Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Meervalvissen op de Ebro. 15 okt 2011 Deel 2
 

    
 
Meervalvissen op de Ebro. 15 okt 2011 Deel 2


’s Morgens zaten we weer aan het ontbijt en omdat ik op vakantie in het buitenland nooit koffie drink en het liever zelf zet, neem ik steevast een kopje thee bij het ontbijt.
Na een paar stukken stokbrood met beleg, liep ik naar de bar om de theepot te pakken voor een tweede bakje thee en merkte bij het oppakken van de kan, dat de pot leeg was.
Ja, die is leeg, hoorde ik Gert aan zijn tafeltje bij de ingang zeggen en voor de rest niks.

Ik verwachtte toch wel dat hij mij en anderen die thee drinken een tweede kopje thee zou aanbieden, maar die service ging Gert blijkbaar even te ver.

Groene alg

We voeren vandaag terug naar het strandje in de hoop, dat er niemand onze plaatsen in had genomen.
Stekkenpezers heb je overal ter wereld en waarom dus hier niet.
Zeker na het voeren gisteravond, hoeft er maar een visser het gezien te hebben en je bent gelijk je plek kwijt of het moet al een waardeloze plek zijn die we uitgekozen hebben en de lokalen dat allang wisten.
Hahaha.

Daar heb ik vorig jaar al mee kennis gemaakt, dus ik zat tijdens het varen te duimen voor de mazzel.
De stek bleek nog maagdelijk en er zat niemand dus we konden gelukkig dezelfde plaatsen innemen als gisteren.



Het water van de Ebro was wederom 50 cm gezakt.
Na alle spullen vanuit de boten op het strand gezet te hebben, begonnen we weer met het opbouwen van de stekken.
Ik geef het je te doen, dat je telkens je bivak op moet slaan om te meervallen.
Nu had ik mijn RVS rodpod (gemaakt door Frank Lust) meegenomen en die is niet alleen loeizwaar, maar ook onhandig in gebruik en kwetsbaar gebleken als ik hem niet volledig uit elkaar nam.



De eerste keer dat ik het strandje opliep zakte ik zeker een 15 cm weg in het slik en het leek wel drijfzand.
Nu heb ik mijn gewicht ook niet mee (110 kg), dus daar ging Leo tot hilariteit van de anderen.

Ron en Sjon wierpen alvast bij elke marker een paar scheppen pellets voor ze terug gingen naar het strandje om zelf hun stek op te bouwen.
Het voeren moest vooraf gebeuren om de vis alvast te lokken naar de gemarkeerde stukken en bij een regelmatig aanbieden van een paar scheppen pellets als de hengels uitgevaren zijn, blijven ze in de buurt.



De hengels van sommigen stonden al klaar in de steunen om uitgevaren te worden en de laatste hand werd gelegd aan de andere hengels, die of nog een steen als loodgewicht nodig hadden of nog een aantal pellets aan de hair verlangden.
Iedereen wist op een gegeven moment zijn eigen routine en de eerste aasaanbiedingen werden door Ron en Marco uitgevaren naar de markeerboeien in het water.



De zon won langzaam maar zeker aan kracht en weldra gingen bij sommigen de T-shirts weer uit en werden blote stukken huid ingesmeerd met zonnecrème.
Ik verschool mij weer achter mijn tentje en mijn lichaam ving gretig het magere windje op dat heerlijk verkoelend werkte.



Vandaag zouden er door Frido, Menno en Marco 4 snoekbaarzen via het verticalen uit de boot gevangen worden, waarvan de grootste 70 cm bleek.

Menno was af en toe baldadig en duwde met zijn hand van verveling, in het voorbij lopen, tegen diverse uitstaande hengels aan zodat het belletje aan de top begon te rinkelen en het leek of er een beet werd weergegeven.

Dat leverde op zeker gemompel van ongenoegen op en ik moest de plaaggeest af en toe terechtwijzen.



Na zeven keer vond zelfs Marco het teveel en werd zoonlief weer op sleeptouw genomen en gingen ze maar weer verticalen met de boot.

Frido wist zelfs een meerval van 36 cm aan zijn verticaalstok te vangen en liet deze op een later tijdstip in een met water uit de Ebro gevulde pelletzak aan ons zien.
De rest ving deze dag helemaal niks, dan een bijna zonnesteek, verbrande huid, teleurstellingen en blijvende chronische dorst.



We spraken af, dat we in de late middag wat vroeger van de stek naar de vlonder zouden gaan varen om weer niet in het donker de hengelspullen te moeten versjouwen.
Natuurlijk kregen we er wat routine in en ging het klauteren en sjouwen steeds beter, maar liever bij het laatste avondlicht, dan in het complete donker.

In plaats van 19.00 uur, zullen we om 18.30 uur gaan inpakken en wegwezen en later op de dag bleek dat een goede keuze, omdat we nu wel in het late avondlicht aankwamen en konden zien waar we liepen met de visspullen in de hand.




Ron had voor de tweede keer een spier bij zijn biceps gescheurd, door het hard aantrekken van het koord van de buitenboordmotor.
De vorige afscheuring gebeurde ook al met het bevestigen van een elektromotor aan zijn boot in Nederland en nu gebeurde het weer.
De volgende dag was de schade zichtbaar en een nieuwe blauwe plek verdrong de zongekleurde huid en kleurde naar geel en paars.
Dat zou hem later in de week gaan opbreken bij het binnenhalen van een meerval.

Vanavond, net voor het vertrek, zouden we weer rijkelijk voeren bij de markeerboeien en we wachten gespannen de ontwikkelingen af die zich onder water afspelen.
Zullen we morgen eindelijk scoren?



Het is woensdagmorgen vandaag en weer zijn we goedgeluimd en varen naar de plek waar we vandaag hoge verwachtingen hebben.
Tenminste, ik riep al een paar dagen te verkondigen dat we na drie dagen voeren een meerval zouden gaan vangen.

In mijn hart had ik er alle vertrouwen in, mede omdat ik de regel van Anton en Rinus uit Playas de Chacon heb toegepast en er nu vrijwel zeker meerval op de plekken zou liggen.
Weer werd er nog even voorgevoerd bij de markeerboeien, voor we de hengels uit zouden varen.

Iedereen had zijn hengels opgebouwd en het uitvaren van het aas en steen werd aangevangen door Ron en Marco.
Mijn hengels waren net uitgevaren door Ron of binnen tien minuten kreeg ik een aanbeet van jewelste (10.30 uur).
De hengeltop van mijn linkerhengel bewoog even trillerig, waardoor mijn beetverklikker begon te kreunen van zuidelijke emotie en ik zag ineens een loei van een aanbeet.



De hengel boog sterk naar het water en begon te stoten en binnen een seconde lag de hengel in mijn handen en ik sloeg nog even hard aan.
Hangen! , riep ik en de strijd kon beginnen.

Heb je beet?, vroegen Frido en Sjon verbaasd aan mij, maar die vraag was eigenlijk overbodig, want ze zagen mij sterk achteroverleunen met een enorme kromme stotende hengel in mijn handen.



Ron werd snel van het water geroepen, want die was nieuwsgierig naar de aanbeet en dril van een Ebro meerval en weldra stonden ze om mij heen foto’s te maken van het geweld.
De landingsmat werd uitgerold en nat gemaakt en ik stond een meerval te drillen of mijn leven er vanaf hing.



Tijdens het drillen riep ik, dat de meerval waarschijnlijk 150 tot 180 cm groot zou zijn, maar niets was minder waar.
Terwijl de kanjer vocht voor zijn vrijheid en ik geen krimp toegaf, trok hij toch met regelmaat de gevlochten hoofdlijn van de spoel.
Als voorzorg had ik de rem op de spoel praktisch helemaal dichtgedraaid, maar deze krachtpatser trok er toch nog makkelijk lijn van af, als hij besloot om gewoon van mij weg te zwemmen.



Daar kwam de krachtpatser in zicht en vele ogen volgden zijn bewegingen en Sjon riep dat hij groter was dan 150 cm.
Bij het opmeten was de meerval inderdaad groter en bleek 205 cm te zijn.
Twee keer werd hij secuur via het meetlint gemeten, maar het bleef 205 cm en geen cm meer of minder.
Hoera!, geen PB, maar zeer welkom deze week.



Vorig jaar (2010) was mijn eerste meerval 210 cm en nu is mijn eerste meerval van deze meervalsessie 205 cm.
Alleen het optillen ging niet door het zware gewicht en Marco en Menno pakten ieder een deel van de meerval om de hem aan de klaarstaande fotografen te laten zien.



Ik was blij, dat mijn voorstel om te blijven voeren succesvol bleek, alleen ik had hem ook een ander gegund, dan mezelf.
Dit was voor allen een opsteker van jewelste.

Marco en Menno vingen vandaag samen 5 snoekbaarzen en voor de rest werd er deze dag helemaal niets meer gevangen door de anderen.



Jammer, van mij mochten ze hetzelfde meemaken in drievoud.
Het water was weer 50 cm gezakt en steeg weer een 20 cm en later op de dag werd het bewolkt en nam de wind iets toe.
De hitte verdween een beetje van het strandje en de wind gaf koelte aan onze hete, door de zon opgewarmde en verbrande huid.



We besloten gezamenlijk om de volgende dag nog vroeger op te staan (06.00 uur) en zonder ontbijt naar de vlonders te rijden waar de boten op ons wachten.
De vorige avond hadden we brood en beleg aangeschaft, zodat iedereen aan de waterkant een broodje kon smeren en kon beleggen naar eigen inzicht.

Het valt om de drommel niet mee om in het stikdonker de auto’s naar de plek te rijden, maar we schenen met het grote licht van de ene auto naar de vlonder waar de boten lagen zodat we enigszins licht hadden om de vracht uit de andere auto naar de boten te brengen.



We hoopten door deze vroege sessie meer vis op de kant te krijgen en Sjon nam een aantal emmers met zelf gekookte maïs bij CCC mee om de voerplekken aantrekkelijk te maken voor de karper en misschien daarmee ook meerval zou kunnen lokken.

Het voorstel om eerder te gaan vissen hield in, dat we minstens twee uur tijdwinst wonnen en daarmee ook de vistijd verlengden, waarbij de kans groter is om een meerval aan de haak te krijgen.
Het vissen in de ochtenduren zou wat gunstiger kunnen uitvallen en iedereen was het met het eerder opstaan eens.
Het is natuurlijk nooit een garantie dat er meer gevangen wordt, maar niet schieten is altijd mis.



Aangekomen bij de plek der plekken, bleek de Ebro weer 30 cm gezakt.
Drie emmers maïs werden over de plekken uitgestrooid, samen met enkele scheppen pellets en de verwachtingen waren ook ditmaal hoger, mede natuurlijk door de vangst van gisteren.
Echter na een paar uur verslapte weer bij een aantal van ons de noodzaak om alert te blijven en Menno en Marco stapten nog wat later in de boot en gingen maar weer verticalen om wat actiever te blijven.

Frido hield het niet meer en nam een paar handen pellets uit de zak en begon creatief de onthaakmat/zeil te versieren met een door pellets gevormde pijl.



Dat brak weer even de sleur van het wachten op een aanbeet.
Menno en Marco kwamen na een twee uur verticalen terug en konden geen vangsten overleggen.
Ik keek toevallig naar de hengels van Marco en die van zijn 13 jarige zoon Menno en hoorde een belletje in de top van een van de hengels van Menno rinkelen.



Menno, die net terug was en bij toeval naast de hengel stond, pakte direct de hengel uit de steun en sloeg aan, waarop de top van de hengel direct krom naar de waterlijn wees en Menno werd enkele meters naar voren getrokken door de immense krachten aan de andere kant van de hoofdlijn.
Ik was getuige van dit hele gebeuren en stond te genieten, dat Menno alle krachten moest aanwenden om niet in de Ebro getrokken te worden.



Pappa!, kom snel helpen, hoorden wij Menno met overslaande stem roepen, maar waar ook een beetje angst in verborgen lag.
Marco rende naar zijn zoon toe en nam de hengel over.
Na twee tellen gaf hij echter de hengel weer terug aan zijn zoon met de mededeling, dat hij de vis zelf maar moest afdrillen.
Die jongen stond te trekken aan de hengel en haalde met regelmaat de uitstaande lijn binnen en de rest van ons was hem aan het aanmoedigen en legden alvast de spullen neer om de vis te scheppen en te onthaken.

Na een tiental minuten kwam er een karper van 30 pond aan de kant en Menno was overgelukkig en trots aangezien het zijn personal best (PB) bleek te zijn.



Het voeren met maïs was in ieder geval voor Menno effectief gebleken.
De anderen hadden nog geen enkele aanbeet mogen ervaren, dan de zenuwachtige piepjes van mijn beetverklikkers, die af en toe afgingen door de wind of door het gerinkel van de topbelletjes van hun eigen of hengels van anderen.
De slack in de uitstaande lijnen werden telkens door de wind opgepakt, omdat de hengels rechtop in de steunen stonden en veroorzaakten daardoor valse aanbeten.

Frido kreeg een aanbeet, maar twijfelde of het een lijnzwemmer of een echte aanbeet was.



Voor alle zekerheid sloeg hij toch aan en voelde enige weerstand op de top van zijn hengel.
Als aasaanbieding had hij op de hair van de haak een rijtje pellets bevestigd en een dood alvertje aan de haak, die hij langs de vloedlijn van de Ebro had gevonden.

Dit is voor hem de eerste keer, dat hij een meervalhengel als verticaalstok heeft moeten gebruiken om een snoekbaars van ca. 50 cm te vangen.
De hilariteit was groot en de pijl op de onthaakmat had voor hem echt geholpen.



Door eerder aan de waterkant te zijn en daar twee uur minder nachtrust voor in te leveren, vonden we de opbrengst van de vis vandaag te weinig om daar ook morgen mee door te gaan.
Het was echt armoe.

De enige die nog geen enkele vis op zijn naam kon bijschrijven was Ron.
De rest had of snoekbaars, of een meerval of een karper gevangen, maar Ron nog helemaal niks.
Ron gaf ook te kennen, dat hij alleen zijn eigen hengels zou opnemen bij een aanbeet en niet een andere meervalhengel van een van zijn vismaten.

Hij wilde de aanbeet en dril van de meerval van het begin tot het eind meemaken op zijn eigen hengels om zodoende het verschil met de vangst van een meerval uit de Westeinderplassen te ijken.



We voeren weer op tijd terug naar de vlonders, nadat we de nodige pellets en maïs bij de markeerboeien hadden gestrooid.
Stiekem hoopten we allen dat we de volgende dag ook weer een paar vangsten konden realiseren, want het piepen van de beetverklikkers en het gebel van de topbelletjes door lijnzwemmers waren we meer dan zat.

We waren al de hele week klaar voor het “zware” werk en nu mochten die glibberige kanjers echt wel onze kant opkomen en de aangeboden pellets aan de hair tot zich nemen.



Vandaag is de laatste dag van de meervalvakantie aangebroken en wat is de tijd snel voorbij gegaan.
Het zitvlees heeft deze week een beproeving ondergaan, want op een gegeven moment weet je niet meer of je lijf wil zitten of staan.

Voor Ron is dit een belangrijke dag, aangezien deze dag de dag van de waarheid is of hij toch nog een meerval aan de haak kan krijgen of niet.
Zo te zien aan zijn houding heeft hij het eigenlijk al gezien en is zijn geloof om er een te vangen naar het absolute dieptepunt gezakt.
Het leek weer een dag als alle andere dagen te worden tot we opgeschrikt werden door een rinkelende topbel.
Om 13.00 uur kreeg Ron zijn enige kans van deze week.



De topbel rinkelde en zijn top trilde en boog door bij een aanbeet van een vis.
Eindelijk kon hij vanaf het begin tot het eind een meerval zien aanbijten en waarschijnlijk ook drillen.

Hij pakte de hengel uit de steun en werd door de kracht van de vis enige meters vooruit getrokken.
Dat is Ron niet gewend, want die staat meestal een meerval uit een boot te drillen en nu moest hij zijn hakken in het zand zetten.
Met een verkrampt gelaat stond hij de vis te drillen en de pijn in zijn arm werd onbeschrijfelijk, maar hij wilde niet stoppen, ondanks dat anderen popelden om de dril over te nemen.



Je hebt gelijk Leo, zei Ron hijgend tegen mij, wat zijn ze ongelofelijk sterk en niet te vergelijken met een meerval uit de Ringvaart.
De dril duurde verhoudingsgewijs iets langer dan mijn eigen dril met de 205 cm meerval, dus was de gedachtegang van iedereen dat deze meerval of groter of vetter zou kunnen zijn.

De meerval bleef ook zo lang onder water en was pas te zien op vijf meter van het strandje, toen we als eerste een blik kregen te zien van de steen die nog aan het postelastiek zat met daarachter de kop van de meerval.



Ja, dan ben je even met twee items aan het stoeien en dat is niet makkelijk kan ik je vertellen.
Het meetlint gaf de verlossende boodschap.
136 cm meerval voor Ron en de eer was gered.
Toch nog op het nippertje een meerval en later bleek, dat Menno ook nog een snoekbaars van 63 cm uit het bootje met zijn vader heeft kunnen landen.

De koek was op vandaag, geen enkele kop van een vis kwam nog boven water, dan de afgesneden kop van een karper die aan de vloedlijn lag te rollen.



Aan de grootte van de kop te zien, was dit zeker een 35 ponder.
Dagelijks zagen we “vissers” die alle gevangen snoekbaars fileerden en meenamen in grote koelboxen, maar ook de karper werd niet gespaard en na de koppen er af te hebben gesneden, werden ook deze gefileerd.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator