Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Boswetering en ik in ons element
 

    
 
De Boswetering en ik in ons element


Het was weer tijd om eens te gaan feederen aan de wetering aan de Bosweg in de Woerdense Verlaat, want dat kan altijd wel tussendoor als ik niet aan het verticalen, karpervissen of aan het snoeken ben.
De sessie van de vorige keer was weer een festijn en heb ik vreselijk zitten genieten.



Dit prachtige water, opgenomen bij Natuurmonumenten, blijf je elke keer weer verbazen over de enorme visstand en je kunt er makkelijk op een visdag meerdere vissoorten aan de haak krijgen.

Het wordt weer loeiheet vandaag, dus is een plekje in de schaduw een vereiste voor mij, anders verbrand ik levend.
Ik ga weer feederen met de feederhengel en met een voerkorfje van 30 gram.
In de voeremmer zit weer een uitgekiend samengesteld voertje en die wordt weer met andere ingrediŽnten verrijkt.



Steevast gooi ik een 8 tot 10 barstensvol gevulde voerkorven naar een denkbeeldige plek in het water en bij de eerste worp haak ik de hoofdlijn aan de clip van de spoel, zodat ik bij de volgende worpen telkens dezelfde afstand haal.

Ik luister naar het ruisen van de verdorde bladeren aan de bomen en struiken en als de wind ze van hun vaste plek van de boom of struik heeft afgetrokken, drijven ze als kleine scheepjes over het wateroppervlak.



Ik prik een paar maden aan de haak, gooi in, leg mijn hengel op de steunen en draai voorzichtig aan de slinger van de molen tot het topje van de feederhengel enigszins gebogen staat.
Vrijwel direct trilt het topje en ik sla beheerst aan.
De eerste vis draai ik binnen en het lijkt wel of ik nooit ben weggeweest van de Boswetering.
Het is een vertrouwde plek die voor mij heel herkenbaar en altijd in mijn hart aanwezig is.



De maden ruiken naar Tutti Frutti en niet naar de bekende Ammoniakgeur die maden nu eenmaal tentoonspreiden.
Gisteren heb ik enkele druppels geconcentreerde Tutti Frutti geur aan de maden toegevoegd en vannacht hebben ze zich er in gewenteld tot elke made deze geur had opgenomen.
Dat is weer eens wat anders dan de bekende kaasgeur veroorzaakt door strooibare Zwitserse kaas, die ik voorheen op de maden strooide.

Zodra je de madenbak opent, ruik je de zoete geur en heb je de neiging om een schepje tussen je boterhammen te doen, maar dan moet je de boterhammen wel snel opeten, anders zijn ze al eraf gekropen.
Hahaha.



Aan de overkant spelen een flink aantal vrolijke ruisvoorns tussen de plompenbladeren en hun gespetter trekt onwillekeurig roofvis aan.
Vroeg of laat komt daar een snoek of baars op af, als de roofvissen al niet op de loer liggen voor een snelle hap.
De top van mijn hengel trilt weer en buigt snel naar het water toe en dat betekent waarschijnlijk weer een ruisvoorn.

Hij schoot er onderweg af en ik haal de voerkorf en nog beaasde haak met maden snel naar binnen en ineens kolkte het water.
Een mooie snoek haakte zichzelf aan de haak met de maden en volgens mij is het dezelfde snoek als de vorige keer.



Ja hoor!
Dezelfde snoek van 84 cm greep ditmaal de maden in plaats van een klein gehaakt visje.
Snel moest ik de snoek naar mij toe trekken en ik zag de onderlijn van 14 honderdste uit zijn bek steken en als een slang schoot ik toe en propte het schepnet onder zijn kop en hij gaf een slag met zijn staart en dook zo mijn net in.
Hoera!



Gelukkig had ik mijn fototoestel op een statiefje staan en na een paar fotoís mocht hij weer zwemmen in de wetering.
Ik zat te hijgen als een postpaard en moest even bijkomen van de prachtige vangst.

Weer dezelfde snoek gevangen aan haakje maat 10 en 14 honderdste nylon onderlijn en terwijl de snoek wild begon spartelen in het schepnet, brak de tere onderlijn en ik zag een krulletje aan het eind waar het haakje had gezeten.



Mijn dag was weer goed.
De een na de andere ruisvoorn kwam uit het nat en bij elke worp had ik al beet voor ik de hengel op de steun kon plaatsen.

Achter elkaar haalde ik de ruizers op het droge en mijn tellertje bleef stilstaan bij 45 stuks en toen was mijn voertje op.
Ik overwoog nog een klein beetje voer aan te maken, maar eigenlijk was het genoeg voor vandaag.
Inpakken en wegwezen.



Wat een feest was het weer vandaag en wat een verrassing had de Boswetering voor mij in petto en dat terwijl ik pas om 10.00 uur ben gaan vissen.
Dat late uur in de morgen kan ook een verklaring zijn, dat de zeelten en brasems wegbleven en ik ook geen aasbellen had gezien op het wateroppervlak.
Ik ga dit weer binnenkort snel overdoen.
Tot snel.








 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator