Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| Vissen op karper op Domaine de Goncourt (sep 2011) Deel 2
 

    
 
Vissen op karper op Domaine de Goncourt (sep 2011) Deel 2


We zaten elkaar aan te kijken en we geloofden onze ogen en gevoelens niet, want na 5 dagen geen schub te hebben gevangen of een kop van een karper te hebben gezien, zaten we nu boordevol emoties die bij het karpervissen horen.

Nick blij, ik blij en het zou niet bij deze drie aanbeten blijven.
Na dik een uur kreeg ik opnieuw een krachtige aanbeet en na een heerlijke mooie dril kwam er een spiegel van 25 pond op de onthaakmat.



We zaten elk met een enkele hengel op de rodpod van Nick, het aas van de hengel van Nick werd rechts in het water en het aas van mijn hengel aan de linkerkant in het water geworpen.
We verspeelden weer twee aanbeten door loslaters, maar we gingen onverdroten verder met deze karpersessie.



Eindelijk kregen de zelfgedraaide boilies van Nick de aandacht van de karpers en we hadden er meer dan genoeg bij ons.

Weer een uur later trok Nick een 20.4 pond karper uit het nat en onze dag zat er op.
We voerden spaarzaam de plekken met boilies waar we hadden gevist en namen de visspullen mee naar onze eerste plek aan het meer.



We keken de genomen foto’s nog even op onze camera’s na en spraken de dag door.
We zouden de volgende morgen (vrijdag) verder gaan met de karpersessie en we speelden een spelletje klaverjassen.
Peer en Peter, maar ook Wim en Oscar, waren niet te spreken over de gang van zaken, de magere vangsten (niks dus)en pakten de boel in en vertrokken vrijdag naar huis.



Gerwin(Turbo) en Robbert verhuisden naar een ander meer (King Lake), zodat alleen wij vieren, Ron en Peet (Bolle), Nick en ik nog aan het meer zaten.




Gerwin pakte daar vrij direct nog een mooie schubkarper van 32 pond en Robbert een schub van 30 pond.
Vrijdag waren we vroeg op en liepen na een snel ontbijt naar het meer en daar had ik vrij snel een spiegel van 20 pond aan de haak en de adrenaline in mijn lijf schoot met centiliters omhoog.



Nick liet zich ook niet onbetuigd en haalde na enige tijd een zeer fraaie schubkarper van 30 pond op de kant.
Hij moest de karper goed afdrillen, want die bleef maar gaan en toonde zijn superioriteit tegenover de spiegels die zijn gelijke niet waren.
Deze wil ik niet verspelen hoor Leo, hoorde ik Nick tegen mij zeggen en ik zorgde er voor dat ik hem goed voor het schepnet kreeg.

Toen ik de karper voor Nick had geschept en het net uit het water tilde, kostte mij dat iets meer moeite door het zwaardere gewicht.



Snel belde hij naar Ron om zijn vangst mede te delen en die kwam haastig aangerend.
Ik maakte foto’s met mijn eigen camera, maar ook foto’s met de camera van Nick en Ron schoot eveneens nog een aantal plaatjes met zijn eigen camera.

We moesten Nick bijna in een wurggreep nemen om de schubkarper te ontfutselen, want ook van deze vis kon Nick haast geen afscheid nemen.
Snel nog een paar foto’s bij de waterkant en daar ging het slagschip te water.

Ik bracht de volgende spiegel op de kant die net zo zwaar woog als de vorige spiegel, namelijk ook exact 20 pond.



Ook deze vis was nog nooit gevangen en het weerhaakloze haakje maat 6 was zo te verwijderen.
Het bleef even stil met aanbeten en we keken weer naar de foto’s op onze camera’s om de tijd te doden.
Het begon te regenen en we zouden vandaag vissen tot 15.00 uur en dan de inmiddels gedroogde bivvy’s afbreken en de spullen opruimen en ’s avonds vertrekken, omdat het zaterdag zou gaan onweren.
Dat schoot lekker op.

Nick kreeg een aanbeet en wist een spiegel van 24 ½ pond in het net te loodsen.
We hebben meer dan een uur op deze aanbeet moeten wachten.



Intussen verspeelde ik nog een zware karper (nooit gezien) die na de aanbeet naar rechts zwom en bij overhangende takken onder water de hoofdlijn door wist te snijden aan iets scherps.

Ik had er de balen in, omdat de karper een tijd met een haak en onderlijn rond moest zwemmen.
Maar snel was mijn volledige aandacht nodig en kreeg ik de volgende karper aan de haak en na een heerlijke run bleek het een schubkarper van 24 pond te zijn.



Dat was om 15.45 uur en we zouden de spullen op de plek toch gaan inpakken om 15.00 uur?
Het werd 16.00 uur en het werd 17.00 uur en intussen probeerde Nick nog een karper te vangen en sloeg twee keer aan, maar de karpers losten de haak.

De sessie werd uiteindelijk opgeheven en we togen naar onze stek een honderd meter terug, waar we begonnen met het opruimen van de plek.



De bivvy’s werden het eerst afgebroken, aangezien er in de verte weer een bui aan kwam drijven die de boel zou kunnen verstoren.
Met passen en meten werden de karperspullen in de auto en de aanhangwagen geplaatst en een gedeelte bovenop de aanhangwagen vastgesjord.
Daar ben je toch gauw een paar uur mee bezig en je staat je in het zweet te werken om de regen voor te blijven.



Er waren steeds meer vliegen bij de vuilniszakken aan komen vliegen, die op de etensresten en waarschijnlijk ook op mijn goed ingepakte bolussen afkwamen, maar toch door de zon licht aan het geuren waren geslagen.
Gelukkig stonden de zakken ver van ons vandaan en de wind van ons af en hadden we er geen last van.

Wat ons wel is opgevallen, is dat de gerookte zalm, waar enkele plakken van gebruikt waren voor op een stokbrood,en per ongeluk in de zon is blijven liggen en waar geen enkele brom/strontvlieg aandacht aan besteedde.
Overal vliegen, maar niet op de zalm.
Ik wees Nick er op en we zaten ons af te vragen wat we eigenlijk op brood hadden genuttigd.



Geweekt karton met een vissmaak? Of zat er zoveel antibiotica en groeihormonen in het voer van de kweekzalm uit Noorwegen, dat de vis zelfs voor vliegen onaantrekkelijk is geworden?

We besloten nog even langs Ron en Peet te rijden om gedag te zeggen en Peet liet nog even een foto van een net gevangen graskarper van 38.2 pond zien.
Wat een prachtige graskarper was dat.



Robbert en Gerwin zaten iets verderop aan het andere meer en Gerwin had daar gelukkig ook vrij snel een mooie karper aan de haak gekregen.
Snel nog even douchen, een hapje eten bij McDonald en om 03.30 uur stapte ik in Nederland gekomen, de huiskamer binnen.




NAWOORD
Het begon al in het begin dat er fouten zijn gemaakt door SKV en door Ron.
SKV boekte de eerste week, terwijl Ron de tweede week had gereserveerd en beide partijen niet adequaat de mail van de bevestiging goed hadden doorgelezen en daarom de verkeerde week werd geboekt.

Ron moest deze fout erkennen en heeft persoonlijk ons het feit voorgelegd met de mededeling, dat hij er voor zou zorgen dat alles goed zou komen.
Er is door hem een vermogen aan telefoontjes gepleegd, maar uiteindelijk kon hij de deelnemers een alternatief voorleggen.
Dit werd door ons allemaal geaccepteerd.



Op het meer aangekomen, kregen we van de eigenaresse Pascale Briallart te horen, dat het water weliswaar 120 tot 150 cm lager stond maar dat het niet de visvangsten zou beïnvloeden en ook dat het maagdelijk viswater bleek te zijn, dat nog niet voor het publiek opengesteld was.

Ze verzuimde ook te vertellen, dat het aanwezige karperbestand (600 stuks) niet van het hele meer gebruik kon maken omdat door het lage water een dam bij het eiland in het midden boven water was komen te liggen, waar de karpers bij normale hoge waterstand overheen konden zwemmen en daar nu geen gelegenheid voor was.



Na twee dagen blanken door 8 man, werd het ons duidelijk dat vier hengels per persoon en het gebruik van voerboten, laat staan roeiboten, (wat ook was toegestaan) veel te veel het aanwezige bestand verstoorde.
Bart van den Hurk, bedrijfsleider van Pro Line Products die het water goed bleek te kennen, wees ons daarop en stelde voor om met twee hengels te gaan vissen met toplood zodat de lijnen op de bodem uit het oog van de karpers zouden liggen en geen voerboten meer te gaan gebruiken.



Het ontging hem blijkbaar volkomen dat Ron en Peet (Bolle) geen inmenging van “vreemden” duldden en al diverse karpers op de kant hadden gebracht en zijzelf eigenlijk geen weet hadden van de beslotenheid van hun “eigen” meertje waar de karpers werkelijk gestapeld lagen.

Duistere gedachten maakten zich meester bij enkele karpervissers die na een paar dagen nog steeds geen karper op hun naam konden schrijven en zochten nijverig naar de bron die bij het uitblijven van vangsten de schuld op zijn conto geschreven kreeg.



Nick en ik hadden ons eigenlijk al na 5 dagen berust in een karperloze week en mijn uitspraak was, dat ik nooit meer naar een maagdelijk water zou gaan of het zou gepaard moeten gaan met een maagdelijke vrouw er bij.

Dat zou een week blanken kunnen worden, wilde het niet, dat Ron en Peet (Bolle) besloten om eens met de rest van de deelnemers te gaan praten.
Sommigen vonden dat wel eens tijd na 5 dagen blanken en wetende dat Ron en Peet (Bolle) 27 karpers hadden gevangen.



Maar het hele verhaal en totaal ongenoegen werd niet op de juiste manier geventileerd, ook niet toen de gezelligheid door inname van alcoholische consumpties het hoogst was en tongen en gedachten van de ontevreden vissers dan wat vrijer geraken.

Wat later die avond, brachten Ron en Peet (Bolle) Nick en mij een bezoek en ik vroeg gelijk wat er aan de “overkant” van het meer besproken was en welke oplossingen er uit waren gevloeid.
Ze keken mij aan of ik ineens de zwaarste karper van het meer had gevangen en ik merkte dat de kern van de zaak verzuimd was door de anderen om mede te delen.



Rap van de tong als ik ben en altijd mijn Haagse eerlijkheid nastreef en ik het je gelijk voor je kanis gooi, begrepen ze na enkele volzinnen waar de pijn zat.
Waarom doen ze dan niet hun mond open, vroegen ze zich hoogst verbaasd af?
Kijk, zei ik, het is niet het misgunnen van jullie vangsten en gekozen plek, maar zij willen ook een krentje uit de pap.



Voor mij maakte het niet meer uit, want ik had mij berust in een week van blanken, maar Nick is en blijft karpergeil en die wilde dolgraag karper vangen.
We hadden genoeg geld in boilies en de reis geïnvesteerd en daar wilde Nick op zeker iets voor terug zien.

Door het voorstel van Ron en Peet (Bolle) af te wijzen om ook dan maar in het meertje naast ons te gaan vissen, omdat ik dat een beetje gebedel vond, sloeg ik daarmee ook de deur voor de neus van Nick dicht en dat besefte ik de volgende ochtend toen Nick aan mij vroeg of hij toch naar Ron en Peet (Bolle) zou gaan om te vragen of ze het erg vonden dat we er toch wilden vissen.



Ik vond dat ineens zo kortzichtig en egoïstisch van mijzelf en realiseerde me gelijk dat ik niet anders dan moest toestemmen en dat deed ik gelijk.
We trokken in twee dagen 9 karpers op de kant en we waren allebei blij, dat we dat toch hadden gedaan.



Ik proefde toch enige jaloersheid bij degenen die nog steeds geen schub hadden gezien en bij ons op bezoek kwamen om een drankje te drinken en de vangsten aanhoorden, maar dat gevoel kon ik niet bij hun wegnemen.
Dan moeten ze zelf maar aan Ron en Peet (Bolle) vragen of ze er ook een middagje aan het meer mogen zitten, want dat hoeven Ron en Peet (Bolle) niet zelf aan te bieden.



Eigenlijk hoorde het stukje water ook bij Nick en mij, net zoals het bij Ron en Peet (Bolle) hoorde, want ook zij hoefden geen toestemming aan ons te vragen om daar te mogen vissen omdat het ook net als bij ons een honderd meter verderop van hun basiskamp af lag.
We hadden elkaar ook niet in de weg gezeten, want Nick en ik konden de linker en rechterkant afvissen en een stukje in het midden en dan zaten we inderdaad iemand, die aan de overkant zou zitten niet in de weg.

Hadden we dat na twee dagen blanken gedaan, dan zag onze karperweek er heel anders uit.
Ik kan mij een beetje voorstellen, dat je het als organisator een vistrip niet tot ieders tevredenheid kan verzorgen en dat er altijd wanklanken blijven bestaan.



Vang jezelf als organisator dan ook nog eens de meeste vis (totaal samen 33 karpers), dan is het hek van de dam omdat sommigen zich dan aan hun lot voelen overgelaten, maar ook zwaar teleurgesteld en dat dan een voedingsbodem van kwaadsprekerij kan worden.



Maar je kunt als organisator niet iedereen het handje vasthouden en ben je na aankomst aangewezen op je eigen “deskundigheid” aan de waterkant.

Dat de vangsten dan tegenvallen ga je eerst het euvel bij jezelf zoeken en dan kaart je het zelf aan bij de organisator, die dan vanzelfsprekend met je mee gaat denken wat er “fout” gegaan is.



Verzuim je dat en ga je mededingers zoeken die met hetzelfde probleem zitten en om daar je ongenoegen kenbaar te maken, dan treedt het probleem buiten de normale proporties en is het haast niet meer bespreekbaar en te lijmen.

Het is daarmee oneerlijk om dan maar de organisator de schuld in de schoenen te schuiven en de kop in de wind te gooien.



Ga dan zelf eens iets organiseren en dan gaan we kijken en met een stofkam aan de gang of je het dan zelf zo goed zou hebben georganiseerd.
Het is mij opgevallen dat er niet een zijn kop boven het maaiveld heeft uitgestoken om het werkelijke probleem direct aan te kaarten, maar omdat ik vrij direct ben in mijn doen en laten en er geen slot of rits op mijn lippen is aangebracht, heb ik dat maar gedaan.
Dit hele nawoord geeft toch iedereen stof tot nadenken?
Of niet?



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator