel en mijn natte kleding had hij zelf al opgemerkt.

Ik heb later uit de zakken van mijn vliegvisvest alle troep er uit gehaald en wat woog dat vest ineens licht.
Zorgvuldig heb ik bepaalde zaken gedroogd en niet alles weer een plaats gegeven, want je wilt niet weten wat je in al die jaren in je vest propt.

Die prachtige aluminium vliegendozen met klapdeksels zijn prachtig om te zien en waren destijds niet goedkoop, maar loeizwaar als je er meer dan twee meedraagt in je vest.
Nee, geef mij dan maar die ultralichte vliegendozen van tegenwoordig, met in de hoeken magneetjes verwerkt tegen het onvrijwillig openklappen.



Daar heb ik er een paar van gekocht (Henk Peeters) en daar heb ik geen spijt van gekregen.
De rit duurt vanaf mijn huis ongeveer 4 uur, met een aantal plas en broodmaaltijdpauzes ingecalculeerd en ondanks dat het ongeveer 350 km is waren we met de tochtjes naar Echternach, Bitburg en nog een paar plaatsen toch 100.- euro kwijt aan diesel.
Je moet natuurlijk je dagelijkse tochten naar de Kyll ook meerekenen.

Ga je voor een paar dagen, dan is het heel redelijk wat je kwijt bent aan half pension in het hotel en benzinekosten en zoiets kun je meerdere keren per jaar doen, zonder dat je ernstig je vakantiebudget overschrijdt.
Het Hotel was slechts 130.- euro de man, plus 50.- euro aan diesel en dat is te doen.
Drankjes reken ik hierbij niet mee, want daar krijg je een andere rekening voor en de hoogte daarvan is voor iedereen verschillend.
Voor chronisch dorstige mens hoog en voor de sapjes gasten laag.



Ik heb slechts een enkele vlagzalm mogen aanschouwen, maar wel heel veel kleine forel.
Gretig pakken die kleintjes je droge vlieg van het water en gaan er snel mee vandoor.
Het is leuk werk, maar je komt voor een beetje formaat en die moest je echt zoeken.
Een paar keer kregen Appie en ik het voor elkaar om toch een behoorlijke forel aan de vlieg te krijgen, want ze zitten er zeer zeker wel, maar ze zijn erg dun gezaaid.

Dan is het even stoeien met zo’n prachtige vis aan een TMC vliegenhaak 20 en tipje 10 honderdste.
Je staat je in het zweet te werken om de boel heel te houden, want zo’n klein vliegje met idem weerhaakloos haakje, pakt verhoudingsgewijs weinig visvlees.



De droge vliegen van Mouches Devaux zijn altijd al enorme vangers gebleken en kunnen op elke rivier ingezet worden.
Deze vliegen die je vroeger in Brussel haalde, kan je nu bestellen bij Tony van der Molen in Echternach, Duitsland.
Daar waren we toch in de buurt, dus zijn we even heen en weer gereden naar Echternach om onze Devaux’s weer aan te vullen en we waren verrast over de redelijke prijzen.

Het zijn drie dagen geweest met elke dag regen, behalve de woensdag (vertrekdag)
Het begon ’s morgens met zon en als we de waterkant hadden opgezocht, dan begon het te regenen met een harde wind vergezeld.



In de ochtenduren was het fris met slechts 8 of 9 graden en dat liep in de middag op naar 15 tot 17 graden, ondanks de complete wolkbreuken die we over ons uitgestort kregen.
Je staat dan toch niet lekker te vliegvissen, want je leader slaat dan vaak terug door de rukwinden en je droge vliegje wil maar niet op de plek komen, die je in gedachten hebt.

Je brillenglazen worden nat, ondanks je petje met brede klep en het regenwater wat van je regenjasje afdruipt, wordt door je broek opgezogen en dat heb je als je met lieslaarzen vist.



Dit stuk van de Kyll, bij Kyllburg is best wel mooi en redelijk goed begaanbaar met lieslaarzen, maar er zitten ook stukken bij, die je net niet kan bewaden met lieslaarzen omdat je precies een decimeter laars tekort komt en de bodem iets dieper is uitgesleten.

Je hebt het ook niet gelijk in de gaten, dat je iets te diep waadt, want dat gaat ongemerkt tijdens het vliegvissen en je precies net nog onder die ene tak een precieze worp wilt plaatsen en je dat ene azende forelletje wilt hebben.
Je doet net die ene stap te ver en je voelt ineens het koude water tegen je zaakje aanklotsen.
Dat overkwam mij enkele keren.



Het stuk Kyll bij Malberg is door de Gemeente in beslag genomen en daar mag je niet meer vissen, dan door een aparte vergunning aan te vragen.
Het vreemde is, dat je het stuk Kyll voor het dorp en het stuk Kyll na Malberg wel bevist mag worden met de vergunning die we kochten, maar voor het mooie(re) stuk bij Malberg niet.

Een rare zaak overigens, maar het is wel het stuk Malberg, waar (vroeger) veel vlagzalmen lagen (dieper stuk rivier) en iets verderop bij de wilgen lagen de forellen werkelijk gestapeld en was op dat laatste stukje Kyll geen vlagzalm meer te bekennen.
Plaatsgebonden heet dat.



Misschien is dat nog wel een reden om dat bepaalde stuk eens opnieuw af te romen, door daar volgend jaar weer eens naar toe te gaan.
We gaan dat serieus overwegen.

Het water was zeer helder en nergens troebel, maar de kiezels waren allemaal begroeid met mos en spekglad.
Het zou zo kunnen zijn, dat er meer fosfaten in het water zitten en dat daardoor de stenen zo over begroeid zijn.
Echte lange flappen wier (die je in het najaar in de Lenne ziet) zagen we sporadisch en het leek wel of er minder in gevist werd, want er waren geen platgetrapte paden langs het water, geen doorgangen door de dicht begroeide kanten en we zagen slechts een enkele vliegvisser.



Wat ons ook opviel, we zagen weinig forellen vliegjes van het wateroppervlak halen, nee, je zag geen tot zeer weinig azende vis, terwijl er genoeg insecten aanwezig waren.
De kringetjes die wel door azende forel werd veroorzaakt, die pakte je wel, maar je kon soms vele tientallen meters gooien en vooruit waden zonder een enkele bijtende forel.

Sommige Duitse wandelaars wisten ons te vertellen, dat de goede tijd voorbij was en dat de meeste mooie forellen en vlagzalmen waren verdwenen.
Alvers, die zaten er wel veel.
Hele kleine visjes van een centimeter of vijf, die je aan een droog vliegje vangt.



Maar ja, daar kwamen wij niet voor.
Al met al is de korte vliegvisvakantie ondanks de felle regenbuien niet in het water gevallen en hebben we ons best vermaakt.

Eindelijk hebben we weer een vliegenhengel gehanteerd en het plezier van het vliegvissen wederom ondervonden.
Dat smaakt naar meer en een volgende trip zou zo maar een stuk van de Lenne zijn bij Finnentrop/Rőnckhausen, net onder Dordmund.
Ook hier kan je goed vliegvissen voor een paar dagen en de afstand met auto is ook te doen.



In principe hadden we hier naar toe gegaan, maar de Familie Huss, van Im Stillen Winkle was tot de 22ste augustus met vakantie en dat feest ging dus niet door.
De een zegt, dat je redelijk forellen (bruin) vangt in de Kyll, en de ander weerlegt dat weer.
Hebben ze dat zelf ondervonden?
Vaak wordt het overgenomen van doorvertelde verhalen, die compleet een eigen leven gaan leiden en degene die daar uiteindelijk naar toe gaat, er geen touw meer aan vast kan knopen.

Neem nou maar van Appie en mij aan, dat je er voor moet werken om een visje te vangen en dat de goede oude tijd voorbij is.
Af en toe heb je een uitschieter en dan ben je al blij als een kind.



Kijk, je kunt natuurlijk altijd met een klein streamertje stroomafwaarts vissen en alle kantjes afpielen.
Dan vang je de grotere forellen, als die er zit, bijna op zeker, maar heeft dat nog te maken met vliegvissen in de pure vorm?

Wij vinden het maar niks, omdat het riekt naar een vorm van stroperij of ermee verwant is en dan is de lol er voor ons al af.







 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator